ਸੀਸ ਨਿਵਾਉਂਦਾ ਸੀ ਖਾਲਸਾ। ਕੋਈ ਸਵਾਰਥ, ਲਾਲਚ ਹੈ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਜਦ ਜਦ ਅਸੀਂ ਸਤਿਬਚਨ ਕਹਿਨਾ ਛੱਡਾਂਗੇ ਖੁਆਰ ਹੋਵਾਂਗੇ " ਕੰਨੀਂ ਦੇਖਦਾ ਬੋਲਿਆ।
"ਸਤਿਬਚਨ ਬਾਬਾ ਜੀ...", ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਏਥੇ ਬਣਦਾ ਵੀ ਸੀ ਕਿ ਨਹੀਂ ਪਰ ਮੇਰਾ ਇਹੀ ਕਹਿਨ ਨੂੰ ਚਿੱਤ ਕੀਤਾ।
"ਸਚਮੁਚ ਜੇ ਸਰਦਾਰ ਚੜ੍ਹਤ ਸਿੰਘ ਮੁੜ ਨਾ ਬਹੁੜਦਾ ਤਾਂ ਪਠਾਨਾ ਨੇ ਵਹੀਰ ਨੂੰ ਇੰਝ ਵੱਢਣਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਾਨ ਪੱਕੀ ਫਸਲ ਵੱਢਦਾ ਹੈ।", ਇਕ ਹੋਰ ਬਾਬਾ ਬੋਲਿਆ।
ਵਹੀਰ ਹੁਣ ਸਰਦਾਰ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਅਸੀਸਾਂ ਵੀ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ।
“ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੂਰਮੇਂ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਲੱਗੇ ਫੱਟ ਗਿਣਨ ਬੈਠ ਜਾਓ ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ਾਇਦ ਓਨੀ ਗਿਣਤੀ ਨਾ ਆਉਂਦੀ ਹੋਵੇ, ਜਿੰਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਫੱਟ ਹਨ। ਗੋਲੀਆਂ, ਤੀਰਾਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਨੇਜ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿੰਨ੍ਹੀ ਪਈ ਹੈ ਸਾਰੀ ਦੇਹ.."
“ ਭੀਮ ਸੈਨ ਵਾਂਗ ਜਿੱਧਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਆਹੂ ਲਾਹੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ"
“ਕਿਹੜਾ ਭੀਮ ਸੈਨ ਵਲ ਛਲ ਵਰਤ ਕੇ ਜੰਗ ਕਰਦੇ ਲੋਕ ਕਦ ਸਰਦਾਰ ਚੜ੍ਹਤ ਸਿੰਘ ਦੇ ਹਾਣ ਦੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ"
"ਕੋਈ ਇਕ ਵੀ ਵਾਰ... ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਦੇਖਣ ਬੈਠੇ ਤਾਂ ਇਕ ਵੀ ਵਾਰ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਮੁੜਦਾ ਇਸ ਯੋਧੇ ਦਾ "
ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਯੋਜਨ ਦੇਖੋ ਖਾਲਸਾ ਜੀ... ਚੜ੍ਹਤ ਸਿੰਘ ਦਾ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਨ ਫੌਜਾਂ ਦਾ... ਲੜ੍ਹਾਈ ਦਾ ਮਕਸਦ ਦੇਖੋ ਦੋਹਾਂ ਧਿਰਾਂ ਦਾ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕਿਸੇ ਯੋਧੇ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਸ਼ਾਇਦ ਚੜ੍ਹਤ ਸਿੰਘ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ.. ਇਸਦੀ ਜੰਗ ਧਰਮ ਜੁੱਧ ਹੈ। ਇਹ ਕੋਈ ਰਾਜ ਭਾਗ ਦੇ ਭੁੱਖੇ ਮੁਗਲਾਂ, ਤੁਰਕਾਂ ਜਾਂ ਜਰ ਜੋਰੂ ਲਈ ਲੜ੍ਹਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ ਇਹ ਤਾਂ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਲੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਹੈ...", ਇਕ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਦਾ ਬਜ਼ੁਰਗ ਬੋਲਿਆ। **
ਧੰਨ ਹੈ ਚੜ੍ਹਤ ਸਿੰਘ ਇਹ ਸਾਡਾ ਰਾਖਾ ਬਣ ਕੇ ਬਹੁੜਿਆ ਹੈ,
ਐਸੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਤੇ ਗੁਣਗਾਨ ਤੋਂ ਬੇਖਬਰ ਸਰਦਾਰ, ਧਰਮ ਜੁੱਧ ਵਿਚ ਅਫਗਾਨਾਂ ਦੇ ਆਹੂ ਲਾਹ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਲਹੂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਚੋਲੇ ਦਾ ਰੰਗ ਬਦਲ
