ਮਹਿਲ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਮਗਰੋਂ ਇਕ ਸਿੰਘ ਨੇ ਜੈਕਾਰਾ ਛੱਡਿਆ,
"ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਜੈਕਾਰੇ ਗਜਾਵੇ ਨਿਹਾਲ ਹੋ ਜਾਵੇ ਫਤਹਿ ਪਾਵੇ ਧੰਨ ਧੰਨ ਭਾਈ ਬਾਜ ਸਿੰਘ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਵੇਂ ਸਤਿ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ"
ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਡਰ ਕੇ ਅੱਗੇ ਨੂੰ ਭੱਜਿਆ ਤੋਂ ਮੁੜ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਪਿਆ ਕਿ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਮੁੜ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਕਈ ਦਿਨ ਫਰਖ਼ਸ਼ੀਅਰ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਬੇਗ਼ਮ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਾ ਸਕੇ।
ਏਧਰ ਜ਼ੋਨੇ ਦੀ ਬੇਗ਼ਮ ਭਾਈ ਬਾਜ ਸਿੰਘ ਦੀ ਵਾਰਤਾ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਜ਼ਿੱਦ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
“ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਹਥਕੜੀਆਂ ਨਾ ਲਹਾਇਓ... ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹੇ ਬਣਾਏ ਹੀ ਦੇਖ ਲਵਾਂਗੀ.
ਬੇਬਸ ਜ਼ੈਨ ਖਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਇਬ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਲਛਮੀ ਨਰਾਇਣ ਤਕ ਸੁਨੇਹਾਂ ਲਾਇਆ ਕਿ ਪੂਰੀ ਨਿਸ਼ਾ ਨਾਲ ਨੂੜ ਕੇ ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿਚ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਏ।
ਜੈਨਾ ਤੇ ਉਸਦੀ ਬੇਗਮ ਫਰਖ਼ਸ਼ੀਅਰ ਵਾਂਗ ਆਸਨ ਲਵਾ ਕੇ ਨਹੀਂ ਬੈਠੇ। ਉਹ ਇਕ ਉੱਚੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਖਲੋਤੇ ਸਨ ਤੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਮੁਗਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਸਨ। ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਵਿਹੜੇ ਵਿਚ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ। ਅੰਦਰ ਆਉਂਦੇ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਜੈਕਾਰਾ ਛੱਡਿਆ,
"ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਜੈਕਾਰੇ ਗਜਾਵੇ ਨਿਹਾਲ ਹੋ ਜਾਵੇ ਫਤਹਿ ਪਾਵੇ ਧੰਨ ਧੰਨ ਭਾਈ ਬਾਜ ਸਿੰਘ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਵੇ ਸਤਿ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ"
ਉਸੇ ਪਲ ਜ਼ੈਨ ਖਾਂ ਦੀ ਬੇਗ਼ਮ ਬੇਸੁਧ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਸ਼ਾਇਦ ਬੇਗ਼ਮ ਨੇ ਅੱਖ ਭਰ ਕੇ ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਐਸਾ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਈ ਕਿ ਆਥਨ ਤੀਕ ਸੁਰਤ ਵਿਚ ਨਾ ਆਈ।
ਲਛਮੀ ਨਰਾਇਣ ਦੇ ਉਕਸਾਉਣ 'ਤੇ ਜ਼ੈਨ ਖਾਂ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਹ ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛਿਓ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਚੱਲ ਪਏ।
"ਜ਼ੈਨਾ ਪਿੱਛੋਂ ਮਾਰੋ ਮਾਰ ਕਰਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ ਖਾਲਸਾ ਜੀ ਨਾਲ
