'ਮਰ ਗਿਆ ਮਰ ਗਿਆ ' ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਉਸ ਦੇ ਮਹਿਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿਆ ਕਰਨ। ਨੀਮ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਲੀ ਹਾਲਤ ਹੋ ਗਈ। ਪਰਜਾ ਨੂੰ ਤਾਂ ਕੁਝ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗਣ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। 19. ਜਦ ਹਕੀਮ ਚੀਕਾਂ ਦਾ ਸਬੰਧ ਪੁੱਛਿਆ ਕਰਨ ਤਾਂ ਵਜ਼ੀਦਾ ਹਕੀਮਾਂ ਨੂੰ ਕਰੀ ਜਾਇਆ ਕਰੋ.

"ਨੀਲੇ ਬਾਣਿਆਂ ਵਾਲੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਮੈਨੂੰ ਸੋਟਿਆਂ ਸਲੋਤਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁੱਟਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬਾਲਕ' ਸੇ ਮੈਂ 'ਸਹੀਦ ਕੀਤੇ ਸਨ. ਉਹ ਵੀ ਕਰਦ ਕਟਾਰਾਂ ਫੜੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।"

"ਸ਼ਹੀਦ ? ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਆਪ ਕਤਲ ਕੀਤੇ ਬਾਲਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹੀਦ ਕਿਉਂ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ.." ਹਕੀਮਾਂ ਨੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਪੁੱਛਣਾ ਤੇ ਵਜੀਦੇ ਨੇ ਕਹਿਣਾ,

"ਜੇ 'ਸ਼ਹੀਦ' ਦੀ ਥਾਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਕਹਾਂ ਤਾਂ ਉਹ ਵੱਧ ਕੱਟਦੇ ਹਨ।

ਹਕੀਮਾਂ ਬੇਵੱਸ ਹੋ ਕੇ ਮੁਲਾਣੇ ਸੱਦੇ। ਮੁਲਾਣਿਆਂ ਨੇ ਬਥੇਰੇ ਧਾਗੇ ਤਵੀਤ ਤੇ ਝਾੜੇ ਫੂਕਾਂ ਮਾਰੀਆਂ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਸਗੋਂ ਵਜੀਦਾ ਹੋਰ ਤਪਿਆ ਕਰੇ।

ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਮਗਰੋਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਹੋਰ ਵੀ ਅਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਜੇ ਕੋਈ 'ਇਹਨਾਂ' ਅਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਹਿਬਜ਼ਾਦਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹੀਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਸਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜੁੱਤੀ ਪਾ ਕੇ ਸੜਿਆ ਕਰੇ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਵਜੀਦੇ ਵਾਲਾ ਹਾਲ ਹੋਇਆ ਕਰੋ। ਬਹੁਤਿਆਂ ਨਾਲ ਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਚਿੱਟੇ ਦਿਨ ਹੀ ਵਾਪਰਨ ਲੱਗਾ। ਕਿਸੇ ਜੁੱਤੀ ਪਾ ਕੇ ਏਧਰ ਚਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਪਾਣੀ ਲਈ ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਏਥੇ ਹੀ ਭੋਗ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੰਝ ਜਾਪਦਾ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਲੱਤਾਂ ਨੂੜ ਕੇ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹੋਣ ਤੇ ਉਹ ਇਕ ਕਦਮ ਵੀ ਅੱਗੇ ਨਾ ਪੱਟ ਸਕੇ ਤੇ ਧਤੰਮ ਕਰਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਪਰ ਸਰਹੰਦ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਗੁਪਤ ਰੱਖੀ। ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਦੱਸਿਆ ਕਰੋ, ਹਾਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਇਸ ਜਗ੍ਹਾ ਬਾਰੇ ਏਨਾ ਕੁ ਜਰੂਰ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ ਕਿ,

'ਓਧਰ ਨਾ ਜਾਇਓ... ਜੇ ਭਲੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ

ਕਈ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਮੁਲਾਣੇ, ਸੂਫੀ ਆਦਿ ਸੱਦ ਕੇ ਬਥੇਰੇ ਦਰਦ ਫਾਤਿਹੇ ਪੜ੍ਹੇ, ਪਰ ਇਸ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਸਗੋਂ ਹੋਰ ਵਧਨ ਲੱਗੀ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸਿਆਣੇ ਮੋਮਨ ਆਖਦੇ ਆਮ ਸੁਣੇ ਜਾਂਦੇ,