ਅੱਗੇ ਕਥਾ ਬਾਬਾ ਸ਼ਾਮ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੀ ਤੁਰੀ।
ਕਰੋੜਸਿੰਘੀਆ ਮਿਸਲ ਬਾਬਾ ਸ਼ਾਮ ਸਿੰਘ ਤੋਂ ਹੀ ਆਰੰਭ ਹੋਈ ਸੀ। ਸਰਦਾਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਬਾਬਾ ਸ਼ਾਮ ਸਿੰਘ ਦਾ ਜਨਮ ਨਾਰਲੀ ਪਿੰਡ ਦੇ ਭਾਈ ਮਾਲੀ ਸੰਧੂ ਦੇ ਘਰ ਹੋਇਆ।
ਬਾਬਾ ਜੀ ਜਦ ਛੋਟੇ ਹੀ ਸਨ ਤਾਂ ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਦੇ ਆਨੰਦਪੁਰ ਸਾਹਿਬ ਜਾਣ ਦਾ ਸਬੱਬ ਬਣਿਆ। ਬਾਬਾ ਜੀ ਬਹੁਤ ਚਾਉ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਦੇ ਫਿਰ ਰਹੇ ਸਨ,
"ਅਸੀਂ ਮਹਾਰਾਜ ਜੀਆਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਨੂੰ ਚੱਲੇ ਹਾਂ"
"ਸੁਣਿਆਂ ਹੈ ਜੋ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇ ਦਰਸਨ ਕਰ ਲਵੇ, ਉਸ ਅੰਦਰ ਏਨੀ ਤਾਕਤ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਲੱਖਾਂ ਦੇ ਲਸ਼ਕਰ ਉਸ ਅੱਗੇ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।", ਬਾਬਾ ਜੀ ਦਾ ਇਕ ਸਾਥੀ ਬੋਲਿਆ।
"ਮੈਂ ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਸੁਣਿਆਂ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਵਲ ਮਹਾਰਾਜ ਇਕ ਮਿਹਰ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਕਰ ਦੇਣ ਤਾਂ ਚੰਦ ਸੂਰਜ ਉਸ ਸਿਖ ਨੂੰ ਨਿਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ...", ਇਕ ਹੋਰ ਬਾਲ ਬੋਲਿਆ।
“ਮੇਰੇ ਬਾਪੂ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਸਨ ਕਿ ਭਾਈ ਨੰਦ ਲਾਲ ਜੀ ਤਾਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਤਾਰੇ ਤਾਂ ਨਿੱਤ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੀ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇ ਦੀਦਾਰਿਆਂ ਲਈ ਹਨ। ਦੀਨ ਦੁਨੀਆਂ ਮਹਾਰਾਜ ਦੀ ਇਕ ਤੱਕਣੀ ਦੀ ਗ੍ਰਿਫਤ ਵਿਚ ਹਨ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਜਹਾਨ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇ ਇਕ ਵਾਲ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ"
ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਐਸੀਆਂ ਅਸਚਰਜ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਬਾਲ ਸ਼ਾਮ ਸਿੰਘ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੱਚੇ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਦੇ ਦੀਦਾਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਰ ਪ੍ਰਬਲ ਹੋ ਗਈ।
ਉਹ ਸਣ ਪਰਿਵਾਰ ਆਨੰਦਪੁਰ ਸਾਹਿਬ ਪਹੁੰਚੇ। ਜੂਹ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਿਆਂ ਆਨੰਦਪੁਰ ਦੀ ਧੂੜ ਚੱਕ ਕੇ ਮੱਥਿਆਂ ਨੂੰ ਲਾਈ।
“ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅਨਮੋਲ ਵਸਤ ਹੈ ਇਹ... ਆਨੰਦਪੁਰ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਮਿੱਟੀ... ਜਿਸ ਜਗ੍ਹਾ ਕਲਗੀਧਰ ਮਹਾਰਾਜ ਦਾ ਵਾਸ ਹੈ ", ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਗਰਲੇ ਪਾਸਿਓ ਇਕ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ. "ਦੁਖੀਆਂ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਸੁਣਨ ਵਾਲੀ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੀ ਵੰਗਾਰ ਦਾ ਮੂੰਹ ਮੋੜਣ ਵਾਲੀ... ਆਨੰਦਪੁਰ ਦੀ ਮਿੱਟੀ...", ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਦਿਆਂ ਉਹਨਾਂ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਦੇਖਿਆ, "ਇਹ ਤਾਂ ਪੰਡਿਤ ਕਿਰਪਾ ਦੱਤ ਜੀ ਹਨ..", ਮਾਲੀ ਸੰਧੂ ਜੀ ਬੋਲੇ।
