ਮਾਰ ਮੁਰੰਡੋ ਖੁਸ਼ ਭਏ ਰਹਯੋ ਰੰਗ ਬਡ ਲਾਗ॥

ਅੱਗੇ ਸਾਖੀ ਮੋਰਿੰਡੇ ਕਤਲ ਕੀ ਚੱਲੀ

ਅਬਦਾਲੀ ਦੇ ਕੁਤਬੇ ਬਾਹਮਣੀਆਂ ਦੀ ਢਾਬ ਤੋਂ ਮੁੜ ਜਾਣ ਮਗਰੋਂ ਸਿੰਘ ਲੱਖੀ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਅਬਦਾਲੀ ਕੁਝ ਦਿਨ ਸਰਹੰਦ ਰੁਕਿਆ ਤੇ ਮਗਰੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਅਬਦਾਲੀ ਦੇ ਤੁਰ ਜਾਣ ਮਗਰੋਂ ਸਿੰਘ ਤੁਰੰਤ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ। ਕਈ ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਤਾਂ ਜਖ਼ਮ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਠਰੇ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਘੱਲੂਘਾਰੇ ਦੌਰਾਨ ਜਦ ਸਰਦਾਰ ਚੜ੍ਹਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਨਵਾਬ ਸਾਹਬ ਤੇ ਸਰਦਾਰ ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਅਬਦਾਲੀ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਸੀ,

"ਹਜੇ ਅਸੀਂ ਰਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਹੀਰ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਠਾਹਰਾਂ 'ਤੇ ਪੁਚਾ ਦੇਈਏ, ਮਹਾਰਾਜ ਮਿਹਰ ਕਰਨ ਆਪ ਜੀ ਨਾਲ ਕੋਲ ਰਿਹਾ ਕਿ ਇਕ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਅੰਦਰ ਹੀ ਅਬਦਾਲੀ ਨੂੰ ਡੇਗ ਲਵਾਂਗੇ... .

ਤੇ ਘੱਲੂਘਾਰੇ ਨੂੰ ਮਹੀਨਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪੈਣ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਸਿੰਘ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਸੋਧਨ ਲਈ ਮਾਲਵੇ ਦੇ ਸੰਘਣੇ ਜੰਗਲਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ। ਬਾਹਰ ਆਉਂਦੇ ਸਰਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਇੰਜ ਜਾਪ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਮਗਰੋਂ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਕੋਈ ‘ਬੋਲਿਓ ਨਿਕਲਦੇ ਸ਼ੇਰ' ਹੋਣ।

ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਗੁਰਮਤੇ ਲਈ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਜਿਉਂ ਹੀ ਸਿੰਘ ਦਰਬਾਰ ਸਾਹਿਬ ਪੁੱਜੇ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੇ ਜੋ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖਿਆ ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠੋਂ ਜ਼ਮੀਨ ਖਿਸਕਾ ਦਿੱਤੀ। ਕਈ ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ ਕਾਂਬਾ ਛਿੜ ਗਿਆ। ਸਰਦਾਰ ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ, ਸਰਦਾਰ ਚੜ੍ਹਤ ਸਿੰਘ ਤੇ ਭੰਗੀ ਸਰਦਾਰ ਹਰੀ ਸਿੰਘ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਾਇਦ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਅੱਥਰੂ ਦੇਖੇ ਗਏ। ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਸਰਹੰਦ ਮਾਰਨ ਦਾ ਗੁਰਮਤਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਚੜਾਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਥਾਂ ਪੁਰ ਥਾਂ ਜਿਸ ਨੇ ਵੀ ਅਬਦਾਲੀ ਦਾ ਸਾਥ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਦੇਣ ਦਾ ਨਿਰਣਾ ਕੀਤਾ। ਹਲਾਂਕਿ ਅਬਦਾਲੀ ਹਜੇ ਲਾਹੌਰ