ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਸਾਹਿਬ ਵਾਲੇ ਲਿਆ ਕੋਲ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਮਹਾਰਾਜ ' ਦੇ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵੀ ਸਨ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਗੱਡਿਆਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਇਕ ਦਮਦਮੇ ਵਾਲੀ ਬੀੜ ਤੇ ਦੂਜੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਸਾਹਿਬ ਵਾਲੀ।
ਅਫਗਾਨਾਂ ਦੇ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਦੋ ਵੱਡੇ ਜੱਥੇ, ਵਹੀਰ ਦੇ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇ ਸਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਹੀ ਵਧੇ ਆ ਰਹੇ ਸਨ।
"ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਰਦਾਰ ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ ਤਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇ ਸਰੂਪਾਂ ਵੀ ਸੰਭਾਲ ਲਈ ਏਥੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੈ ", ਇਕ ਬਜ਼ੁਰਗ ਸਿੰਘ ਨੇ ਦਮਦਮੇ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਸਾਹਿਬ ਵਾਲੇ ਜੱਥੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ। ਸੋ ਉਹ ਸਿੰਘ ਹੁਣ ਏਥੇ ਮੋਰਚਾ ਮੱਲ ਕੇ ਖਲੋ ਗਏ।
ਪੰਥ ਦੇ ਲੜਾਕੂ ਸਿੰਘ ਸਾਰੇ ਸਰਦਾਰ ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ ਸਨ ਤੇ ਏਥੇ ਅਫਗਾਨਾਂ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਮਿਸਲਾਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਜੂ ਸਿੰਘਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਦਮਦਮੇ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਵਾਲੇ ਜੱਥੇ ਵਿਚ ਜਿਆਦਾ ਗਿਣਤੀ ਗੁਰਮਤਿ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੀ ਹੀ ਸੀ, ਜਿਹਨਾਂ ਦਾ ਹਜੇ ਸ਼ਸਤਰ ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਬਹੁਤਾ ਅਭਿਆਸ ਨਹੀਂ ਸੀ।
"ਫੇਰ ਕੀ ਹੋਇਆ ਜੇ ਲੜ੍ਹਨਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਮਰਨਾ ਤਾਂ ਆਉਂਦੈ...।”, ਕਿਸੇ ਨੇ ਜਦ ਦਮਦਮੇ ਦੇ ਇਕ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਪਠਾਨਾ ਨੂੰ ਕਿੰਝ ਰੋਕ ਲਓਗੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਤਾਂ ਲੜ੍ਹਨਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ...?"
ਤਾਂ ਉਹ ਬੋਲਿਆ,
".. ਉਸ ਦੇ ਡੌਲਿਆਂ ਵਿਚ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇ ਹੱਡਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਗੜ੍ਹੀ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਤਾਂ ਜਿਉਂਦੇ ਵੈਰੀ ਤਾਂ ਕੀ ਮੁਰਦੇ ਵੀ ਕੁਰਲਾਉਣ ਲੱਗੇ ਕਿ ਸ਼ੁਕਰ ਹੈ ਸਾਨੂੰ ਅਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਖੜ੍ਹਨਾ ਪਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹ ਵੀ ਕੌਣ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਜਨਮ ਭੂਮੀ ਪਾਂਵਟਾ ਸਾਹਿਬ ਤੋਂ ਜਮਨਾ ਦੀਆਂ ਛੱਲਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਹੋ ਹੋ ਕੇ ਚਮਕੌਰ ਵੱਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਲਾਹੌਰ ਨੇ ਦਿੱਲੀ ਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਿਆ ਕਿ ਕਮਰਕੱਸੇ ਕਰ ਲਵੇ, ਖਾਲਸਾ ਜਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਰਾਜੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਬਹਾਦਰੀ ਦੇਖਣੀ ਹੈ ਤਾਂ ਜਰਾ ਚਮਕੌਰ ਵੱਲ ਤੱਕੇ। ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸੂਰਮਿਆਂ, ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਬਾਬਾ ਅਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ।
