ਜੋ ਹੋਤੇ ਥੇ ਸਿੰਘ ਸਿਆਨੇ॥
ਗਿਲਜੇ ਆਵਤ ਉਨ੍ਹੈ ਪਛਾਨੇ॥
ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੇਲੇ ਦੇ ਨਿਤਨੇਮ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਕਰਕੇ ਮੁਖੀ ਸਰਦਾਰ ਇਕ ਇਕ ਕਰਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ ਲੱਗੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁਰਮਤੇ ਕਰਨ ਲਈ ਸਰਦਾਰ ਰੋਜ਼ ਇਕੱਤਰ ਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਆਪਣੇ ਮੁਕ ਰਹੇ ਰਸਦ ਪਾਣੀ ਲਈ ਮੁਖੀ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ,
"ਕਿਉਂ ਨਾ ਦਾਣੇ ਪਰਸ਼ਾਦੇ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧ ਲਈ ਸਰਹੰਦ ਮਾਰ ਲਈ ਜਾਵੇ ". ਸਰਦਾਰ ਹਰੀ ਸਿੰਘ ਨੇ ਤਜਵੀਜ਼ ਰੱਖੀ।
"ਗੱਲ ਤਾਂ ਕੋਈ ਮਾੜੀ ਨਹੀਂ ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ ਜੇ ਵਹੀਰ ਬਰਨਾਲਾ ਟਪਾ ਆਈਏ ਤਾਂ ਥੋੜਾ ਸੁਖ ਰਹੇਗਾ", ਬਾਬਾ ਸ਼ਾਮ ਸਿੰਘ ਬੋਲੇ।
"ਫੇਰ ਮਲੇਰੀਆਂ ਦੇ ਗੁਆਂਢ ਬੈਠੇ ਹਾਂ, ਇਹਨੂੰ ਹੀ ਢਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ...". ਸਰਦਾਰ ਹਰੀ ਸਿੰਘ ਮਲੋਰਕੋਟੀਏ ਭੀਖਨ ਖਾਨ ਨੂੰ ਲੁੱਟਣ ਬਾਰੇ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ।
"ਪਰ ਗੁਰ ਬਚਨਾ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਿਆਂ ਅਸੀਂ ਮਲੇਰਕੋਟਲੇ ਨੂੰ ਲੁੱਟ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ.. ਨਵਾਬ ਸ਼ੇਰ ਮੁਹੰਮਦ ਖਾਨ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਕਰਕੇ ਮਲੇਰਕੋਟਲੇ ਦੀ ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਕਾ ਖਾਲਸਾ ਸਗੋਂ ਰਹਿੰਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਤੀਕ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਰਹੇਗਾ...
ਮੁਖੀ ਸਿੰਘਾਂ ਵਿਚ ਤਾਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਕਿ ਇਕ ਸਿਖ ਸੂਹੀਏ ਨੇ ਆ ਖਬਰ ਦਿੱਤੀ,
"ਖਾਲਸਾ ਜੀ ਸਰਹੰਦ ਵਾਲਾ ਜ਼ੈਨਾ ਤੇ ਭੀਖਨ ਖਾਨ ਮੂਹਰੇ ਵਾਲੇ ਪਾਸਿਓ ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਵਧ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਇਕ ਲੱਖ ਦੇ ਲਗਭਗ ਫੌਜ ਹੈ... ਹੋ ਸਕਦੈ ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਟੀਚਾ ਸਾਨੂੰ ਮਾਲਵੇ ਵਿਚ ਜਾਣੋ ਰੋਕਣਾ ਹੋਏ..
"ਅਬਦਾਲੀ ਦੀ ਕੋਈ ਖਬਰ...?", ਸਰਦਾਰ ਚੜ੍ਹਤ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਬਿਪਤਾ ਦੀ ਭਿਣਕ ਲੱਗ ਗਈ ਸੀ। ਉਹ ਗੱਲ ਹੋਰ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਬਿਪਤਾ ਨੂੰ ਆਕੜ ਕੇ ਬਹੁਤੀ ਦੇਰ ਖਲੋਣ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
"ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਸੋਚਦੇ ਹੋ ਕਿ ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ ਅਬਦਾਲੀ ਵੀ ਹੋਏਗਾ ?"
