ਮੁਗਲਾਂ ਦਾ ਇਕ ਪੂਰਾ ਵੱਡਾ ਦਲ ਯੋਧੇ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਕੇ ਪੈ ਗਿਆ। ਪਲਾ ਵਿਚ ਹੀ ਘੇਰੇ ਵਿਚੋਂ ਪਠਾਨਾ ਦੇ ਕਿਧਰੇ ਸਿਰ ਤੇ ਕਿਧਰੇ ਧੜ੍ਹ ਉੱਡਦੇ ਦਿਸੇ। ਜਿੱਥੇ ਸਾਹਿਬ ਅਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦਾ ਪਰਛਾਵਾਂ ਵੀ ਪੈ ਜਾਂਦਾ, ਮੁਗਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ।
"ਕੀ ਇਸ ਕੋਲ ਕੋਈ ਤਲਵਾਰ ਹੈ ਜਾਂ ਕਹਿਰ ਹੈ ?" ਮੁਗਲ ਬੋਲੇ। "ਜਾਪਦੈ ਅਸਮਾਨੋ ਡਿੱਗਦੀ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਤਾਰ ਫੜ੍ਹ ਕੇ ਸੂਰਮੇ ਨੇ ਮਿਆਨ ਵਿਚ ਪਾ ਲਈ ਸੀ ਤੇ ਚਮਕੌਰ ਲਈ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖੀ ਸੀ ਇਕ ਹੋਰ ਬੋਲਿਆ। "ਕੀ ਇਹ ਘੋੜਾ ਹੀ ਹੈ ਜਾਂ ਤੂਫਾਨ ਹੈ " ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਚੱਕਰਾਂ ਵਿਚ ਪਾ ਰਹੀ ਸੀ । ਉਸਦੀਆਂ ਟਾਪਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਨੇਰੀ ਵਾਂਗ ਦੌੜਿਆ ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਾਹਿਬ ਅਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਜੰਗ ਏ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਭਾਜੜ ਮਚਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਮੁਗਲਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭੇਜਣ ਨੂੰ ਰਾਹ ਤੇ ਲੁਕਣ ਨੂੰ ਠਾਹਰ ਨਾ ਮਿਲੇ। ਦਸ ਲੇਖ ਦਾ ਦਲ ਸਾਹਿਬ ਅੱਗੇ ਕੀੜੀਆਂ ਦਾ ਭੋਣ ਜਾਪ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਖੱਬੀ ਖਾਂ ਕਹਾਉਂਦੇ ਮੁਗਲਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਵਿਹਲ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤੇ ਫੇਰ ਕਿਸੇ ਡਰ ਵਿਚ ਕੰਬੇ ਹੋਏ ਗੀਦੀ ਪਠਾਨ ਨੇ ਪਿੱਛਿਓ ਇਕ ਬਰਛੀ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਪਿੱਠ ਵਿਚ ਮਾਰੀ। ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਧਿਆਨ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ ਤਾਂ ਅੱਗੋਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਇਕ ਬੌਛਾਰ ਨੇ ਸੀਨਾ ਵਿੰਨ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ਚਮਕੌਰ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋਇਆ ਦੇਖ 'ਸੱਚੇ ਪਾਤਸ਼ਾਹ' ਨੇ ਮੁੱਖੋਂ 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼' ਉਚਾਰਿਆ। ਮਾਤਾ ਸੁੰਦਰੀ ਜੀ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਨੇ ਇਕ ਦਮ ਮੁੜ ਕੇ ਚਮਕੌਰ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਜਾਂਦੀ ਵਾਰ ਦੀ ਫਤਹਿ ਬੁਲਾਈ ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਮਾਈਆਂ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਹੁਣ ਸਾਹਿਬ ਜੁਝਾਰ ਸਿੰਘ ਜੇ ਕੋਈ ਦੁਨਿਆਵੀ ਬਾਲ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਇਸ ਸਮੇਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਬੋਲਦਾ, ਪਰ ਉਹ ਦੁਨਿਆਵੀ ਕਦ ਸੀ। ਉਹ ਬੋਲਿਆ,
"ਤੀਰਾਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਨੋਜ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਨੂੰ ਮੇਰਾ ਵੀ ਚਿੱਤ ਹੈ ਗੁਰੂ ਪਿਤਾ, ਆਗਿਆ ਬਖਸ਼ੇ"
ਜੂਝਨ ਦੀ ਮਿੱਤ ਹੁਣ ਸਾਹਿਬ ਜੁਝਾਰ ਸਿੰਘ ਦੀ ਸੀ।
ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਬੇਨਤੀ 'ਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਸਾਹਿਬ ਜੁਝਾਰ ਸਿੰਘ ਦੇ ਮੁਖ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆਂ। ਇਹ ਮਹਾਰਾਜ ਦੀ ਹਾਮੀ ਹੀ ਸੀ।
