ਅੱਗੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਸਭ ਪੀੜਾਂ ਤੁੱਛ ਹਨ। ਸੱਚੇ ਸਤਿਗੁਰਾਂ ਦੇ ਇਹਨਾਂ ਬੋ ਨੂੰ ਸਿਖ ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਅੱਗੇ ਸੱਚ ਕਰਕੇ ਵੀ ਦਿਖਾਇਆ। ਭਾਈ ਮਤੀ ਦਾਸ ਜੀ ਅਤੇ ਕਾਜ਼ੀ ਦੀ ਵਾਰਤਾ ਸੁਣੋ। "
ਇਸਲਾਮ ਕਬੂਲ ਕਰ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਆਰੇ ਨਾਲ ਚੀਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ" ਕਾਜ਼ੀ ਬੋਲਿਆ।
"ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ ?", ਭਾਈ ਮਤੀ ਦਾਸ ਕਾਜ਼ੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, "ਬੋਲੋ ਕਾਜ਼ੀ ਸਾਹਬ ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਇਸਲਾਮ ਕਬੂਲ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ "
ਪਰ ਕਾਜ਼ੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਉਤਰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਉਹ ਗੱਲ ਬਦਲਦਿਆਂ ਬੋਲਿਆ, "ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਆਰੇ ਨਾਲ ਚੀਰੇ ਜਾਣ ਦਾ ਰਤਾ ਖੌਫ ਨਹੀਂ..?"
"ਜਿਸ ਗੁਰੂ ਦੇ ਚਰਨ ਅਸੀਂ ਪਰਸੇ ਹਨ ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ,
"ਭੈ ਕਾਹੂ ਕਉ ਦੇਤ ਨਹਿ ਨਹਿ ਭੈ ਮਾਨਤ ਆਨ'
ਸੋ ਭੈਅ, ਖੌਫ ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਕੀ ਫਰਕਨਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਸਗੋਂ ਚਾਅ ਹੈ...", ਭਾਈ ਸਾਹਬ ਮੁਸਕੁਰਾਉਂਦਿਆਂ ਬੋਲੇ।
"ਚਾਅ.. ? ਚਾਅ ਕਾਹਦਾ ? ਆਰੇ ਨਾਲ ਚੀਰੇ ਜਾਣ ਦਾ ?" ਕਾਜ਼ੀ ਲਈ ਇਹ ਗੱਲ ਹੈਰਾਨੀ ਭਰੀ ਸੀ।
"ਹਾਂ ਆਰੇ ਨਾਲ ਚੀਰੇ ਜਾਣ ਦਾ। ਮੈਂ ਗੁਰੂ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਭਿੱਜ ਕੇ ਸਾਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਮਾਣਿਆ ਹੈ, ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਬਾਕੀ ਨਹੀਂ ਰਹੀ। ਹੁਣ ਤਾਂ ਸੱਚੇ ਸਤਿਗੁਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਆਰੇ ਨਾਲ ਚੀਰੇ ਜਾਣ ਦਾ ਰਸ ਮਾਣ, ਪਾਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ. "ਕੋਈ ਆਖਰੀ ਇੱਛਾ ?"
“ਕੋਈ ਨਹੀਂ .. ਬਸ ਮੂੰਹ ਮਹਾਰਾਜ ਵੱਲ ਰਹਿਣ ਦਿਓ... ਆਰਾ ਭਾਵੇਂ ਕਿਤੇ ਚਾਹੇ ਫੇਰ ਦਿਓ,
ਆਰਾ ਭਾਈ ਮਤੀ ਦਾਸ ਜੀ ਦੇ ਸਿਰ ਟਿਕਾਇਆ ਗਿਆ। 'ਜਪੁ ਜੀ' ਦਾ ਪਾਠ ਚੀਰੀ ਜਾ ਰਹੀ ਦੇਹ ਵਿਚੋਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਜ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਬਦ ਗੂੰਜ਼ਨ ਲੱਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਭਗਤ ਕਬੀਰ ਜੀ ਆਪ ਗਾ ਰਹੇ ਹੋਣ,
"ਕਰਵਤੁ ਭਲਾ ਨ ਕਰਵਟ ਤੇਰੀ ਲਾਗੁ ਗਲੇ ਸੁਨੁ ਬਿਨਤੀ ਮੇਰੀ
ਕਰਵਤੁ ਭਲਾ ਨ ਕਰਵਟ ਤੇਰੀ ਲਾਗੂ ਗਲੇ ਸੁਨੁ ਬਿਨਤੀ ਮੇਰੀ॥"
ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਪੀੜਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖ ਜਾਣਨ ਵਾਲੀ ਜਨਤਾ ਸਿਖ ਦੇ ਸਿਦਕ
