ਸਿੰਘ ਹੁਣਾ ਦੇ ਜੱਥੇ ਨਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਤਾਂ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਓਥੇ ਹੀ ਰੋਕ ਲਏ ਸਨ।
ਭਾਈ ਹਾਠੂ ਸਿੰਘ ਨੇ ਘੋੜਾ ਸਰ ਬੁਲੰਦ ਖਾਂ ਵਲ ਵਧਾਇਆ ਤਾਂ ਪਠਾਨਾ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਤਾਂ ਹਮਲਾਵਰ ਹੋ ਕੇ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ।
"ਕਰੜੇ ਹੋ ਜਾਓ... ਇਹ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ " ਛੇਤੀ ਨਾਲ ਬੁਲੰਦ ਖਾਂ ਬੋਲਿਆ।
ਭਾਈ ਹਾਠੂ ਸਿੰਘ ਨੇ ਕਿਰਪਾਨ ਨਾਲ ਚੰਗੇ ਜੌਹਰ ਦਿਖਾਏ ਤੇ ਕਈ ਪਠਾਨ ਰਾਤ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਸਦਾ ਦੀ ਨੀਂਦ ਲਈ ਸਵਾ ਦਿੱਤੇ।
"ਅਸੀਂ ਸ਼ਾਹ ਦੇ ਜਾਗ ਜਾਣ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਰਹਾਂਗੇ ਤੇ ਇਹ ਸਾਡੀ ਸਾਰੀ ਟੁਕੜੀ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਪਾ ਦੇਵੇਗਾ... ਗੋਲੀ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿਓ ਖਾਨ ਸਾਹਬ", ਬੰਦੂਕਚੀ ਖਿਝਦਾ ਹੋਇਆ ਬੋਲਿਆ।
ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਬੁਲੰਦ ਖਾਂ ਕੁਝ ਬੋਲਦਾ, ਭਾਈ ਹਾਠੂ ਸਿੰਘ ਦਾ ਖੋਤਾ ਚਿੱਕੜ ਵਿਚ ਤਿਲਕ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
"ਹੇਠਾਂ ਉਤਰ ਕੇ ਦਬੋਚ ਲਓ ਇਸ ਨੂੰ " ਬੁਲੰਦ ਖਾਂ ਚੀਕਿਆ।
ਭਾਈ ਹਾਠੂ ਸਿੰਘ ਘੋੜੇ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਸੌ ਦੇ ਕਰੀਬ ਪਠਾਨ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੇਠਾਂ ਦੱਬ ਲਿਆ।
ਓਧਰ ਭਾਈ ਰਾਵਨ ਸਿੰਘ ਹੁਣਾ ਦੀ ਝੜਪ ਜਹਾਨ ਖਾਂ ਦੀ ਟੁਕੜੀ ਨਾਲ ਹੋ ਗਈ। ਸਿੰਘ ਪਠਾਨਾ ਅੱਗੇ ਡਟੇ ਹੋਏ ਸਨ ਕਿ ਭਾਈ ਕਿਹਰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਹੌਲੀ ਨਾਲ ਸਭ ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ,
"ਜੇ ਏਥੇ ਜਿਆਦਾ ਰੌਲਾ ਪੈ ਗਿਆ ਤਾਂ ਇਹ ਨਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਕਿਤੇ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡੀ 'ਅਸਲੀ ਵਿਉਂਤ' ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇ... ਸੋ ਚਾਲਾ ਮਾਰੋ... "
ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਭਾਈ ਕਿਹਰ ਸਿੰਘ ਠੀਕ ਹੀ ਆਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਜੇ ਤਾਂ ਪਠਾਨ ਇਹ ਸੋਚ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਸਿੰਘ ਅਬਦਾਲੀ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਏ ਹਨ, ਪਰ ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਕਿ ਖਾਲਸੇ ਨੇ ਕੈਦ ਕੀਤੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਛਡਵਾਉਣ ਦੀ ਸੂਹ ਲੈਣ ਲਈ ਸਿੰਘ ਭੇਜੇ ਸਨ ਤਾਂ ਅਸਲੀ ਮੋਰਚਾ ਖਤਰੇ ਵਿਚ ਪੈ ਜਾਣਾ ਸੀ।
ਸੋ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਅੱਡੀ ਲਾਈ ਤੇ ਉੱਥੋਂ ਹਰਨ ਹੋਣ ਲੱਗੇ। ਪਰ ਹੁਣ ਤਕ ਸਭ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀਆਂ ਅਫਗਾਨ ਟੁਕੜੀਆਂ ਸੁਚੇਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ।
