ਕੀਤੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਟਿਕਾਣੇ ਦਾ ਪਤਾ ਲਾ ਲਿਆ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਹੁਣ ਸਾਰਾ ਧਿਆਨ ਅਬਦਾਲੀ ਦਾ ਤੰਬੂ ਲੱਭਣ ਵੱਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਮਗਰੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਖਾਸ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅਫਗਾਨ ਲੜਾਕਿਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨਜ਼ਰ ਪਈ। ਉਹ ਇਕ ਤੰਬੂ ਦੁਆਲੇ ਸਖਤ ਘੇਰਾ ਬਣਾਈ ਖਲੋਤੇ ਸਨ। ਇਹ ਅਬਦਾਲੀ ਦੇ ਖਾਸ ਚੁਨਿੰਦਾ ਅੰਗ ਰੱਖਿਅਕ ਸਨ। ਭਾਈ ਹਾਠੂ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਅਬਦਾਲੀ ਤਕ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ ਨਜਿੱਠਣਾ ਪੈਣਾ ਸੀ। ਮੀਂਹ ਪਏ ਕਰਕੇ ਸਭ ਪਾਸੇ ਚਿੱਕੜ ਹੋਇਆ ਪਿਆ ਸੀ। ਭਾਈ ਹਾਠੂ ਸਿੰਘ ਹੁਣ ਘੋੜਾ ਵੀ ਜਿਆਦਾ ਅਗਾਹ ਨਹੀਂ ਲਿਜਾ ਸਕਦੇ ਸਨ ਕਿਉਂ ਜੁ ਘੋੜੇ ਦੇ ਪੌੜ ਚਿੱਕੜ ਵਿਚ ਪੈਣ ਨਾਲ ਖੜਾਕ ਹੋਣਾ ਸੀ ਤੇ ਗਿਲਜਿਆਂ ਨੇ ਸੁਚੇਤ ਹੋ ਜਾਣਾ ਸੀ।

ਭਾਈ ਹਾਠੂ ਸਿੰਘ ਨੇ ਕਮਾਨ ਅੱਗੇ ਕੀਤੀ। ਉੱਪਰ ਨੂੰ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ। ਛੁਕਦਾ ਹੋਇਆ ਤੀਰ ਇਕ ਗਿਲਜੇ ਦੀ ਛਾਤੀ ਦੇ ਪਾਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਿੰਨੇ ਨੂੰ ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗਦਾ, ਭਾਈ ਹਾਠੂ ਸਿੰਘ ਨੇ ਇਕ ਹੋਰ ਤੀਰ ਚਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਕ ਹੋਰ ਗਿਲਜਾ ਪਾਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਭਾਈ ਹਾਠੂ ਸਿੰਘ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਲੱਗੇ ਤੇ ਅਬਦਾਲੀ ਦੇ ਅੰਗ ਰੱਖਿਆਕ ਢੇਰ ਹੋਣ ਲੱਗੇ।

ਏਨੇ ਨੂੰ ਅਫਗਾਨ ਫੌਜਦਾਰ ਸਰ ਬੁਲੰਦ ਖਾਂ ਦੀ ਟੁਕੜੀ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਭਾਈ ਹਾਠੂ ਸਿੰਘ ਵੱਲ ਆ ਗਈ। ਸਰ ਬੁਲੰਦ ਖਾਂ ਨੇ ਲਸ਼ਕਰ ਵਿਚ ਇਕ ਅਜੀਬ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਲਚਲ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ ਸੀ ਸੋ ਆਪਣੀ ਟੁਕੜੀ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਅਬਦਾਲੀ ਦਾ ਸੁਰੱਖਿਆ ਘੇਰਾ ਦੇਖਣ ਲਈ ਚੱਕਰ ਲਾਉਣ ਨਿਕਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ ਕਿ ਜਰੂਰ ਸਿੰਘ ਅਬਦਾਲੀ ਦੇ ਤੰਬੂ ਦਾ ਪਤਾ ਲਾਉਂਦੇ ਫਿਰ ਰਹੇ ਹੋਣਗੇ। ਕੁੜੀਆਂ ਵਾਲੇ ਮੋਰਚੇ ਦਾ ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਅਬਦਾਲੀ ਦੇ ਤੰਬੂ ਨੇੜੇ ਭਾਈ ਹਾਠੂ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਖਲੋਤਾ ਦੇਖ ਕੇ ਸਰ ਬੁਲੰਦ ਖਾਂ ਦਾ ਸ਼ੱਕ ਯਕੀਨ ਵਿਚ ਬਦਲ ਗਿਆ। ਇਕ ਤਾਂ ਅਫਗਾਨ ਟੁਕੜੀ ਦੇ ਆਉਣ ਕਰਕੇ ਤੇ ਦੂਜਾ ਅਬਦਾਲੀ ਦੇ ਅੰਗ ਰੱਖਿਅਕਾਂ ਦੇ ਚਿੱਕੜ ਵਿਚ ਡਿੱਗਣ ਕਰਕੇ ਬਾਕੀ ਗਿਲਜੇ ਸੁਚੇਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਸਭ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਭਾਈ ਹਾਠੂ ਸਿੰਘ ਵਲ ਵਧੇ।

"ਨਹੀਂ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ... ਤੁਸੀਂ ਏਥੇ ਹੀ ਰੁਕੋ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਦੇ ਤੰਬੂ ਕੋਲ...",