ਪਰ ਜੈਨਾ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਕੋਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਤਾਂ ਇਕ ਬਿਨਾ ਸਿਰ ਤੋਂ ਲਾਸ਼ ਪਈ ਸੀ।
"ਹੋਅਅਅ ", ਸਾਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿਚ ਬਦਲਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ।
"ਤੇ ਜੈਨਾ...
"ਸੁਣੇ ਤਾਂ ਸਹੀ..
ਇਕ ਮੁਗਲ ਸਿਪਾਹੀ ਬੇਸਿਰੇ ਪਏ ਧੜ੍ਹ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਬੋਲਿਆ, "ਇਹੀ ਖਾਨ ਸਾਹਬ ਨੇ ਹਜੂਰ
"ਓ ਖਾਨ ਸਾਹਬ ਤਾਂ ਹੈ, ਪਰ ਏਹਦਾ ਸਿਰ ਕੌਣ ਲੈ ਗਿਆ ?". ਬਾਬਾ ਤਾਰਾ ਸਿੰਘ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਏਨੇ ਨੂੰ ਇਕ ਨਿਹੰਗ ਸਿੰਘ ਬਰਛੇ ਵਿਚ ਜੈਨ ਖਾਂ ਦਾ ਸਿਰ ਪਰੋਈ ਸਰਦਾਰ ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਬਰਛਾ ਉਸ ਨੇ ਸਰਦਾਰ ਦੇ ਘੋੜੇ ਅੱਗ ਗੱਡ ਦਿੱਤਾ।
"ਹੈਥੇ ਰੱਖ ", ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਇੰਦਰਜੀਤ ਸਿਹੁੰ ਬੋਲਿਆ।
ਅਸਲ ਵਿਚ ਜ਼ੈਨਾ ਜਦ ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਡਿੱਗਿਆ ਤਾਂ ਜੋ ਭਗਦੜ ਮੱਚੀ ਉਸ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਸਿੰਘ ਮੁਗਲਾਂ ਨਾਲ ਉਲਝ ਗਏ। ਜ਼ੋਨੇ ਦਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਖਿਆਲ ਹੀ ਨਾ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਨਿਹੰਗ ਸਿੰਘ ਸੂਰਮੇ ਨੇ ਜਦ ਜ਼ੈਨ ਖਾਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੈਦਾਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚੋਂ ਖਿਸਕਦਾ ਦੇਖਿਆ ਤਾਂ ਇਹ ਘੋੜਾ ਦੌੜਾ ਕੇ ਉਸ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ,
“ਸ੍ਰੀ ਭਗਤੀ ਜੀ ਸਹਾਇ" ਆਖ ਕੇ ਤੇਗ ਦਾ ਇਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਵਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਜੈਨੇ ਦਾ ਸਿਰ ਧੜ ਨਾਲੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਇਹ ਨਿਹੰਗ ਸਿੰਘ ਸੂਰਮਾ ਸੀ ਬਾਬਾ ਮਿੱਤ ਸਿੰਘ ਨਿਹੰਗ।
ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਜ਼ੈਨ ਖਾਂ ਦਾ ਸਾਰਾ ਡੇਰਾ ਲੁੱਟ ਲਿਆ। ਉਗਰਾਹੀ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਮਾਮਲਾ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਊਠ ਸਭ ਆਪਣੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿਚ ਕਰ ਲਏ। ਜ਼ੈਨੇ ਨੂੰ ਕੀਤੀ ਦਾ ਫਲ ਭੁਗਤਾ ਕੇ ਬੁੱਢਾ ਤੇ ਤਰਨਾ ਦਲ ਨਿਹਾਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਹੁਣ ਉਹਨਾਂ ਰੁਖ਼ ਸਰਹੰਦ ਵੱਲ ਕੀਤਾ।
