ਹੀ ਪਰਤ ਵਾਲਾ ਲੱਛੂ ਦੀ ਹੈ..". ਸਿਖ ਸੂਹੀਏ ਨੇ ਖਬਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸਰਦਾਰ ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਤੇ ਸਰਦਾਰ ਚੜ੍ਹਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਜੱਥੇ ਨੂੰ ਡਟ ਕੇ ਖਲੋ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਿਆ।
"ਏਸ ਕਰਾੜ ਨੇ ਆਪ ਵੀ ਮਰਨਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾਲ ਜ਼ੈਨੇ ਨੂੰ ਵੀ ਮਰਵਾਉਣਾ ਹੈ... ਜ਼ਖਮੀਂ ਬਘਿਆੜਾਂ ਨਾਲ ਲੂੰਬੜਾਂ ਦਾ ਕੀ ਮੇਲ ", ਸਰਦਾਰ ਚੜ੍ਹਤ ਸਿੰਘ ਬੋਲੇ।
"ਤਕੜਾ ਰਹੀ ਜ਼ੈਨ ਖਾਂ... ਨਾਲੇ ਧਿਆਨ ਰੱਖੀ.. ਕਿਤੇ ਮਤੀਰੇ ਦੇ ਭੁਲੇਖੇ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਚੱਖ ਨਾ ਮਾਰ ਲਈ ਐਵੇਂ ਦੰਦ ਤੁੜਵਾ ਬੈਠੇ...', ਜੈਨ ਖਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਦਿਆਂ ਸਰਦਾਰ ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਬੋਲੇ।
ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਹੱਲਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਗਹਿਗੱਚ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ। ਦਲ ਖਾਲਸਾ ਏਨੇ ਜੋਸ਼ ਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ ਜੂਝ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਜ਼ੈਨੇ ਨੇ ਲੱਛੂ ਨਰੈਣ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਪੰਦਰਾਂ ਕੋਹ ਤੱਕ ਪਿੱਛੇ ਧੱਕ ਕੇ ਲੈ ਗਏ। ਏਨੀ ਮਾਰ ਜ਼ੈਨ ਖਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਝੱਲ ਨਾ ਸਕੀ ਤੇ ਸਰਹੰਦ ਨੂੰ ਸਿੰਘਾਂ ਹੱਥੋਂ ਬਹੁਤ ਕਰੜੀ ਤੇ ਨਮੋਸ਼ੀ ਭਰੀ ਹਾਰ ਹੋਈ। ਕਿੱਥੇ ਪੰਜਾਹ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਕੇ ਹੀ ਜ਼ੈਨ ਖਾਂ ਦਾ ਸਿੰਘਾਂ ਤੋਂ ਪਿੱਛਾ ਛੁੱਟ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਲਛਮੀ ਨਰਾਇਣ ਦੇ ਮਗਰ ਲੱਗ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੱਖਾਂ ਦਾ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਵਾ ਲਿਆ। ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਜ਼ੈਨੇ ਤੇ ਲਛਮੀ ਦਾ ਸਾਰਾ ਡੇਰਾ ਲੁੱਟ ਲਿਆ। ਬਹੁਤ ਜੰਗੀ ਸਮਾਨ ਤੇ ਘੋੜੇ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਹੱਥ ਲੱਗ ਗਏ।
ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਾਰ ਖਾ ਕੇ ਜ਼ੈਨ ਖਾਂ ਸਰਹੰਦ ਵੱਲ ਨੂੰ ਮੁੜ ਗਿਆ। ਪਰ ਖਾਲਸਾ ਜੀ ਨੇ ਹਜੇ ਹੋਰ ਮੁਹਿੰਮਾਂ ਲਈ ਅੱਗੇ ਜਾਣਾ ਸੀ।
ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿਚ ਵਸਦੇ ਸਿੰਘ ਸੱਦੇ ਗਏ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਦੇ ਦੋਖੀਆਂ ਦਾ ਪਤਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਗੁਰੂ ਘਰ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਘੜੂੰਏ ਤੇ ਸਲੋਦੀ ਵਾਲੇ ਅੱਗੇ ਆਏ। ਉਹਨਾਂ ਰਲ ਕੇ ਪੰਥ ਅੱਗੇ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਰੱਖੀ,
" ਖਾਲਸਾ ਜੀ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਸਿਰ ਦੁਸ਼ਟ ਤਾਂ ਮੁਰਿੰਡੇ ਬੈਠੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਸਿਰ ਹਜੇ ਤੀਕ ਖਾਲਸੇ ਨੇ ਤੇਗ ਨਹੀਂ ਵਾਹੀ...
"ਜੀ ਖਾਲਸਾ ਜੀ, ਗੁਰੂ ਘਰ ਦੇ ਦੋਖੀ ਦੁਸ਼ਟ ਜਾਨੀ ਖਾਂ ਤੇ ਮਾਨੀ ਖਾਂ ਅੱਜ ਵੀ ਮੋਰਿੰਡੇ ਕੋਤਵਾਲ ਬਣੇ ਬੈਠੇ ਹਨ। ਇਹ ਉਹੀ ਪਾਪੀ ਹਨ ਜਿਹਨਾਂ ਛੋਟੇ ਸਾਹਿਬਜ਼ਾਦਿਆਂ ਨੂੰ ਵਜ਼ੀਰ ਖਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤਾ ਸੀ... ਨਾਲ ਹੀ ਗੰਗੂ ਪਾਪੀ ਦੇ ਖੇੜੀ ਨੂੰ ਵੀ ਹਜੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਬਾਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
