ਸਾਖੀ ਸਿੰਘ ਸਯਾਮ ਕੀ ਜੌ ਸਰਦਾਰਨ ਭਯੋ ਸਰਦਾਰ॥
"ਹੁਣ ਤਕ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਸਾਖੀਆਂ ਸੁਣੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਜਾਂ ਦਾਦੇ, ਤਇਆਂ ਦੀ ਜੁਬਾਨੀ ਮੇਰੇ ਤਕ ਪਹੁੰਚੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਕਥਾ ਜਿਸ ਵਿਚ ਉਹ ਆਪ ਪਾਤਰਾਂ ਵਜੋਂ ਵਿਚਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ ਕਥਾ ਕੋਲ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਾਤਰ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਰਹੀ ਹੈ।
ਇਹ ਕਥਾ ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਦੀ ਹੈ ਜਿਸਨੇ ਸਾਹਿਬ ਦਸਮ ਪਿਤਾ ਜੀ ਦੇ ਦਰਸਨ ਕੀਤੇ। ਬਾਬਾ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਨਾਲ ਰਲ ਕੇ ਜੰਗਾਂ ਲੜੀਆਂ। ਪੰਥ ਉੱਤੇ ਝੋਲੇ ਕਹਿਰਵਾਨ ਝੱਖੜਾਂ ਦਾ ਖਿੜੇ ਮੱਥੇ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ। ਭਾਈ ਮਨੀ ਸਿੰਘ, ਬਾਬਾ ਦਰਬਾਰਾ ਸਿੰਘ, ਨਵਾਬ ਕਪੂਰ ਸਿੰਘ ਜਹੇ ਸੂਰਬੀਰਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਮਾਣੀ ਤੇ ਖਾਲਸੇ ਦੀ ਸਰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹਰੇਕ ਮੁਹਿੰਮ ਦੇ ਮੂਹਰਲੀ ਕਤਾਰ ਵਾਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ। ਜਿਸ ਸੂਰਮੇ ਦਾ ਖੌਫ ਮੁਗਲਾਂ ਤੇ ਅਫਗਾਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਚੜ੍ਹ ਬੋਲਦਾ ਸੀ। ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਸ਼ਸਤਰ ਤੋਂ ਹੀ ਦੁਸ਼ਮਨ ਦੀ ਇਕ ਪੂਰੀ ਟੁਕੜੀ ਨੂੰ ਪਾਰ ਬੁਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਉਸ ਸੂਰਬੀਰ ਯੋਧੇ ਦਾ ਨਾਮ ਸੀ, ਬਾਬਾ ਸ਼ਾਮ ਸਿੰਘ ਨਾਰੋਵਲਾਈਆ।
ਬਾਬਾ ਸ਼ਾਮ ਸਿੰਘ ਦੀ ਕਥਾ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਬਾਬਾ ਸ਼ਾਮ ਸਿੰਘ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਸੀ ਤੇ ਮੇਰਾ ਨਾਨਾ...
ਬਾਬੇ ਭੰਗੂ ਦੀ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਬਾਬੇ ਦੇ ਪਹਿਲਾਂ ਬੋਲੇ ਬੋਲ ਯਾਦ ਆ ਗਏ, ਜਿਹੜੇ ਉਸ ਨੇ ਓਦੋਂ ਕਹੇ ਸਨ ਜਦ ਉਹ ਦਰਿਆ ਕੰਢੇ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ
ਕਰੋੜਸਿੰਘੀਏ ਸਰਦਾਰ ਸ਼ਾਮ ਸਿੰਘ ਨਾਰੋਵਾਲੀਏ ਦਾ ਦੋਹਤਾ ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਸਨਮੁਖ ਖਲੋ ਕੇ ਸ਼ਹਾਦਤ ਦਾ ਪ੍ਰਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ...'
"ਸੋ ਹੁਣ ਸੁਰਤੀਆਂ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ ਬਾਬੇ ਸ਼ਾਮ ਸਿੰਘ ਤੇ ਕਰੋੜਸਿੰਘੀਆਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਵਣ ਕਰੋ।
