ਉੱਤੇ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਿਆਂ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਗੁਰਮਤਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਹਰੇਕ ਸਿੰਘ ਪੰਜ ਪੰਜ ਇੱਟਾਂ ਚੱਕ ਕੇ ਦਰਿਆ ਵਿਚ ਸੁੱਟੇ। ਭਵਿੱਖ ਵਿਚ ਵੀ ਜਦ ਖਾਲਸਾ ਸਰਹੰਦ ਆਵੇ ਤਾਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਇਸ ਗੁਰਮਤੇ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾਵੇ ਤੇ ਪੰਜ ਪੰਜ ਇੱਟਾਂ ਏਥੋਂ ਚੱਕ ਕੇ ਲਿਜਾਵੇ ਤੇ ਦਰਿਆ ਵਿਚ ਸੁੱਟੇ
"ਇਸੇ ਕਾਰਨ ਮੇਰੀ ਨਾਨੀ ਜੀ ਹਰ ਵਾਰ ਜਦ ਫਤਹਿਗੜ੍ਹ ਸਾਹਿਬ ਸਭਾ 'ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ ਤਾਂ ਉੱਥੋਂ ਪੰਜ ਇੱਟਾਂ ਚੁੱਕ ਕੇ ਦਰਿਆ ਵਿਚ ਸੁੱਟਦੇ ਹਨ " ਇੰਦਰਜੀਤ ਨੂੰ ਵੀ ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਗੁਰਮਤੇ ਵਾਲੀ ਕਥਾ ਤੋਂ ਇਹ ਘਟਨਾ ਯਾਦ ਆ ਗਈ।
"ਬਿਲਕੁਲ, ਅੱਜ ਤੀਕ ਸਿੰਘ ਜਦ ਉੱਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਸਰਦਾਰ ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਤੇ ਹੋਰ ਸਿੰਘਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੇ ਗੁਰਮਤੇ ਨੂੰ ਪਾਲਦੇ ਹਨ " ਬਾਬੇ ਨੇ ਇੰਦਰਜੀਤ ਵੱਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਕਿਹਾ।
ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਹੀਦੀ ਸਭਾ ਦਾ ਚੇਤਾ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ.. ਕੀ ਮੈਂ ਕਦੇ ਉੱਥੇ ਗਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ ? ਮੈਂ ਸ਼ਹੀਦੀ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਅੱਜ ਤੀਕ ਵਾਂਝਾ ਹੀ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ? ਪਰ ਕਿਉਂ ? ਕੁਝ ਸਵਾਲਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਤਰਥੱਲੀ ਜਹੀ ਮਚਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਤਦ ਨੂੰ ਬਾਬਾ ਬੋਲਿਆ,
"ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣੇ ਕਿ ਸਰਹੰਦ ਵਿਚ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਦੇਹੁਰੇ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਏ"
ਤੇ "ਜੀ ਬਾਬਾ ਜੀ" ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਮੈਂ ਕਥਾ ਦੇ ਨਾਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
