ਸਰਹੱਦ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
"ਕਿਸ ਸਰਦਾਰ ਦਾ ਜੱਥਾ ਹੈ ?", ਜੈਨਾ ਬੋਲਿਆ।
"ਸਾਰੇ ਸਰਦਾਰ ਨੇ ਹਜੂਰ ਸਭ ਮਿਸਲਾਂ " ਸੁਣਦਿਆਂ ਚੈਨੇ ਦੀਆਂ ਖਾਨਿਓ ਗਈਆਂ।
"ਕਿੰਨੀ ਕੁ ਦੂਰ ਨੇ ਹਜੇ ਸਰਹੰਦ ਤੋਂ ?"
"ਹਜੇ ਤਾਂ ਪਿੱਛੇ ਸਨ ਹਜੂਰ, ਪਰ ਉਹ ਹਨੇਰੀ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੇ ਉਸੇ ਗਤੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਰਹੇ ਤਾਂ ਸ਼ਾਮਾਂ ਤੀਕ ਸਰਹੰਦ ਦੀਆਂ ਬਰੂਹਾਂ 'ਤੇ ਹੋਣਗੇ
"ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਰਹੰਦ ਨੂੰ ਕੂਚ ਕਰੋ ". ਜੈਨ ਖਾਂ ਘੋੜਾ ਸਰਹੰਦ ਵੱਲ ਮੌਤਦਿਆਂ ਚੀਕਿਆ। ਸਾਰੀ ਟੁਕੜੀ ਨੇ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਘੋੜੇ ਸਰਹੰਦ ਵੱਲ ਭਜਾ ਦਿੱਤੇ।
ਜ਼ੈਨ ਖਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਰਹੰਦ ਪਹੁੰਚ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਸਰਹੰਦ ਦਾ ਕਿਲ੍ਹਾ ਹੀ ਉਸ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਥਾਂ ਸੀ।
" ਖਾਲਸਾ ਜੀ ਜੇ ਚੈਨਾ ਸਾਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਰਹੰਦ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਤਾਂ ਲੜਾਈ ਲੱਬੀ ਚਲੀ ਜਾਵੇਗੀ", ਇਕ ਸੂਹੀਆ ਸਿੰਘ ਬੋਲਿਆ।
"ਜੀ ਖਾਲਸਾ ਜੀ, ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਹਥ ਆਇਆ ਸੁਰ ਜੇ ਭੱਜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘੁਰਨੇ ਵਿਚ ਵੜ ਗਿਆ ਤਾਂ ਤੰਗ ਕਰੇਗਾ। ਸੋ ਸਰਹੰਦ ਮਾਰਨ ਤੋਂ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਜੈਨੇ ਦਾ ਕੰਮ ਨਬੇੜੀਏ...", ਸਰਦਾਰ ਚੜ੍ਹਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਅੱਡੀ ਲਾਈ।
ਏਧਰ ਖਾਲਸਾ ਵੀ ਜੈਨੇ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਵੀ ਸਰਹੰਦ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੀ ਘੇਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਜਦ ਜੈਨਾ ਸਰਹੰਦ ਦੇ ਕਰੀਬ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਹਲਕਾਰਿਆਂ ਨੇ ਖਬਰ ਦਿੱਤੀ,
"ਖਾਲਸਾ ਤਾਂ ਸਰਹੰਦ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ ਖਾਨ ਸਾਹਬ..."
ਤੇ ਜ਼ੈਨਾ ਹੱਥ ਮਲਦਾ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਖਾਲਸੇ ਨੇ ਸਰਹੰਦ ਜਾਂਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਹਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਸੀ।
“ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਸ਼ਹਿਰੋਂ ਬਾਹਰ ਹੀ ਨਾ ਜਾਂਦੇ, ਕੀ ਥੁੜਿਆ ਪਿਆ ਸੀ ਮਾਮਲੇ ਬਿਨਾ", ਜ਼ੈਨਾ ਚਿੱਤ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕੋਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਲਕਾਰਿਆਂ 'ਤੇ ਵੀ ਗੁੱਸਾ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ,
