ਤੇ ਸੂਰਜ ਰਲ ਕੇ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਝੁਲਾ ਸਕਦੇ, ਜਿਹਨਾਂ ਸਿਤ ਤੱਤੀਆਂ ਤਵੀਆਂ 'ਤੇ ਬੈਠਣ ਵਾਲੇ ਸਤਿਗੁਰਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਹੋਵੇ।"
ਪਰ ਅਫਗਾਨ ਲਸ਼ਕਰ ਤਾਂ ਮਾਨੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਭੱਠ ਵਿਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਾਣੀ ਤਾਂ ਕੀ ਨਸੀਬ ਹੋਣਾ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਗੁੱਪਾਂ ਦੀਆਂ ਭਗੋਤੀਆਂ ਧੁੱਪ ਤੇ ਤੇਹ ਦੇ ਸਤਾਏ ਹੋਏ ਪਠਾਨਾ ਦੀ ਰੱਤ ਵੱਖਰੀ ਰੂਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸ਼ਾਹ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦਾ ਦੇਖ ਫੌਜਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹੌਸਲਾ ਜਿਹਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਹਨਾਂ ਥੋੜਸਵਾਰਾਂ ਕੋਲ ਥੋੜਾ ਬਹੁਤ ਪਾਣੀ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਉਹਨਾਂ ਤਾਂ ਉਹ ਪੀਤਾ ਤੇ ਬਾਕੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਅਫਗਾਨਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਸ੍ਰੋਤਾਂ ਕੋਲ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਨਾਲ ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ ਸਮਾਂ ਮਿਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਬਚੀ ਵਹੀਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘੇਰੇ ਵਿਚ ਇਕੱਤਰ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਅੱਗੇ ਨੂੰ ਚਾਲਾ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਮਿਸਲਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੂਰਮੇ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਵਹੀਰ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀ ਓਟ ਵਿਚ ਲੈ ਲਿਆ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬੱਤਖ ਜਾਂ ਕੁਕੜੀ ਸਿਰ 'ਤੇ ਉੱਡੀਆਂ ਫਿਰਦੀਆਂ ਇੱਲਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਚੂਚਿਆਂ ਨੂੰ ਖੰਭਾਂ ਹੇਠ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਅਫਗਾਨ ਫੌਜ ਕਿਤੇ ਥੋੜੀ ਸੀ, ਪਾਣੀ ਪੀਂਦਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਮਾਂ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਪਰ ਜਦ ਹੀ ਸ਼ਾਹ ਨੇ ਫੌਜ ਦੇ ਅਵੇਸਲੇ ਹੋਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਤਾੜ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਏ ਸਿਖ ਜੱਥੇ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਤਾਂ ਉਹ ਹਾਥੀ ਉੱਤੋਂ ਹੀ ਚੀਕਿਆ,
"ਔਹ ਨਿਕਲ ਗਏ ਅਗਲੇ... ਤੁਸੀਂ ਏਥੇ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ.
ਪਰ ਕਸੂਰ ਅਫਗਾਨ ਫੌਜ ਦਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸਵੇਰ ਤੋਂ ਉਹ ਤਿਹਾਏ ਲੜ੍ਹ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਨਾਲ ਹੀ ਜੈਸਾ ਜੰਗ ਦਾ ਰੁਖ ਸੀ, ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਜਾਂ ਲੱਭਣ ਦੀ ਵਿਹਲ ਵੀ ਕਿੱਥੇ ਸੀ। ਰਾਹ ਵਿਚ ਜੇ ਕੋਈ ਇਕ ਦੋ ਖੂਹ ਆਏ ਵੀ ਹੋਣ ਤਾਂ ਵੀ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਦੇ ਲਗਭਗ ਫੌਜ ਦੀ ਤੇਹ ਮਾਰਨ ਜੋਗੇ ਕਦ ਸਨ। ਸੋ ਏਨੀ ਫੌਜ ਜਦ ਕਦੇ ਰੁਕ ਕੇ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਖਾਣੇ ਵੱਲ ਹੋ ਜਾਏ ਤਾਂ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਤਾਂ ਮੌਕਾ ਮਿਲ ਹੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਤਬੇ ਤੇ ਬਾਹਮਣੀ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿਚਾਲੇ ਇਕ ਪਾਣੀ ਦੀ ਢਾਬ ਸੀ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਸਿਖ ਵਹੀਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰ ਰਹੇ ਮਲਵਈ ਵਕੀਲਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ।
" ਖਾਲਸਾ ਜੀ, ਏਸ ਸਾਰੇ ਰਾਹ ਵਿਚ ਇਹੋ ਇਕ ਢਾਬ ਹੈ ਪਾਣੀ ਦੀ,
