ਤਾਲ ਵਿਚ ਸੁੱਟੀ ਜਾਏ। ਹਲਾਲ ਕੀਤੀਆਂ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਖੱਲ, ਹੱਡੀਆਂ, ਮਿੱਤ ਤੇ ਬਾਕੀ ਸਾਰੀ ਰਹਿੰਦ ਖੂੰਹਦ ਵੀ ਏਥੇ ਹੀ ਪਾਈ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਤਾਲ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰ ਦਿਓ। ਢਾਹੀਆਂ ਗਈਆਂ ਇਮਾਰਤਾਂ ਦਾ ਸਾਰਾ ਮਲਬਾ ਏਥੇ ਲਿਆ ਕੇ ਸੁੱਟੋ. ਜੇ ਫੇਰ ਵੀ ਪੂਰਿਆ ਨਾ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਵਿਚ ਜੋ ਬੀਜ ਦਿਓ...
..ਤੇ ਜਨਾਬ ਤਾਲ ਵਿਚਲਾ ਮੰਦਰ ਹਰਿਮੰਦਰ ", ਸਿਖਾਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਲਾਹੌਰ ਦਾ ਇਕ ਕਾਜ਼ੀ ਬੋਲਿਆ।
“ਇਸ ਬਾਰੇ ਵੀ ਸੋਚਿਆ ਹੈ ਅਸੀਂ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਇਸ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਵੀ ਕਰਕੇ ਜਾਵਾਂਗੇ... .". ਸ਼ੈਤਾਨੀ ਹਾਸਾ ਹੱਸਦਿਆਂ ਅਬਦਾਲੀ ਬੋਲਿਆ।
ਲਾਹੌਰ ਨੂੰ ਚਾਲਾ ਪਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਇਕ ਵੀਹ ਪੱਚੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਸਿਖਾਂ ਦਾ ਖੁਰਾ ਲੱਭਣ ਭੇਜੀ। ਜਿਹੜੇ ਸੂਹੀਏ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਾਹ ਨੇ ਸਿਖਾਂ ਨੂੰ ਟੋਲਣ ਭੇਜੇ ਸਨ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਸਿਖ ਸੂਹੀਆਂ ਨਾਲ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਉਹ ਪਾਰ ਬੁਲਾ ਦਿੱਤੇ। ਖਬਰ ਕਿਸ ਨੇ ਲਿਆਉਣੀ ਸੀ। ਸੋ ਸੂਹੀਆਂ ਦੀ ਖਬਰ ਲੈਣ ਲਈ ਹੋਰ ਸੂਹੀਏ ਭੇਜੇ ਗਏ।
ਲਾਹੌਰ ਬੈਠੇ ਅਬਦਾਲੀ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹੋ ਖਬਰਾਂ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ ਕਿ ਫਲਾਣੀ ਥਾਂ ਸਿਖਾਂ ਨੇ ਪਠਾਨ ਲੁੱਟ ਲਏ, ਫਲਾਣੀ ਥਾਂ ਅਫਗਾਨ ਸਿਪਾਹੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਅਬਦਾਲੀ ਸਿੱਖਾਂ 'ਤੇ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿਝ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।
“ਕੀ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ ਲੜ੍ਹਣਾ ਨਹੀਂ ਸਿਖਾਇਆ...", ਕਦੇ ਕਦੇ ਜਿੱਚ ਕੇ ਉਹ ਬੋਲਦਾ।
ਜਿਹੜਾ ਵੀਹ ਪੱਚੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦਾ ਦਸਤਾ ਸਿਖਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਤੋਰਿਆ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਝੜਪ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸਿਖ ਵਹੀਰ ਦੇ ਮਗਰ ਜਾ ਰਹੇ ਸਰਦਾਰ ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਰਾਮਗੜ੍ਹੀਏ ਦੇ ਜੱਥੇ ਨਾਲ ਹੋ ਗਈ। ਉਹਨਾਂ ਸਿਖਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਜਾਂ ਮੁਕਾਬਲਾ ਤਾਂ ਕੀ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਘੋੜੇ ਖੂਹਾ ਕੇ ਮੁੜੇ। ਹਾਰ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਈ ਟੁਕੜੀ ਦੇ ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ ਦੇ ਅਬਦਾਲੀ ਨੇ ਸਿਰ ਲੁਹਾ ਦਿੱਤੇ ।
ਲੁਧਿਆਣਾ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਜਦ ਸਿੰਘ ਮਲੇਰ ਕੋਟਲੇ ਵੱਲ ਵਧੇ ਤਾਂ ਮਲੇਰੀਏ ਨਵਾਬ ਭੀਖਨ ਖਾਨ ਨੂੰ ਜਾਪਿਆ ਕਿ ਖਾਲਸਾ ਮਲੇਰਕੋਟਲੇ ਉੱਤੇ ਹੱਲਾ ਕਰਨ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਜੈਨੇ ਨੂੰ ਸਰਹਦ ਖਬਰ ਪੁਚਾਈ,
"ਸਿਖਾਂ ਦਾ ਇਕ ਵੱਡਾ ਵਹੀਰ ਸਾਡੇ ਵਲ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਸੁਣਿਆਂ
