ਪਾਵਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਇਸਦੇ ਉੱਤੇ ਉੱਕਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ.. ਤੇ ਜੇ ਮੈਂ ਸਿਖਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਏ ਬਿਨਾ ਮਰ ਗਿਆ ਤਾਂ ਇਸ ਸਿੱਕੇ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਦਫਨਾਇਓ... ਤਾਂ ਕਿ ਮੇਰੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਪਿਆ ਇਹ ਸਿੱਕਾ ਮੇਰੀ ਰੂਹ ਨੂੰ ਕਿਆਮਤ ਦੇ ਦਿਨ ਤਕ ਚੇਤੇ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਰਹੇ ਕਿ ਸਮੁੱਚੇ ਹਿੰਦੋਸਤਾਨ ਵਿਚੋ ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਇਹੀ ਸਿੱਕਾ ਸੀ, ਜਿਸਨੇ ਦੁਰਾਨੀਆਂ ਦੀ ਈਨ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀਂ "

ਏਧਰ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਆਕਲ ਦਾਸ ਨਿਰੰਜਨੀਏ ਮਹੰਤ ਨੂੰ ਜੰਡਿਆਲੇ ਸੁਨੇਹਾ ਭਿਜਵਾਇਆ,

"ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਹਵਾਵਾਂ ਦਾ ਰੁਖ ਬਦਲਣ ਲੱਗਾ ਹੈ ਆਕਲ ਦਾਸ। ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਦੀ ਰੱਤ ਨਾਲ ਸਿੰਜਿਆ ਸਿਖੀ ਦਾ ਬੂਟਾ ਜਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਖਾਲਸੇ ਦੀ ਤੇਗ ਨੇ ਸਾਰੇ ਪੰਜਾਬ ਉੱਤੇ ਛਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ ਤੇ ਨੀਲੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਪੰਜਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਚੱਪੇ ਚੱਪੇ ਉੱਤੇ ਝੂਲਣ ਲਈ ਕਾਹਲੇ ਹਨ... ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਕਿ

'ਵਖਤੁ ਵੀਚਾਰੇ ਸੁ ਬੰਦਾ ਹੋਇ॥'

ਇਹ ਖਾਲਸੇ ਦਾ ਤੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾ ਤੇ ਆਖਰੀ ਸੁਨੇਹਾ ਹੈ। ਫੈਸਲਾ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਹੈ ਕਿ ਕਾਬਲ ਦੀ ਓਟ ਤਕਾਉਣੀ ਹੈ ਕਿ ਆਨੰਦਪੁਰੀ ਛਾਵਾਂ ਹੇਠ ਸੁਖ ਲੈਣਾ ਹੈ...

ਖਾਲਸਾ ਪੰਥ ਦੇ ਚਰਨਾ ਦੀ ਧੂੜ

ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਰਾਮਗੜੀਆ"

ਸਰਦਾਰ ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਮਿਲਦਿਆਂ ਹੀ ਆਕਲ ਦਾਸ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੈ ਗਈ। ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਕਰੀਏ ਤੇ ਮੀਰ ਮੰਨੂੰ ਦੀ ਯਾਦ ਆਉਣ ਲੱਗੀ,

"ਉਹ ਮਾਂ ਤੁਰ ਗਈ ਜਿਹੜੀ ਖੀਰ ਪੂੜੇ ਦਿੰਦੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ...", ਆਕਲ ਦਾਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲੇ ਬੋਲਾਂ ਤੋਂ ਵਿਚਾਰਗੀ ਚੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਰ ਫੇਰ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਪੰਜਾਬ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚੁਣਿਆਂ... ਆਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਸਵਾਰ ਚਿੱਠੀ ਦੇ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਕਾਬਲ ਵੱਲ ਭੇਜਿਆ। ਆਕਲ ਦਾਸ ਨੂੰ ਸਿਖਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀਆਂ ਵਧੀਕੀਆਂ ਯਾਦ ਆ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਜਿਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਐਸਾ ਕਹਿਰ ਵਰਸਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਦਇਆ ਦੀ ਆਸ ਰੱਖਣੀ ਉਸ ਨੂੰ ਔਖੀ ਜਾਪ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਕਾਰਨ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਥਾਂ ਅਫਗਾਨ ਪਰਛਾਵੇਂ ਹੋਣ ਨੂੰ ਸਹੀ ਮੰਨਿਆਂ।