ਭਰਿਆ ਤੇ ਵਹੀਰ ਮਾਲਵੇ ਕੰਨੀ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਜੰਡਿਆਲੇ ਜਾਣ ਦੀ ਥਾਂ ਸਿਖ ਹੁਣ ਸਤਲੁਜ ਨੂੰ ਹੋ ਤੁਰੇ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਸੀ ਕਿ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵਿਚਲੇ ਮਾਈਆਂ, ਬੁੱਢਿਆਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਬਰਨਾਲੇ ਪਾਰ ਮਾਲਵੇ ਵਿਚ ਬਰਾੜਾਂ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਤੱਕ ਛੱਡ ਆਉਣ।

ਪਰ ਫੇਰ ਵੀ ਕੁਝ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਬਾਬਾ ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਰਾਮਗੜ੍ਹੀਏ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ ਜੰਡਿਆਲੇ ਨੂੰ ਘੇਰਾ ਪਾ ਲਿਆ। ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ ਜੰਡਿਆਲੇ ਵਾਲਿਆਂ 'ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸੀ, ਸਿਰਫ ਏਸ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਸਿੰਘਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਖਬਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਸਨ ਤੇ ਮੁਗਲਾਂ ਨੂੰ ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦਾ ਪਤਾ ਦਿੰਦੇ ਸਨ, ਸਗੋਂ ਇਹਨਾਂ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੇ ਸਾਖੀਆਂ ਘੜ੍ਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਹਨਾਂ ਵਿਚ ਪਹਿਲੇ ਸਤਿਗੁਰੂ ਤਗੁਰੂ ਤੇ ਛੇਵੇਂ ਸਤਿਗੁਰੂ ਬਾਰੇ ਘਟੀਆ ਗੱਲਾਂ ਲਿਖੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਪੰਥ ਨਾਲੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਜ਼ਕਰੀਏ ਤੇ ਮੀਰ ਮੰਨੂ ਦੇ ਤਾਬੇਦਾਰ ਰਹੇ ਤੇ ਹੁਣ ਅਹਿਮਦ ਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਗੰਢ ਤੁੱਪ ਕਰ ਲਈ। ਸੋ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਬਕ ਸਿਖਾਉਣਾ ਜਰੂਰੀ ਸੀ।

ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਲੁੱਟ ਲਿਆ। ਆਕਲ ਦਾਸ ਨੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿਚ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਟੁਕੜੀ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ 'ਤੇ ਅੰਦਰ ਤੈਨਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਸਿੰਘ ਕਾਫੀ ਚਿਰ ਘੇਰਾ ਪਾ ਕੇ ਬੈਠੇ ਰਹੇ ਤੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਅੰਦਰ ਵੜਨ ਦੀਆਂ ਵਿਉਂਤਾਂ ਘੜਦੇ ਰਹੇ। ਪਰ ਤਦੋਂ ਹੀ ਆਕਲ ਦਾਸ ਨੇ ਐਸਾ ਕੁਚੀਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ ਆਸ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਨਿਰੰਜਨੀਏ ਮਹੰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੁਸਲਮਾਨ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਤੋਂ ਗਾਵਾਂ ਹਲਾਲ ਕਰਵਾਈਆਂ ਤੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ 'ਤੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਲਮਕਾ ਦਿੱਤੀਆਂ।

"ਗੀਦੀ ਕਿਤੋਂ ਦਾ...", ਸਰਦਾਰ ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਰਾਮਗੜ੍ਹੀਆ ਬੋਲੇ, "ਖਾਲਸਾ ਜੀ ਇਹ ਸਾਡੀ ਦੁਸ਼ਮਨੀ ਦੇ ਲਾਇਕ ਵੀ ਨਹੀਂ... ਲੜਿਆ ਵੀ ਕਿਸੇ ਅਸੂਲਾਂ 'ਤੇ ਖਲੋਤੇ ਨਾਲ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ... ਜੋ ਕਮੀਨੀਆਂ ਤੇ ਘਟੀਆ ਚਾਲਾਂ 'ਤੇ ਹੀ ਆ ਜਾਵੇ ਉਸ ਨਾਲ ਕੀ ਲੜਿਆ ਜਾਵੇ ਚੁੱਕ ਲਓ ਘੇਰਾ.. ਏਹਨੂੰ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਆਪ ਦੇਖੇਗਾ ਜੇ ਅਸੀਂ ਕੁਝ ਚਿਰ ਹੋਰ ਬੈਠੇ ਰਹੇ ਤਾਂ ਇਹ ਗੀਦੀ ਹੋਰ ਪਾਪ ਕਰੇਗਾ. ", ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਸਰਦਾਰ ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਸਿੰਘਾਂ ਦਾ ਜੰਡਿਆਲਿਓ ਘੇਰਾ ਚੁਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਮਗਰੋਂ ਹੀ ਉਹ ਮਾਲਵੇ ਵੱਲ