ਦਾ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਟੀਚਾ ਕੈਦ ਕੀਤੀਆਂ ਕੜੀਆਂ ਦਾ ਪਤਾ ਲਗਾਉਣਾ ਸੀ।
ਪਰ ਭਾਈ ਹਾਠੂ ਸਿੰਘ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਕ ਹੋਰ ਤਰਕੀਬ ਵੀ ਅੰਗੜਾਈਆਂ ਲੈ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਦਾ ਪਤਾ ਕਰਨ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਅਬਦਾਲੀ ਦਾ ਤੰਬੂ ਵੀ ਟੋਲਦੇ ਫਿਰ ਰਹੇ ਸਨ।
"ਜੇ ਝੋਟਾ ਹੀ ਮਾਰ ਲਈਏ ਤਾਂ ਚਿੱਚੜ ਤਾਂ ਆਪੇ ਨਾਲ ਹੀ ਮਰ ਜਾਣਗੇ", ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਬੋਲੇ।
ਜੱਥੇ ਵਿਚਲੀ ਇਕ ਸਿੰਘਣੀ ਬੀਬੀ ਅਮਰ ਕੌਰ ਨੇ ਉਸ ਥਾਂ ਦਾ ਪਤਾ ਲਾ ਲਿਆ ਜਿੱਥੇ ਹਿੰਦੋਸਤਾਨ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕੁੜੀਆਂ ਕੈਦ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਖਾਲਸਈ ਬੋਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਆਵਾਜ਼ ਕੱਢੀ,
ਅਕਾਲਲਲਲਲਲਲ...........
ਜੱਥੇ ਦੇ ਸਭ ਸਿੰਘਾਂ ਸਿੰਘਣੀਆਂ ਨੂੰ ਖਬਰ ਹੋ ਗਈ। ਪਰ ਅਫਗਾਨ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੇ ਜਾਤਾ ਕਿ ਕੈਦ ਕੀਤੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਅਬਦਾਲੀ ਦੇ ਲਸ਼ਕਰ ਵਿਚ ਖਿੱਲਰੇ ਸਿੰਘ ਸਿੰਘਣੀਆਂ ਨੇ ਗੁਪਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਸ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਚਾਲਾ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਜਿੱਧਰੋਂ ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ ਸੀ।
ਏਨੇ ਨੂੰ ਇਹ ਸਿੰਘਣੀ ਬੀਬੀ ਅਮਰ ਕੌਰ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਥੀ ਸਿੰਘਣੀਆਂ ਨਾਲ ਕੈਦ ਕੀਤੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
"ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਥੋਡਾ ਏਡਾ ਲਸ਼ਕਰ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਰੋਣ ਡਹੀਆਂ ਜੇ... ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਇਹਨਾਂ ਅਫਗਾਨਾਂ ਨੂੰ ਹੁਣ ਤੱਕ ਨੌਹਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਪਾੜ ਦਿੰਦੀਆਂ। ਤੁਹਾਡੀ ਏਨੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਹੁੰਦਿਆਂ ਇਹ ਜਮਨਾ ਕਿੰਝ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ,
ਬੀਬੀ ਅਮਰ ਕੌਰ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਆਈਆਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਬੋਲੀ,
"ਹਮਾਰੇ ਮਰਦ ਤੋਂ ਸਭ ਮਾਰੇ ਗਏ ਥੇ. ਹਮ ਅਕੇਲੀ ਕਯਾ ਕਰਦੀ...
"ਅਕੇਲੀ... ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਹੈ ਤੁਹਾਡੀ... ਸ਼ਰਮ ਕਰੋ ਅਕੇਲੀ ਕਹਿਨ ਲੱਗੇ... ਨਾਲੇ ਮਰਦਾਂ ਨੇ ਠੇਕਾ ਲਿਆ ਤੁਹਾਡੀ ਹਿਫਾਜ਼ਤ ਦਾ ਮਰਦ ਨਾ ਰਹਿਣਗੇ ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਗਾਵਾਂ ਬੱਕਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਕਿੱਧਰੇ ਵੀ ਹੱਕ ਕੇ ਲੈ ਜਾਏਗਾ...?", ਬੀਬੀ ਅਮਰ ਕੌਰ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਦੇਖ ਕੇ ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈਆਂ।
