"ਇਸਦਾ ਵਾਰ ਇਹ ਕਿੱਥੇ ਕਰੇਗਾ ?", ਪਠਾਨ ਫੌਜਦਾਰ ਹਜੇ ਸੋਚ ਹੀ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੇ ਮਧਾਣੀ ਗੁਰਜ ਤਾੜ ਕਰਦਾ ਇਕ ਪਠਾਨ ਦੇ ਸਿਰ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਪਠਾਨ ਦਾ ਸਿਰ ਪੱਕੇ ਮਤੀਰੇ ਵਾਂਗ ਪਾੜ ਗਿਆ। ਬਾਕੀ ਚਾਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਪਾੜਦਿਆਂ ਵੀ ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੂੰ ਚਿਰ ਨਾ ਲੱਗਿਆ। ਪੰਜ ਸਿਰ ਵਿਹੂਣ ਧੜ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਪਏ ਸਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਫੌਜਦਾਰ ਹੋਰ ਸਿਪਾਹੀ ਅੱਗੇ ਤੋਰਦਾ, ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਘੋੜਾ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜਾਇਆ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇ ਸੱਤ ਸਿਪਾਹੀ ਹੋਰ ਫੁੰਡ ਦਿੱਤੇ। ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚਦਿਆਂ ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੇ ਗੁਰਜ ਫੇਰ ਕੱਢਿਆ ਤਾਂ ਇਕ ਪਠਾਨ ਨੇ ਗੋਲੀ ਚਲਾਈ ਤੇ ਗੁਰਜ ਬਾਬਾ ਜੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਛੁੱਟ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਅਗਲੇ ਹੀ ਪਲ ਬਾਬਾ ਜੀ ਦੇ ਹੱਥ ਕਿਰਪਾਨ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਛੇ ਸੱਤ ਪਠਾਨ ਉਸ ਭਗੌਤੀ ਦੀ ਭੇਟ ਹੋ ਗਏ। ਮੁਗਲ ਫੌਜਦਾਰ ਨਾਲ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ ਸਨ ਤੇ ਮੁੜਕਾ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਤ੍ਰਿਪ ਤ੍ਰਿਪ ਚੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਰਪਾਨ ਮਿਆਨ ਵਿਚ ਪਾਈ ਤੇ ਬੋਲੇ,
"ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਭੇੜ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ...", ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੇ ਮਖੌਲ ਵਿਚ ਫੌਜਦਾਰ ਦੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਹੇ ਬੋਲ ਹੀ ਦੁਹਰਾਏ, "ਚਲੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਹੁਣ ਹੱਥੋਂ ਹੱਥੀ ਲੜ੍ਹਦੇ ਹਾਂ, ਬਿਨਾ ਸਸ਼ਤਰਾਂ ਤੋਂ ਜਾਂ ਫੇਰ ਆਏਂ ਕਰੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਚਲਾ ਲਓ ਸਸ਼ਤਰ ਤੇ ਮੈਂ ਏਵੇਂ ਹੀ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ...
ਪਠਾਨ ਫੌਜਦਾਰ ਨੂੰ ਤਾਂ ਕੁਝ ਸੁੱਝ ਹੀ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੋ ਜੋ ਵੀ ਕਰਨਾ ਸੀ ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੇ ਕਰਨਾ ਸੀ । ਉਹਨਾਂ ਘੋੜਾ ਭਜਾ ਕੇ ਪਠਾਨਾ ਦੀ ਟੁਕੜੀ ਵਿਚ ਵਾੜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਤਿੰਨ ਸਿਪਾਹੀ ਹੇਠਾਂ ਡੇਗ ਲਏ। ਇਕ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਦੀਆਂ ਦੁਲੱਤੀਆਂ ਨੇ ਹੀ ਬੋਂਦਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਦੂਜੇ ਦੋਹਾਂ ਵੱਲ ਬਾਬਾ ਜੀ ਵਧੇ ਤੇ ਬੇਸੁਰਤ ਜਹੇ ਹੋਏ ਪਏ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਧੌਣੇ ਫੜ੍ਹ ਕੇ ਏਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਬੋਹੜ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ ਕਿ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਪਾਟ ਗਏ।
"ਦੇਖੀ ਫੇਰ ਸਾਡੀ ਪ੍ਰਹੁਣਚਾਰੀ... ਆਓ ਤੁਸੀਂ ਵੀ, ਫੇਰ ਨਾ ਕਿਹਾ ਕਿ ਖਾਤਰਦਾਰੀ ਵਿਚ ਕੋਈ ਕਮੀਂ ਰਹਿ ਗਈ ਸੀ। ", ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੇ ਦੋਹੇਂ ਪਠਾਨ ਹੇਠਾਂ ਸੁੱਟੇ।
“ਯਾ ਖੁਦਾ..", ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਫੌਜਦਾਰ ਨੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਅੱਡੀ ਲਾਈ ਤੇ ਹਰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
“ਓ ਖਲੋ ਜਾ ਪ੍ਰਾਹੁਣਿਆਂ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਤਾਂ ਰਹਿ ਹੀ ਗਈ...", ਪਰ
