ਸੂਹੀਆ ਹਜੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ ਸੀ ਤੇ ਸ਼ਾਹ ਨੇ ਮੁੜ ਪੁੱਛਿਆ,
"ਕੌਣ ਸੀ ਉਹ... ?"
"ਚੜ੍ਹਤ ਸਿੰਘ ਹਜ਼ੂਰ,.. ਸ਼ੁਕਰਚੱਕੀਆ ਚੜ੍ਹਤ ਸਿੰਘ", ਸੂਹੀਏ ਨੇ ਵੀ ਸੰਖੇਪ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
"ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਫੌਜ ਭੇਜ ਨੂਰਦੀਨ ਨਾਲ ਸ਼ਾਹਵਲੀ... ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਲੜਾਕੇ ਦੁਰਾਨੀ... ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਹੀਂ ਕਿ ਚੜ੍ਹਤ ਸਿੰਘ ਦਾ ਸਿਰ ਲੈ ਕੇ ਆਵੇ", ਸਰਦਾਰ ਚੜ੍ਹਤ ਸਿੰਘ ਅਬਦਾਲੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
"ਜੀ ਦੁੱਰੇ ਦੁਰਾਨੀ", ਸ਼ਾਹ ਵਲੀ ਤੁਰਦਾ ਹੋਇਆ ਬੋਲਿਆ।
"ਕਾਹਦਾ ਦੁੱਰੇ ਦੁਰਾਨੀ ਹਾਲ ਵੇਖ ਤੇਰੇ ਦੁੱਰੇ ਦੁਰਾਨੀ ਦਾ ਕੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ। ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਜਾਪ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੱਡੀ ਸਲਤਨਤ ਦਾ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਨਹੀਂ, ਕਿਸੇ ਮਾਮੂਲੀ ਸੂਬੇ ਦਾ ਆਮ ਜਿਹਾ ਫੌਜਦਾਰ ਹਾਂ...", ਵਿਚਾਰਗੀ ਅਬਦਾਲੀ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਝਲਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਰਦਾਰ ਚੜ੍ਹਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਲਾਹੌਰ ਦੇ ਉਤਰ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਇਲਾਕਾ ਮੱਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਝਨਾਂ ਪਾਰ ਕਰਦਿਆਂ ਹੀ ਨੂਰਦੀਨ ਦਾ ਮੇਲ ਸਰਦਾਰ ਨਾਲ ਹੋ ਗਿਆ।
"ਇਹੀ ਹੈ ਜੋ ਸ਼ਾਹ ਦੀ ਅੱਖ ਦਾ ਵਾਲ ਬਣਿਆਂ ਹੋਇਆ ਹੈ. ਸਾਡੇ ਰਾਹ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰੋੜਾ... ਐਤਕੀਂ ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਰਾਹ ਵਿਚੋਂ ਸਦਾ ਲਈ ਹਟਾ ਦੇਣਾ ਹੈ", ਆਪਣੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਨੂਰਦੀਨ ਬੋਲਿਆ।
"ਰਾਹ ਦਾ ਰੋੜਾ ਨਹੀਂ.. ਗਲੇ ਦੀ ਹੱਡੀ ਹੈ ਚੜ੍ਹਤ ਸਿੰਘ...", ਸਰਦਾਰ ਦੀ ਬਹਾਦਰੀ ਤੋਂ ਵਾਕਫ ਇਕ ਅਫਗਾਨ ਸਿਪਾਹੀ ਬੋਲਿਆ।
ਜੈਸੀਆਂ ਫੜ੍ਹਾਂ ਨੂਰਦੀਨ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੈਸੀ ਦਲੇਰੀ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾ ਸਕਿਆ। ਕੁਝ ਘੜੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਪਹਿਲੀ ਕਰੜੀ ਟੱਕਰ ਵਿਚ ਹੀ ਉਹ ਭੱਜ ਕੇ ਸਿਆਲਕੋਟ ਜਾ ਵੜਿਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿਚ ਲੁਕ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਪਰ ਸਰਦਾਰ ਚੜ੍ਹਤ ਸਿੰਘ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਨੂਰਦੀਨ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸਿਆਲਕੋਟ ਦੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਪਹਿਰਾ ਏਨਾ ਸਖਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿਚ ਰਸਦ ਪਾਣੀ ਜਾਣਾ ਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਿਆਲਕੋਟ ਦੇ ਨੇੜੇ ਤੇੜੇ ਦਾ ਇਲਾਕਾ ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿਚ ਸੀ। ਸੋ ਨੂਰਦੀਨ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਪਾਸਿਓ ਕੋਈ ਮਦਦ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਕੋਈ ਚਾਰਾ
