ਅੱਗੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸੋਤ ਨਹੀਂ ਆਉਣਾ। ਜਿਹੜਾ ਏਥੇ ਤਿਹਾਇਆ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਮਤ ਆਸ ਰੱਖੇ ਕਿ ਅੱਗੇ ਕਿਤੇ ਪਾਣੀ ਮਿਲ ਜਾਏਗਾ", ਭਾਈ ਸੰਗ ਸਿੰਘ ਸਰਦਾਰ ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਦੱਸਦਿਆਂ ਬੋਲੇ।
"ਸਾਰਾ ਵਹੀਰ ਏਥੋਂ ਹੀ ਜਲ ਛਕੇਗਾ। ਘੇਰੇ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ ਖਬਰ ਲਾ ਦਿਓ ਕਿ ਜਾਨਾ ਵਾਰ ਕੇ ਵੀ ਜੇ ਵਹੀਰ ਦੀ ਤੇਹ ਮਿਟਾਉਨੀ ਪਵੇ ਤਾਂ ਜਾਨ ਵਾਰਨ ਲੱਗੇ ਪਲ ਨਾ ਲਾਓ। ਸੁਖ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਲੰਗਰ ਲਾਉਣੇ, ਪਿਆਓ ਬਣਾਉਣੇ ਤਾਂ ਸੌਖੇ ਹਨ, ਪਰ ਐਸੀ ਬਿਪਤਾ ਦੀ ਘੜੀ, ਜਿੱਥੇ ਤਿਹਾਇਆਂ ਨੂੰ ਜਲ ਛਕਾਉਣ ਲਈ ਸਰੀਰ ਲੇਖੇ ਲੱਗ ਜਾਣ, ਪਰਸਵਾਰਥ ਸੇਵਾ ਨਿਭਾਉਣ ਦਾ ਆਪਣਾ ਆਨੰਦ ਹੈ।", ਸਰਦਾਰ ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਮਿਸਲਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਿੰਘਾਂ ਤੱਕ ਖਬਰ ਪੁਚਾ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਪਾਣੀ ਦੀ ਢਾਬ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਰੇ ਵਹੀਰ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਪਿਆਉਣਾ ਹੈ ਤੇ ਮਗਰੋਂ ਆਪ ਛਕਣਾ ਹੈ।
ਓਧਰ ਅਫਗਾਨ ਸੂਹੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਫੌਜਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਢਾਬ ਦੀ ਸੂਹ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਪਠਾਨਾ ਲਈ ਤਾਂ ਇਹ ਢਾਬ ਜ਼ਮਜ਼ਮ ਚਸ਼ਮੇਂ ਵਾਂਗ ਸੀ ਤੇ ਜੇ ਏਥੇ ਕਬਜ਼ਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਤਾਂ ਇਹ ਪਾਣੀ ਕਿਸੇ ਆਬ ਏ ਹਯਾਤ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਇਹੋ ਹੋਣੀ ਸੀ ਕਿ ਢਾਬ 'ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਿਸ ਧਿਰ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਢਾਬ 'ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਪਾਸਾ ਉਸੇ ਦਾ ਭਾਰਾ ਹੋ ਜਾਣਾ ਸੀ। ਇਕ ਤਾਂ ਉਸ ਦਲ ਨੇ ਆਪ ਤੇਹ ਮਾਰ ਲੈਣੀ ਸੀ ਤੇ ਦੂਜਾ ਵਿਰੋਧੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰੱਖਣਾ ਸੀ।
ਜੈਨੇ ਹੋਰੀਂ ਢਾਬ ਦੇ ਮੂਹਰਲੇ ਪਾਸਿਓ ਮਾਰੋ ਮਾਰ ਕਰਦੇ ਆ ਰਹੇ ਸਨ। ਬਾਬਾ ਸ਼ਾਮ ਸਿੰਘ ਤੇ ਸਰਦਾਰ ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਕੁਝ ਕੁ ਲੜਾਕੇ ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਟਾਕਰੇ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਇਹ ਇਕ ਛੋਟਾ ਜੱਥਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਦੇ ਬਾਕੀ ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ ਸਰਦਾਰ ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਵਹੀਰ ਦੀ ਰਾਖੀ ਤੇ ਢਾਬ ਉੱਤੇ ਕਬਜ਼ੇ ਲਈ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਗਏ ਸਨ। ਵਹੀਰ ਲਗਭਗ ਢਾਬ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਸਿਖ ਦਲ ਨੇ ਵਹੀਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘੇਰੇ ਵਿਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਮਿਸਲਾਂ ਵਾਲੇ ਸੂਰਮੇਂ ਸਿੰਘਾਂ ਦੀਆਂ ਭਗੋਤੀਆਂ ਸਾਰੇ ਦਿਨ ਵਿਚ ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਲਈ ਵੀ ਮਿਆਨਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਪਈਆਂ ਸਨ। ਢਾਬ ਉੱਤੇ ਸਿੰਘਾਂ ਦਾ ਕਬਜ਼ਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।
"ਇਹੋ ਇਕ ਮੌਕਾ ਹੈ... ਜੇ ਸਾਰੀ ਵਾਹ ਲਾ ਦਿਓ ਤਾਂ ਇਹਨਾਂ ਸਿਖਾਂ ਦੀਆਂ ਕਬਰਾਂ ਇਸੇ ਢਾਬ ਦੇ ਕਿਨਾਰਿਆਂ 'ਤੇ ਬਨਣਗੀਆਂ।", ਘੋੜਾ
