ਸਿਖਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ਾਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਹੁਣ ਉੱਪਰੋਂ ਸਿੰਘਾਂ ਲਾਹੌਰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ । ਲੰਘੇ ਜਾਂਦੇ ਸ਼ਾਹ ਦੇ ਲਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਲੁੱਟਿਆ ਵੀ ਕਈ ਥਾਈਂ ਸੀ। ਬਾਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਕਸਰ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਕਾਜ਼ੀ, ਮਲਾਣਿਆਂ ਨੇ ਪੂਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ । ਉਹ ਅਬਦਾਲੀ ਕੋਲ ਸਿਖਾਂ ਨੂੰ ਕਾਫਰ ਆਖ ਆਖ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖੜੇ ਰੋਣ ਲੱਗੇ,

“ਤੁਸੀਂ ਹੋ ਤਾਂ ਸਾਡਾ ਇਹ ਐਸਾ ਹਾਲ ਕਰਦੇ ਨੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਜਾਣ ਮਗਰੋਂ ਕੀ ਕਰਦੇ ਹੋਣਗੇ ਆਪ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਾ ਲਓ। ਮਰਹੱਟਿਆਂ ਵਾਂਗ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਵੀ ਅਲਖ ਮੁਕਾ ਜਾਓ...", ਤੁਅੱਸਬੀ ਕਾਜ਼ੀ ਕਾਬਲ ਜਾਂਦੇ ਅਬਦਾਲੀ ਨੂੰ ਆ ਮਿਲੇ।

ਅਬਦਾਲੀ ਬੋਲਿਆ,

"ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਜਾਪਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਖਬਰ ਨਹੀਂ। ਨਾਦਰ ਸ਼ਾਹ ਵੇਲੋਂ ਤੋਂ ਹੀ ਸਾਡੀ ਇਹਨਾਂ ਉੱਪਰ ਅੱਖ ਹੈ, ਪਰ ਕਦੇ ਪੂਰੀਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾੜ੍ਹ ਹੇਠ ਆਏ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਬੇਫਿਕਰ ਰਹੋ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਚੁਣਵੇਂ ਲਤਾਕਿਆਂ ਤੇ ਦਲੇਰ ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੂੰ ਲਾਹੌਰ ਬਿਠਾ ਕੇ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰਨਗੇ। ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਹੋਰ ਕੱਢੇ। ਲੰਬੀ ਲੜ੍ਹਾਈ ਕਾਰਨ ਗਾਜ਼ੀ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਆਉਂਦੇ ਸਾਲ ਸਿਖਾਂ ਨਾਲ ਲੋਹਾ ਲਾਵਾਂਗੇ...

ਜਾਂਦਾ ਹੋਇਆ ਅਬਦਾਲੀ ਉਬੈਦ ਖਾਨ ਨੂੰ ਲਾਹੌਰ ਆਪਣਾ ਸੂਬਾ ਬਿਠਾ ਗਿਆ। ਅਬਦਾਲੀ ਦੇ ਲਸ਼ਕਰ ਨੇ ਹਜੇ ਕਾਬਲ ਜਾ ਕੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੋਂ ਸਮਾਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲਾਹਿਆ ਹੋਣਾ, ਖਾਲਸੇ ਨੇ ਲਾਹੌਰ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਸੂਬਾ ਪਾਰ ਬੁਲਾ ਦਿੱਤਾ।

ਸਰਦਾਰ ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਲਾਹੌਰ ਦਾ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਬਣਿਆਂ ਤੇ ਸਲਤਨਤ ਵਿਚ ਖਾਲਸੇ ਦਾ ਸਿੱਕਾ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ। ਲਾਹੌਰ ਦੇ ਤਖਤ 'ਤੇ ਬੈਠਦੇ ਸਰਦਾਰ ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਸਮੂੰਹ ਖਾਲਸੇ ਨੇ ਇਕੋ ਲਕਬ ਨਾਲ ਪੁਕਾਰਿਆ,

"ਸੁਲਤਾਨ ਉਲ ਕੌਮ"

ਸ਼ਾਹ ਨੂੰ ਖਬਰ ਪਹੁੰਚੀ ਤਾਂ ਉਹ ਸੜ ਬਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਿਖਾਂ ਦਾ ਜਾਰੀ ਕੀਤਾ ਸਿੱਕਾ ਮੰਗਵਾਇਆ,

"ਸਿਕਾ ਜਦ ਦਰ ਜਹਾਂ ਬਫਜਲਿ ਅਕਾਲ

ਮੁਲਕ ਅਹਿਮਦ ਗ੍ਰਿਫਤ ਜੱਸਾ ਕਲਾਲ"

ਹਲਾਂਕਿ ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਜੋ ਸਿੱਕਾ ਜਾਰੀ