ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਹਥੌੜੇ ਤੇ ਘਣ ਚੁੱਕ ਲਏ। ",
"ਇਹ ਕੀ ਚੱਕਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ੈਅ ਹੈ.. ਹਥੌੜੇ ਤੇ ਘਣ ", ਮਾਲਵੇ ਵੱਲ ਦਾ ਇਕ ਸਿੰਘ ਹਜੇ ਬੋਲਿਆ ਹੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਘੜੂੰਏ ਦੇ ਇਕ ਸਿੰਘ ਨੇ 'ਤਾਅਅਅੜ' ਕਰਦਾ ਹਥੌੜਾ ਇਕ ਰੰਘੜ ਦੇ ਸਿਰ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਉਸ ਰੰਘੜ ਦਾ ਸਿਰ ਪੱਕੇ ਮਤੀਰੇ ਵਾਂਗ ਪਾਟ ਗਿਆ। ਹਥੋੜਿਆਂ ਤੇ ਘਣਾ ਨਾਲ ਉਹ ਰੰਘੜਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਭੰਨਣ ਲੱਗੇ।
ਘੜੂੰਆਂ, ਮੋਰਿੰਡੇ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਉੱਥੋਂ ਦੇ ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ ਰੰਗੜਾਂ ਦੀ ਪੱਕੀ ਪਛਾਣ ਸੀ। ਉਹ ਲੱਭ ਲੱਭ ਕੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਪੰਚਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਘਾਟ ਉਤਾਰ ਰਹੇ ਸਨ।
"ਪਾਪੀ ਮਿਲ ਗਏ ਹਨ ਖਾਲਸਾ ਜੀ...". ਇਕ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਜਾਨੀ ਖਾਂ ਤੇ ਮਾਨੀ ਖਾਂ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਸੀ । ਸਾਰੇ ਓਧਰ ਨੂੰ ਭੱਜੇ। ਦੋਹੇਂ ਪਾਪੀ ਜਿਹਨਾਂ ਸਾਹਿਬਜ਼ਾਦੇ ਤੇ ਮਾਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਗ੍ਰਿਫਤਾਰ ਕਰਵਾਇਆ ਸੀ ਮੋਰਿੰਡੇ ਦੇ ਠਾਣੇਦਾਰ ਸਨ। ਠਾਣੇ ਵਿਚੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਘੜੀਸ ਕੇ ਬਾਹਰ ਲਿਆਂਦਾ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਮਗਰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਦੋਹਾਂ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਕਿੰਨਾਂ ਚਿਰ ਘੋੜਿਆਂ ਮਗਰ ਪਾ ਕੇ ਘੜੀਸਿਆ ਗਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਲਹੂ ਲੁਹਾਣ ਹੋ ਗਿਆ। ਕਾਫੀ ਚਿਰ ਮਗਰੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾਲਸੇ ਅੱਗੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਪਾਪੀ ਲਗਾਤਾਰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੀ ਭੀਖ ਮੰਗ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਲੋਦੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਜਾਨੀ ਮਾਨੀ ਖਾਨ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵੀ ਲੱਭ ਲਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਸਿੰਘਾਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਗੋਲੀਆਂ ਚਲਾਉਣ ਲੱਗੇ । ਕੁਝ ਚਿਰ ਤਾਂ ਉਹ ਬੰਦੂਕਾਂ ਚਲਾਉਂਦੇ ਰਹੇ ਪਰ ਬਹੁਤੀ ਦੇਰ ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਅੱਗੇ ਟਿਕ ਨਾ ਸਕੇ। ਬਾਬੇ ਤਾਰਾ ਸਿੰਘ ਗੈਬੇ ਨੇ ਤੁਖਮਾਂ ਨੂੰ ਧੋਣਾ ਤੋਂ ਫੜ੍ਹ ਕੇ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਲਿਆਂਦਾ।
ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹੋ ਵਤੀਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਤੇ ਲਹੂ ਲੁਹਾਨ ਕਰਕੇ ਜਾਨੀ ਮਾਨੀ ਦੇ ਕੋਲ ਲਿਆ ਕੇ ਬਿਠਾਇਆ ਗਿਆ।
ਸਾਡੀ ਤੌਬਾ ਖਾਲਸਾ ਜੀ... ਸਾਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਓ ਪਰ ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਕਹੋ. ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਜਾਨ ਦੀ ਭੀਖ ਮੰਗਣ ਲੱਗੇ। ਦੋਹੇਂ ਪਾਪੀ ਆਪਣੇ
"ਖਾਲਸਾ ਜੀ ਸਤਿਗੁਰਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਹਨ,
