ਹੈ ਕਿ ਜੱਸਾ ਕਲਾਲ, ਹਰੀ ਸਿਹੁ ਭੰਗੀ, ਚੜ੍ਹਤ ਸਿਹੁ, ਛੋਟਾ ਜੱਸਾ ਸਿਹੁ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਸਰਦਾਰ ਇਸ ਵਹੀਰ ਵਿਚ ਹਨ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮਦਦ ਲਈ ਨਾ ਪਹੁੰਚੇ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਬਹੁਤੀ ਦੇਰ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕਾਂਗੇ"
ਖਬਰ ਮਿਲਦਿਆਂ ਹੀ ਜ਼ੈਨ ਖਾਂ ਤੁਰੰਤ ਮਲੇਰ ਕੋਟਲੇ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਪੰਜਾਹ ਹਜਾਰ ਤੋਂ ਇਕ ਲਖ ਦਾ ਲਸ਼ਕਰ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ। ਸਰਹੰਦ ਤੋਂ ਤੁਰਦਿਆਂ ਉਸ ਨੇ ਹਲਕਾਰੇ ਸੂਹ ਦੇਣ ਲਈ ਅਬਦਾਲੀ ਵੱਲ ਵੀ ਤੋਰ ਦਿੱਤੇ।
"ਸ਼ਾਹ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਿੰਨਾ ਲੰਬਾ ਹੋ ਸਕਿਆ ਵਹੀਰ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਅਟਕਾ ਕੇ ਰੱਖਾਂਗੇ। ਛੇਤੀ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚੇ ਤਾਂ ਕਿ ਚਿਰ ਤੋਂ ਲਟਕਦਾ ਕੰਮ ਸਿਰੇ ਲਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇ... ਮੂਹਰਿਓ ਅਸੀਂ ਵਾਢਾ ਧਰ ਲਵਾਂਗੇ ਤੇ ਮਗਰੋਂ ਤੁਸੀਂ ਡੱਕਰੇ ਕਰਦੇ ਆਇਓ। ਪੱਕ ਗਈ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਜਿੰਨੀ ਫਸਲ ਪੱਕਣੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਵਾਢੀ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਹੈ, ਸੋ ਛੇਤੀ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚੇ ਤਾਂ ਕਿ ਆਪਣਾ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਵੰਡਿਆ ਜਾ ਸਕੇ। ਜਿੰਨੀ ਛੇਤੀ ਪਹੁੰਚਣਗੇ ਓਨਾ ਹੀ ਸਿਖਾਂ ਦਾ ਵਧ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਨ ਵਿਚ ਸਫਲ ਹੋਵਾਂਗੇ...", ਜ਼ੈਨ ਖਾਂ ਨੂੰ ਜਾਪਦਾ ਸੀ ਕਿ ਸਿਖ ਐਤਕੀ ਪੰਜੇ ਵਿਚ ਆ ਜਾਣਗੇ ਤੇ ਛੇਤੀ ਹੀ ਪੰਜਾਬ ਉੱਤੇ ਵੀ ਅਫਗਾਨੀ ਝੰਡੇ ਝੂਲਣਗੇ।
ਅਹਿਮਦ ਸ਼ਾਹ ਲਈ ਤਾਂ ਇਹ ਖਬਰ ਜਿਵੇਂ ਔੜ ਮਾਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਝੜੀ ਲੱਗ ਜਾਣ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਉਸੇ ਦਿਨ ਲਾਹੌਰੋਂ ਕੂਚ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਹਲਕਾਰੇ ਰਾਹੀਂ ਜ਼ੈਨ ਖਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਭੇਜਿਆ ਕਿ ਪਰਸੋਂ ਸਵੇਰੇ ਹਮਲੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿਣ।
ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਸਤਲੁਜ ਪਾਰ ਕਰਦਿਆਂ ਸ਼ਾਹ ਨੇ ਘੋੜਸਵਾਰ ਹਲਕਾਰੇ ਜ਼ੈਨ ਖਾਂ ਵੱਲ ਜੰਗ ਦੀ ਨੀਤੀ ਸਮਝਾਉਣ ਲਈ ਤੋਰੇ।
"ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਲਗਭਗ ਢਾਈ ਲੱਖ ਦੇ ਲਸ਼ਕਰ ਨਾਲ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛਿਓ ਘੇਰਾਂਗੇ। ਸਾਡੇ ਲਸ਼ਕਰ ਵਿਚ ਡੇਢ ਲੱਖ ਦੇ ਕਰੀਬ ਘੋੜਸਵਾਰ ਹਨ, ਸੋ ਤੜਕੇ ਪਹਿਲੇ ਪਹਿਰ ਹੀ ਇਹਨਾਂ ਤੀਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵਾਂਗੇ। ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਦਾ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਤੇ ਮਲੇਰ ਕੋਟੀਆਂ ਦੀ ਜਿੰਨੀ ਵੀ ਹੋਈ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਸਿਖਾਂ ਨੂੰ ਮੂਹਰਿਓ ਪੈਣਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰਾ ਸਿਖ ਜੱਥਾ ਸਾਡੇ ਘੇਰੇ ਵਿਚ ਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਧਰਤੀ ਦੀ ਕੋਈ ਫੌਜ ਨਹੀਂ ਜੋ ਚਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਘਿਰਨ ਮਗਰੋਂ ਵੀ ਬਚ ਸਕੇ...
ਜ਼ੈਨ ਖਾਂ ਨੇ ਜਦ ਇਹ ਸੁਨੇਹਾਂ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਫੌਜਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਿਆ
