ਝੰਡੇ ਗਡੋਂ ਔ ਨਗਾਰੋ ਧਰਾਓ॥
ਬਹਾਇ ਸਿੰਘ ਈਹਾਂ ਪੂਜ ਲਗਾਓ॥
ਸਰਹੰਦ ਨੂੰ ਧੂੜ ਮਿੱਟੀ ਵਿਚ ਉਡਾ ਕੇ ਪੰਥ ਨੇ ਸਾਹਿਬਜ਼ਾਦਿਆਂ ਤੇ ਮਾਤਾ ਯਾਦ ਵਿਕਿ ਜਿਸ ਥਾਂ ਸਾਹਿਬਜ਼ਾਦਿਆਂ ਨੇ ਰਾਤਾਂ ਕੋਟੀਆਂ, ਜਿਸ ਥਾਂ ਸਹਾਦਤ ਪਾਈ ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਸਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਸਭਨਾ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਟੈਲ a ਅਸਥਾਨ ਉਸਾਰੇ ਜਾਣ। "
"ਖਾਲਸਾ ਜੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਹਿੰਦੂ, ਸਿੱਖ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਘਰ ਦੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰੇਮੀ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੇ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਕੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਸੁਣਿਆਂ ਜਾਏ ਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸ਼ਹੀਦੀ ਅਸਥਾਨ ਅਤੇ ਸਾਹਿਬਜ਼ਾਦਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਨਾਖਤ ਕਰਵਾ ਕੇ ਦੇਹੁਰ ਉਸਾਰੇ ਜਾ ਸਕਣ", ਸਰਦਾਰ ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚੋਂ ਉਹਨਾਂ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ, ਜੋ ਗੁਰੂ ਘਰ ਨਾਲ ਸਨੇਹ ਰੱਖਦੇ ਸਨ ਤੇ ਸਾਹਿਬਜ਼ਾਦਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਹਾਦਤ ਵੇਲੇ ਏਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ. ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਤੇਰਿਆ ਗਿਆ।
ਕਈ ਬਜ਼ੁਰਗ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਖਾਲਸੇ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ ਪੇਸ਼ ਹੋਏ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਸਰਦਾਰ ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਹਾਲ ਦੱਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਸਰਦਾਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਇਤਿਹਾਸ ਤਾਂ ਸਰਬੱਤ ਖਾਲਸੇ ਨੂੰ ਸ੍ਰਵਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਸੋ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਭ ਮਿਸਲਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਨੇਹੇ ਭਿਜਵਾਏ।
"ਖਾਲਸਾ ਜੀ, ਜੋ ਵਰਤਾਰੇ ਸਰਹੰਦ ਵਾਸੀ ਬਜ਼ੁਰਗ ਸਾਨੂੰ ਸੁਣਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਸਾਡਾ ਚਿੱਤ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰਾ ਪੰਥ ਉਹਨਾਂ ਵਰਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਰੂਬਰੂ ਹੋਏ। ਇਸ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਭਰੋਸੇ ਨੂੰ ਹੋਰ ਬਲ ਮਿਲੇਗਾ ਤੇ ਸਿਦਕਾਂ ਵਿਚ ਪਕਿਆਈ ਆਵੇਗੀ।"
ਆਥਣ ਦਾ ਦੀਵਾਨ ਲਾਉਣ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਤੋਂ ਪੁੱਛ ਕੇ ਦੀਵਾਨ ਸਜਾਉਣ ਲਈ, ਸਾਹਿਬਜ਼ਾਦਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹੀਦੀ ਅਸਥਾਨ ਦੀ ਚੋਣ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਸਰਬੱਤ ਖਾਲਸੇ ਨੇ ਉਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਸਤਕ ਛੁਹਾਏ।
