ਏਧਰੋਂ ਖਬਰ ਲੈ ਕੇ ਸਰਦਾਰ ਕਰੋੜਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਸਾਰੀ ਵਾਰਤਾ ਬਾਬਾ ਸ਼ਾਮ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੂੰ ਜਾ ਸੁਣਾਈ। ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੇ ਘੋੜੇ ਦੀਆਂ ਵਾਗਾਂ ਮੋੜ ਲਈਆਂ।
ਭੰਗੀਆਂ ਕੋਲ ਗੱਲ ਪਹੁੰਚੀ ਤਾਂ ਸਰਦਾਰ ਹਰੀ ਸਿੰਘ ਭੰਗੀ ਨੇ ਵੀ ਮੂੰਹ ਮੋਰਿੰਡੇ ਵੱਲ ਕਰ ਲਿਆ।
ਗੱਲ ਕੀ, ਰਾਮਗੜ੍ਹੀਏ, ਘਨ੍ਹਈਏ, ਨਕਈ, ਸਿੰਘਪੁਰੀਏ, ਡੱਲਵਾਲੀਏ, ਮਿਸਲ ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਦੇ ਸਿਰਲੱਥ ਸੂਰਮੇ ਤੇ ਬੇਦੀ ਸੋਢੀ ਸਭ ਮੋਰਿੰਡੇ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ। ਕੋਈ ਵੀ ਭਾਈ ਤਾਰਾ ਸਿੰਘ ਦੇ ਭੇਜੇ ਸੁਨੇਹੇਂ ਤੋਂ ਆਕੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਪੰਥ ਤਾਂ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਆਪਣੀ ਚਾਲੇ ਚੱਲਦਾ ਅੱਗੇ ਲੰਘ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਜੇ ਮੋਰਿੰਡਾ ਆਪ ਹੀ ਮਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਤਾਂ ਕੋਈ ਕੀ ਕਰੇ।
ਖਾਲਸੇ ਨੇ ਮੋਰਿੰਡਾ ਚਾਰੇ ਪਾਸਿਓ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਰੰਘੜ ਪਿੰਡੋਂ ਬਾਹਰ ਮਿਲਿਆ ਝਟਕਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਪਰ ਸਿਆਪੇ ਦੀਆਂ ਨੈਨਾਂ ਤਾਂ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿਚ ਲੁਕੀਆਂ ਬੈਠੀਆਂ ਸਨ। ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਬਹੁਤ ਉੱਚੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਡੂੰਘੀ ਖਾਈ ਸੀ। ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੀ ਐਸੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਕੇ ਹੀ ਰੰਘੜ ਅੰਦਰ ਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਛਾਲਾਂ ਮਾਰ ਕੇ ਕਿਲ੍ਹੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਨ ਦਾ ਜਤਨ ਕੀਤਾ ਪਰ ਉਹ ਖਾਈ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਏ।
"ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਕਿਲ੍ਹੇ ਨੂੰ ਸਰ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੈ ਖਾਲਸਾ ਜੀ। ਸਰਹੰਦ ਏਥੋਂ ਮਸਾਂ ਦਸ ਕੋਹ ਦੀ ਵਿੱਥ 'ਤੇ ਹੈ। ਰਾਤ ਪੈਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੋਰਿੰਡਾ ਨਾ ਮਾਰਿਆ ਤਾਂ ਗਿਲਜੇ ਆ ਪੈਣਗੇ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਦੋਹੀਂ ਪਾਸੀਂ ਜੂਝਣਾ ਪਵੇਗਾ", ਸਰਦਾਰ ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਬੋਲੇ।
"ਕੁਝ ਸਿੰਘ ਸਰਹੰਦ ਵਾਲੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਗਿਲਜਿਆਂ ਲਈ ਭੇਜੋ ਤਾਂ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਆਵੇ ਤਾਂ ਉੱਥੇ ਹੀ ਅਟਕਾ ਲਿਆ ਜਾਵੇ", ਬਾਬਾ ਸ਼ਾਮ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ।
"ਤੁਸੀਂ ਗਿਲਜਿਆਂ ਦੀ ਫਿਕਰ ਨਾ ਕਰੋ ਖਾਲਸਾ ਜੀ, ਨਿਧੜਕ ਹੋ ਕੇ ਮੁਰਿੰਡਾ ਮਾਰੋ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਮੈਂ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਨਾਲੇ ਜ਼ੈਨੇ ਦੀ ਏਨੀ ਮਜਾਲ ਕਿੱਥੇ ਕਿ ਦੁਬਾਰਾ ਏਨੀ ਛੇਤੀ ਸਿੰਘਾਂ ਵੱਲ ਝਾਕ ਸਕੇ। ਪੂਰੀ ਤਸੱਲੀ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾ ਨਾਲ ਮੁਰਿੰਡੇ ਨੂੰ ਮਰੁੰਡ ਦਿਓ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਸਰਦਾਰ ਚੜ੍ਹਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਸਰਦਾਰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਸਰਹੰਦ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਤੁਰ
