ਲਾਓ ਤੇ ਨੇਸਤੋ ਨਾਬੂਦ ਕਰ ਦਿਓ ਇਸ ਇਮਾਰਤ ਨੂੰ " ਇਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੋਇਆ ਅਬਦਾਲੀ ਉਸੇ ਥਾਂ ਤਖਤ ਛੁਹਾ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਹ ਇਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਅੱਖੀਂ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।
"ਹਾਂ ਇਹੀ ਠੀਕ ਰਹੇਗਾ. ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ " ਲਾਹੌਰ ਦਾ ਇਕ ਕਾਜ਼ੀ ਗੁੱਸੇ ਭਰੇ ਹਾਸੇ ਨਾਲ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
"ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਾਦ ਨੇ ਕਾਬਲ ਦੀਆਂ ਪਹਾੜੀਆਂ ਵਿਚ ਮਿਲੇ ਸੂਫੀ ਦੇ ਬੋਲ। ਜੋ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਕਿਸੇ ਦਾ ਵੀ ਕਦੇ ਮੁਕੱਦਸ ਅਸਥਾਨ ਨਾ ਢਾਹੀਂ. ਅਬਦਾਲੀ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਸ਼ਾਹ ਵਲੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਵਾਇਆ। ਪਰ ਅਬਦਾਲੀ ਨੇ ਉਸਦੀ ਗੱਲ ਅਣਸੁਣੀ ਕੀਤੀ।
ਅਬਦਾਲੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਲਈ ਫੌਜਦਾਰ ਆਪੋ ਆਪਣੀਆਂ ਟੁਕੜੀਆਂ ਵੱਲ ਦੌੜੇ। ਨਜ਼ੀਬ ਖਾਨ ਨੇ ਤਾਂ ਸਗੋਂ ਸ਼ਾਹ ਵਲੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕੱਟ ਕੇ ਅਬਦਾਲੀ ਦੇ ਇਸ ਫੈਸਲੇ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਸੋ ਉਹ ਆਪਣੀ ਟੁਕੜੀ ਸਮੇਤ ਇਹ ਕੰਮ ਨਬੇੜਨ ਲਈ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਜੁਟ ਗਿਆ । ਹਰ ਕੋਈ ਪਠਾਨ ਵਧ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਇਸ ਕੰਮ ਨੂੰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਇਕ ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ਾਹ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ ਤੇ ਦੂਜਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾਂ ਨਾਲ ਨਫਰਤ ਵੀ ਸੀ।
ਅਬਦਾਲੀ ਨੇ ਮਲੇਰਕੋਟਲੇ ਵੱਲ ਜਾਣ ਵੇਲੇ ਸਰੋਵਰ ਪੂਰ ਦੇਣ ਦਾ ਜੋ ਹੁਕਮ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਕਾਹਲੀ ਕਰਕੇ ਵਿਚੇ ਰਹਿ ਗਿਆ ਸੀ।
ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਲਿੱਦ, ਹਲਾਲ ਕੀਤੀਆਂ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਖੱਲ, ਹੱਡੀਆਂ, ਮਿੱਝ ਤੇ ਬਾਕੀ ਸਾਰੀ ਰਹਿੰਦ ਖੂੰਹਦ ਸਰੋਵਰ ਵਿਚ ਸੁੱਟੀ ਗਈ। ਢਾਹੀਆਂ ਗਈਆਂ ਇਮਾਰਤਾਂ ਦਾ ਸਾਰਾ ਮਲਬਾ ਲਿਆ ਕੇ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ.
ਦੇਖਦੇ ਦੇਖਦੇ ਸਾਰਾ ਸਰੋਵਰ ਪੂਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਗਿਲਜਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਰਬਾਰ ਸਾਹਿਬ ਦੀਆਂ ਨੀਹਾਂ ਵਿਚ ਬਾਰੂਦ ਲਾਉਣ ਲੱਗੀ...
"ਵਾਹਿਗੁਰੂ, .", ਦਰਬਾਰਾ ਸਿਹੁ ਨੇ ਇਹ ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਨੀਵੀਂ ਪਾ ਲਈ।
"ਸਿਰ ਉਤਾਂਹ ਚੁੱਕ ਪੁੱਤਰਾ ਐਸੇ ਵਾਕਿਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰੇਂਗਾ ਤਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸੋਧੇ ਕਿਵੇਂ ਲਾਏਂਗਾ। ਤਕੜਾ ਹੋ... ਗੁਰਧਾਮਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸੀਸ ਲਾਉਣੇ ਪੈਂਦੇ ਨੇ ਪੁੱਤਰਾ ਸੀਸ ਝੁਕਾਇਆਂ ਗੱਲ
