ਦੱਖਣ ਪੂਰਬ ਮੈਂ ਲੁਟੀ ਸੁਧ ਸਿੰਘਨ ਦਈ ਗਵਾਇ॥
"ਖਾਲਸਾ ਜੀ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਮੇਲਾ ਮਾਰਨ ਅਸੀਂ ਨਿਕਲ ਰਹੇ ਹਾਂ. ਜਦੋਂ ਹੀ ਅਬਦਾਲੀ ਨੂੰ ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗੇਗਾ, ਉਹ ਏਧਰ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰੇਗਾ। ਕਿਉਂ ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਬਾਲ ਬੱਚੇ ਮਾਲਵੇ ਵੱਲ ਛੱਡ ਆਈਏ '". ਬਾਬਾ ਸ਼ਾਮ ਸਿੰਘ ਨਾਰਲੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ 6 ਜੰਡਿਆਲੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ। ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ ਆਕਲ ਦਾਸ ਦੀ ਉਸ ਚਿੱਠੀ ਬਾਰੇ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਅਬਦਾਲੀ ਵੱਲ ਘੋਲੀ ਸੀ।
"ਤੁਸੀਂ ਠੀਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ ਬਾਬਾ ਜੀ ਪਠਾਨਾ ਦਾ ਜਦ ਸਾਡੇ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਚੱਲਦਾ ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰਾ ਗੁੱਸਾ ਸਿਖ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਕੱਢਦੇ ਹਨ।", ਸਰਦਾਰ ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਬਾਬਾ ਜੀ ਦੀ ਗੱਲ ਦੀ ਹਾਮੀ ਭਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ।
ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਸਾਰਾ ਵਹੀਰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਮਾਲਵੇ ਵੱਲ ਚਾਲਾ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਨਾਲ ਹੀ ਕੁਝ ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਹ ਵੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਜਾਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਨਿਰੰਜਨੀਏ ਮਹੰਤ ਨੂੰ ਸੋਧ ਜਾਣ। ਪਰ ਨਾਲ ਦੇ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ,
"ਕਾਬਲੀ ਕੁੱਤਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਕਾਬਲੋਂ ਚੱਲ ਪਿਆ ਹੈ, ਸੋ ਸਾਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਹੀਰ ਵੱਲੋਂ ਵਿਹਲੇ ਹੋ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ "
ਤਦੋਂ ਹੀ ਇਕ ਸੂਹੀਆ ਸਿੰਘ ਆਇਆ,
"ਖਾਲਸਾ ਜੀ ਅਬਦਾਲੀ ਨੇ ਕਾਬਲੋਂ ਨਹੀਂ ਤੁਰਨਾ ਉਹ ਤਾਂ ਸਿੰਧ ਪਾਰ ਕਰ ਆਇਆ ਹੈ। "
ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਪਹਿਲਾਂ ਖਬਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਤਾਂ ਇਹ ਸੋਚ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਕਿਤੇ ਸ਼ਾਹ ਨੇ ਹਜੇ ਕਾਬਲੋਂ ਕੂਚ ਕਰਨਾ ਹੈ।
"ਫੇਰ ਸਾਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਟੱਬਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੋਰਚਾ ਮਾਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੰਡਿਆਲੇ ਤੇ ਅਬਦਾਲੀ ਨੂੰ ਫੇਰ ਏਸ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਤੋਂ ਵਿਹਲੇ ਹੋ ਕੇ ਟੱਕਰਾਂਗੇ। ", ਬਾਬਾ ਸ਼ਾਮ ਸਿੰਘ ਡੇਲੇ।
"ਸਤਿਬਚਨ ਬਾਬਾ ਜੀ", ਆਖਦਿਆਂ ਬਾਕੀ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਹੁੰਗਾਰਾ
