ਦੇਖਨ ਮੈਂ ਥੋੜੇ ਦਿਸੈਂ ਲੜਤੇ ਘਣੇ ਦਿਸਾਂਹਿ॥
"ਜ਼ੈਨ ਖਾਂ ਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜੋ ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਪੇਸ਼ ਹੋਣ ਲਈ ਕਹੋ " ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅਬਦਾਲੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗ ਦੇ ਭਾਂਬੜ ਨਿਕਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਸੋਚੇ ਮੁਤਾਬਕ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਬੇਸ਼ੱਕ ਉਸ ਨੇ ਸਿਖ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੇ ਵਹੀਰ ਵਿਚੋਂ ਕਈ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਖ ਬੀਬੀਆਂ, ਬੱਚੇ, ਬੁੱਢੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਸਨ, ਪਰ ਉਹ ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਨਹੀਂ ਖਤਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਇਸ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਕਿਤੇ ਵੀ ਸਫਲ ਹੁੰਦਾ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅਫ਼ਗਾਨ ਫੌਜਾਂ ਖਾਲਸੇ ਦਾ ਹੌਸਲਾ ਤੋੜਣ ਵਿਚ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸਫਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
"ਜੀ ਜਹਾ ਪਨਾਹ ਹੁਕਮ ", ਜ਼ੈਨ ਖਾਂ ਅਬਦਾਲੀ ਅੱਗੇ ਪੇਸ਼ ਹੁੰਦਿਆਂ ਬੋਲਿਆ।
“ਹੁਕਮ ਹੁਣ ਨਵਾਂ ਹੁਕਮ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਜ਼ੈਨ ਖਾਂ... ਪੁਰਾਣਾ ਪੂਰਾ ਕਰ ਆਇਆ ਹੈਂ...? ਜੈਸੀਆਂ ਫੜ੍ਹਾਂ ਮਾਰਕੇ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਸੱਦਿਆ ਸੀ ਉਹਨਾਂ 'ਤੇ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਉਤਰਿਆ...", ਖਿਝਦਾ ਹੋਇਆ ਅਬਦਾਲੀ ਬੋਲਿਆ।
"ਹਜ਼ੂਰ ਦੀ ਗੱਲ ਮੈਂ ਸਮਝਿਆ ਨਹੀਂ", ਜ਼ੈਨਾ ਵੀ ਭੋਲਾ ਬਣ ਰਿਹਾ ਸੀ।
“ਆਪਣੀ ਭੇਜੀ ਚਿੱਠੀ ਤਾਂ ਯਾਦ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਵੀ ਭੁੱਲ ਗਿਆ... ਕੀ ਸੁਨੇਹਾ ਘੱਲਿਆ ਸੀ ਤੂੰ... ਅਸੀਂ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੋਂ ਘੇਰਦੇ ਹਾਂ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਪਿੱਛੋਂ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿਓ ਯਾਦ ਕਰਵਾਈ। ਅਬਦਾਲੀ ਨੇ ਜ਼ੈਨ ਖਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਭੇਜੇ ਸੁਨੇਹੇਂ ਦੀ
"ਪਰ ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਅੱਗੇ ਡਟੇ ਹੋਏ ਹਾਂ ਹਜ਼ੂਰ...'
"ਹਾਂ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਡਟੇ ਹੋਏ ਹੋ ਕੁਝ ਕੁ ਸੋ ਸਿਖਾਂ ਦੇ ਜੱਥੇ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਐਸਾ ਭਜਾਇਆ ਕਿ ਵਹੀਰ ਤੋਂ ਕਿੰਨੀ ਮੀਲ ਅਗਾਂਹ ਜਾ ਕੇ ਰੁਕੇ... ਪੰਜਾਹ ਹਜ਼ਾਰ ਫੌਜ ਸੀ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਤੇ ਲਗਭਗ ਏਨੀ ਹੀ ਮਲੇਰ ਕੋਟੀਆਂ ਕੋਲ. ਤੇ ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਿੰਨੀ ਸੀ?... ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਇਕ ਛੋਟੇ ਜਹੇ ਜੱਥੇ ਨੇ ਹੀ ਤੁਹਾਡੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਪਾਰ ਬੁਲਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ.. ਤੁਸੀਂ ਇਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਅੱਗਿਓ ਟੁੱਟ
