ਕਰਨ ਲਈ ਕਮਰਕਸੇ ਕਰ ਲਓ। ਯਾਦ ਰੱਖੋ ਕਿ ਅੰਮਿਤਸਰ ਸਾਹਿਬ ਤੋਂ ਤਰਨ ਲੱਗੇ ਕੀ ਕੋਲ ਕਰਕੇ ਤਰੇ ਸਾਂ, ਕਿ ਵਹੀਰ ਨੇ ਤੱਤੀ 'ਵਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਣ ਵਿਆਂਗੇ। 'ਸੂਰਬੀਰ ਬਚਨ ਕੇ ਬਲੀ' ਹੁੰਦੇ ਨੇ। ਕੌਲ਼ ਰਹਿ ਜਾਵੇ ਸਿਰ ਭਾਵੇਂ ਨਾ ਰਹੇ, ਇਹੀ ਸੂਰਮੇਂ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ। ਨਾਲੇ ਸਿਰ ਲੱਗ ਕੇ ਵੀ ਜੇ ਕੋਲ ਨਿਵ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਸਸਤਾ ਸੌਦਾ ਹੈ। ਬਚਨਾ ਨੂੰ ਸਿਰਾਂ ਨਾਲ ਪਾਲੇ, ਮਗਰਲ ਫਿਕਰ ਸਭ ਕਲਗੀਧਰ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇਖਣਗੇ। ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਲਹੂ ਦਾ ਆਖਰੀ ਕਤਰਾ ਵਹਿ ਜਾਣ ਤਕ ਜੂਝੋ। ਚੇਤੇ ਰਹੇ ਕਿ ਜੇ ਸਾਡੇ ਜਿਉਂਦੇ ਜੀਅ, ਵਹੀਰ ਦੇ ਕੰਡਾ ਵੀ ਚੁੱਭ ਗਿਆ ਤਾਂ ਇਹ ਮਿਹਣਾ ਹੈ ਸਾਡੇ ਸਿਰ। ਸੂਰਮਿਆਂ ਲਈ ਸਿਰਾਂ 'ਤੇ ਮਿਹਣੇ ਲੈਣ ਨਾਲੋਂ ਸਿਰ ਵਾਰ ਦੇਣਾ ਖਰਾ ਸੌਦਾ ਹੈ. " ਸਰਦਾਰ ਚੜ੍ਹਤ ਸਿੰਘ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗਰਜਿਆ। ਸਰਦਾਰ ਦੇ ਵੰਗਾਰ ਭਰੇ ਬੋਲ ਸੁਣਕੇ ਦੋ ਕੁ ਸੌ ਲੜਾਕੇ ਸਿਰ ਤਲੀ 'ਤੇ ਰੱਖੀ ਅੱਗੇ ਆਏ ਤੇ ਅਫਗਾਨਾਂ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਸਰਦਾਰ ਸਭਨਾ ਤੋਂ ਮੂਹਰੇ ਸੀ।
"ਇਹ ਤਾਂ ਉਲਟਾ ਸਾਡੇ 'ਤੇ ਹੀ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆ ਰਹੇ ਨੇ ਹਜੂਰ.", ਫੌਜਦਾਰ ਜਹਾਨ ਖਾਂ ਨੇ ਅਬਦਾਲੀ ਨੂੰ ਜਾ ਦੱਸਿਆ।
"ਕੈਸੇ ਸਿਰਫਿਰਿਆਂ ਦੀ ਕੌਮ ਹੈ ਇਹ... ਮੌਤ ਦੇਖ ਕੇ ਉਸ ਵੱਲ ਭੱਜੇ ਆਉਂਦੇ ਨੇ...", ਅਬਦਾਲੀ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨ ਵੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
"ਸਰਬੁਲੰਦ ਖਾਨ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਤਕੜੇ ਲੜਾਕੇ ਦੋ ਤੁੰਮਨ ਲੈ ਕੇ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਬਕ ਸਿਖਾਓ। ਯਾਦ ਰੱਖਿਓ ਜੇ ਮਾਰੇ ਬਿਨਾ ਵਾਪਸ ਮੁੜੇ ਤਾਂ ਏਥੇ ਤੁਹਾਡੇ ਸਿਰ ਮੈਂ ਆਪ ਕਲਮ ਕਰਾਂਗਾ...
ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਹਜਾਰ ਫੌਜ ਦੇ ਦੋ ਤੁੰਮਨ ਲੈ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਅਫਗਾਨ ਜਰਨੈਲ ਸਰਦਾਰ ਚੜ੍ਹਤ ਸਿੰਘ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਤੋਪਾਂ, ਬੰਦੂਕਾਂ, ਤੀਰਾਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਤੇ ਲੋਹੇ ਨਾਲ ਸਣ ਘੋੜੇ ਮੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਚੌਵੀ ਹਜਾਰ ਲੜਾਕਿਆਂ ਦੀ ਅਫਗਾਨ ਫੌਜ ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਿਰਫ ਦੋ ਕੁ ਸੌ ਸਿੰਘ।
"ਹੁਣ ਜੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਇਸ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਦੀ ਜੰਗ ਕਹੇ ਤਾਂ ਦੂਰ ਲਾਹਨਤ ਐਸੀ ਵਿੱਦਿਆ ਦੇ " ਇੰਦਰਜੀਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੁਨਿਆਵੀ ਵਿਦਿਆਲੇ ਵਿਚ ਪੜਾਏ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਉਸਤਾਦ ਨਾਲ ਹੋਈ ਬਹਿਸ ਚੇਤੇ ਆ ਗਈ ਸੀ।
