ਨਿਭਾਈ। ਸਿਰਫ ਉਹੀ ਅਫਗਾਨ ਘੋੜਸਵਾਰ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਬਚਾ ਸਕੇ, ਜੋ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚੋਂ ਪਿਛਾਂਹ ਭੱਜ ਗਏ, ਬਾਕੀ ਸਭ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿਚ ਲੈ ਲਏ।
"ਵਹੀਰ ਨੂੰ ਘੋੜੇ ਪੁਚਾ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਤੋਰੋ ਸਿੰਘ ਅਬਦਾਲੀ ਇਹ ਹੱਤਕ ਬਹੁਤੀ ਦੇਰ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇਗਾ ", ਸਰਦਾਰ ਚੜਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਫੁਰਤੀ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਸਰਦਾਰ ਨੂੰ ਪਤਾ ਏ ਕਿ ਅਬਦਾਲੀ ਲਈ ਇਹ ਵੱਡੀ ਨਮੋਸ਼ੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੀ ਕਿ ਮੁੱਠੀ ਭਰ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਖਾਂ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਨੱਕ ਵਿਚ ਦਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਉਹੀ ਹੋਇਆ, ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਹਜਾਰ ਦੇ ਚਾਰ ਤੁੰਮਣ ਲੈ ਕੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਅਬਦਾਲੀ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਅਠਤਾਲੀ ਹਜਾਰ ਫੌਜ ਸਿੰਘਾਂ ਵੱਲ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ। ਸਰਦਾਰ ਨੇ ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਕਤਾਰ ਕਰੜੀ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਪਰ ਐਤਕੀਂ ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਜੰਗ ਦਾ ਰੁਖ ਹੋਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੋਏਗਾ।
"ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਕਦ ਦੇ ਅਬਦਾਲੀ ਨਾਲ ਟੱਕਰ ਲੈਣ ਨੂੰ ਫਿਰਦੇ ਸੀ ਸੋ ਹੁਣ ਵੇਲਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ. ", ਕਿਸੇ ਸਿੰਘ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸਰਦਾਰ ਚੜ੍ਹਤ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਵੱਜੇ। ਸਿਰਾਂ 'ਤੇ ਮਿਹਣੇ ਲੈਣਾ ਸੂਰਮਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ, ਸੋ ਸਰਦਾਰ ਚੜ੍ਹਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਅਬਦਾਲੀ ਵੱਲ ਵਧੇਗਾ। ਵਹੀਰ ਦੇ ਘੇਰੇ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਉਸ ਨੇ ਸਰਦਾਰ ਜੈ ਸਿੰਘ ਤੇ ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਦੀ ਮਿਸਲ ਦੇ ਸੂਰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਆਪ ਅਬਦਾਲੀ ਨਾਲ ਟੱਕਰ ਲੈਣ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਕੁਝ ਸੂਰਮੇ ਸਿੰਘ ਸਰਦਾਰ ਦੇ ਨਾਲ ਤੁਰੇ।
"ਨਹੀਂ ਭਾਈ ਸਿੰਘਾਂ.. ਵਹੀਰ ਨੂੰ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੜਾਕਿਆਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ... ਤੁਸੀਂ ਏਥੇ ਹੀ ਟਿਕੋ " ਸਰਦਾਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਰਜਿਆ।
"ਏਥੇ ਹੀ ਟਿਕਣਾ ਹੈ ਖਾਲਸਾ ਜੀ। ਕਾਬਲੀ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਮੁੜ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆ ਏਥੇ ਹੀ ਟਿਕਣਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡਾ ਟੀਚਾ ਅਬਦਾਲੀ ਹੈ ਤੇ ਬਾਕੀ ਰਹਿੰਦ ਖੂੰਹਦ ਸਾਡੇ ਹਿਸੇ। ਅਬਦਾਲੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਰਹਿੰਦ ਖੂੰਹਦ ਦੀ ਸਫਾਈ ਵੀ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ। ਸੋ ਤੁਹਾਡੇ ਰਾਹ ਦੇ ਰੋੜੇ ਅਸੀਂ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਜਾਵਾਂਗੇ...", ਇਕ ਸਿੰਘ ਬੋਲਿਆ ਤੇ ਸਰਦਾਰ ਚੜਤ ਸਿੰਘ ਮੁਸਕੁਰਾਉਣ ਲੱਗੇ।
ਅੱਖਾਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਰਦਾਰ ਨੇ ਜੈ ਸਿੰਘ ਤੇ ਬਾਕੀ ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ ਫਤਹਿ
