ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਇਬਾਰਤ ਹੋਰ ਸੀ।
"ਦੇਗੋ ਤੇਗੋ ਫਤਹਿ ਨੁਸਰਤ ਬੇਦਰੰਗ
ਯਾਫਤਜ਼ ਨਾਨਕ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ"
ਇਹ ਸਿੱਕਾ ਤਾਂ ਕਾਜ਼ੀ ਮੌਲਾਣਿਆਂ ਨੇ ਸ਼ਾਹ ਨੂੰ ਹੋਰ ਗੁੱਸਾ ਦਿਵਾਉਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਵੱਲੋਂ ਘੜ੍ਹ ਕੇ ਭੇਜਿਆ ਸੀ। ਸੱਚ ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਵੀ ਸੀ, ਪਰ ਅਬਦਾਲੀ ਕੋਲ ਸਿਖ ਸਿੱਕਾ ਪੁੱਜਿਆ।
ਮੁਲਕ ਅਹਿਮਦ ਗ੍ਰਿਫਤ ਜੱਸਾ ਕਲਾਲ...
ਦੇਸ਼ ਅਹਿਮਦ ਦਾ ਤੇ ਖੋਹ ਲਿਆ ਜੱਸੇ ਕਲਾਲ ਨੇ ", ਜਦ ਹੀ ਅਬਦਾਲੀ ਨੇ ਸਿੱਕੇ ਦੀ ਦੂਜੀ ਸਤਰ ਪੜ੍ਹੀ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲੱਗ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਸਿੱਕਾ ਚਲਾ ਕੇ ਦੂਰ ਵਗਾਹ ਮਾਰਿਆ। ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ ਸੰਨਾਟਾ ਛਾ ਗਿਆ। ਕਿਸੇ ਦੇ ਸਾਹ ਲੈਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਭਰੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ ਬਸ ਇਕੋ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਸੀ ਸਿੱਕੇ ਦੇ ਘੁੰਮਣ ਦੀ। ਸਿੱਕਾ ਬਹੁਤ ਹੋਰ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ, ਏਨੀ ਦੇਰ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਕੋਈ ਸਿੱਕਾ ਕਦੇ ਏਨੀ ਦੌਰ ਘੁੰਮਿਆਂ ਹੋਵੇ। ਕਿਸੇ ਦੀ ਮਜਾਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਦੇ ਸੁੱਟੇ ਸਿੱਕੇ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਵੇ ਤਾਂ ਜੋ ਖੜਾਕ ਬੰਦ ਹੋ ਸਕੇ। ਕੁਝ ਚਿਰ ਮਗਰੋਂ ਸ਼ਾਹ ਆਪ ਉੱਠਿਆ, ਸਿੱਕੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਬੋਲਿਆ,
"ਨਹੀਂ... ਇਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖਾਂਗਾ, ਸੁੱਟਾਂਗਾ ਨਹੀਂ... ਇਸ ਨੂੰ ਤਾਂ ਦਿੱਲੀ, ਪਾਨੀਪਤ, ਮਥੁਰਾ ਤੋਂ ਲੁੱਟ ਕੇ ਲਿਆਂਦੇ ਸਮਾਨ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਜਿਆਦਾ ਨਜ਼ਦੀਕ ਰੱਖਾਂਗਾ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਸਦਾ ਚੇਤਾ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਰਹੋਗਾ ਕਿ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਹਜੇ ਵੀ ਅਹਿਮਦ ਸ਼ਾਹੀ ਸਿੱਕੇ ਨੂੰ ਮਾਨਤਾ ਨਹੀਂ। ਪੰਜਾਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹਜੇ ਦੁਰਾਨੀ ਸਲਤਨਤ ਕਾਇਮ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਆਪਣਾ ਸਿੱਕਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਇਬਾਰਤ ਹੈ,
ਮੁਲਕ ਅਹਿਮਦ ਗ੍ਰਿਫਤ ਜੱਸਾ ਕਲਾਲ...
ਪੂਰੇ ਹਿੰਦੋਸਤਾਨ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਮਸਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਅਫਗਾਨਾਂ ਦਾ ਖੌਫ ਪੰਜਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਵਾਸੀ ਖਾਲਸੇ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ। ਇਹ ਸਿੱਕਾ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਔਕਾਤ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦਾ ਰਹੇਗਾ। ਇਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕੋਲ ਰੱਖਾਂਗਾ ਤੇ ਛੇਤੀ ਹੀ ਪੰਜਾਬ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਵਿਚ ਮਿਲਾ ਕੇ ਉੱਥੇ ਅਹਿਮਦ ਸ਼ਾਹੀ ਸਿੱਕਾ ਜਾਰੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਤੇ ਇਹ ਸਿੱਕਾ... ਇਹ ਸਿੱਕਾ ਓਦੋਂ ਢਾਲ ਕੇ ਉਸੇ ਜੱਸੇ ਕਲਾਲ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿਚ
