ਕਹੂੰ ਛੜ੍ਹੀ ਹੁਇ ਕੈ ਅਰ ਮਾਰਤ ਮਰਤ ਹੋ।
ਤੇ ਕਦੇ ਕਦੇ 'ਉਹ' ਭਾਈ ਨੰਦ ਲਾਲ ਜਹੇ ਮਹਾਨ ਕਵੀਆਂ 'ਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਇੱਕ ਝਲਕ ਬਖਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਨੰਦ ਲਾਲ ਜੀ ਬਿਆਨਦੇ ਹਨ,
ਦੀਨੇ ਦੁਨੀਆ ਦਰ ਕਮੰਦੇ ਆਂ ਪਰੀ ਰੁਖਸਾਰਿ ਮਾ।
ਹਰ ਦੋ ਆਲਮ ਕੀਮਤੇ ਯਕ ਤਾਰ ਮੂਏ ਯਾਰ ਮਾ॥
' ਇਹਨਾਂ ਬੋਲਾਂ ਨੂੰ ਪੀਰ ਬੁੱਧੂ ਸ਼ਾਹ ਜਹੇ ਸਚ ਕਰ ਵਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜੋ 'ਮਾਹੀ' ਦੇ ਕੇਸ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਬਦਲੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਕਈ ਜੀਅ ਕੁਰਬਾਨ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਪੰਡਤ ਕਿਰਪਾ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਅੱਥਰੂ ਆ ਗਏ।
ਆਨੰਦਗੜ ਚਲੇ ਜਾਓ ਭਾਈ. ਓਥੇ ਹੀ ਹੋਣਗੇ ਮਹਾਰਾਜ...", ਪੰਡਿਤ ਜੀ ਅੱਖਾਂ ਪੂੰਝਦਿਆਂ ਬੋਲੇ।
ਇਹ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਬਾਬਾ ਸ਼ਾਮ ਜੀ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਮਿਹਰ ਜੀ ਨਾਲ ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਅੱਗੇ ਆਨੰਦਗੜ੍ਹ ਵੱਲ ਭੇਜ ਗਏ। ਜਦ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚੇ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਸਿੰਘ ਨੇ ਆਖਿਆ,
“ਮਹਾਰਾਜ ਤਾਂ ਸੀਸ ਗੰਜ ਥੜ੍ਹਾ ਸਾਹਿਬ ਵਲ ਗਏ ਹਨ"
ਤਾਂ ਦੋਹੇਂ ਬਾਲ ਗੁਰੂ ਕੇ ਮਹਿਲ ਵਲ ਦੌੜ ਗਏ।
ਮਹਾਰਾਜ ਥੜ੍ਹਾ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀ ਧੁਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੋਲ ਸਿੰਘ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਦੁੱਧ, ਜਲ ਤੇ ਸਾਫ ਬਸਤਰ ਫੜ੍ਹ ਕੇ ਖਲੋਤੇ ਸਨ। ਬੜਾ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਧੁਆਈ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਦੁੱਧ ਇਕ ਛੋਟੇ ਛੇਦ ਰਾਹੀਂ ਬਾਹਰ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤਾਂ ਸੰਗਤਾਂ ਉਸ ਦੁੱਧ ਦੇ ਚੂਲੇ ਛਕ ਕੇ ਵਡਭਾਗੀਆਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਕ ਸਿੰਘ ਉੱਚੀ ਉੱਚੀ 'ਕੋਈ' ਬਾਣੀ ਪੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸ਼ਾਮ ਜੀ ਹਜੇ ਅਣਜਾਨ ਸਨ। ਉਹ ਚੂਲਾ ਲੈਣ ਲਈ ਕਤਾਰ ਵਿਚ ਖਲੋਤੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਖਲੋ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਵਾਰੀ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਉਸ ਦੀ ਵਾਰੀ ਆਈ। ਉਹ ਚੂਲਾ ਲੈਣ ਲਈ ਹੇਠਾਂ ਝੁਕਿਆ, ਜਦ ਉੱਪਰ ਉੱਠਿਆ ਤਾਂ ਚੂਲਾ ਛਕਦੇ ਹੋਏ ਉਸਨੇ ਉਤਾਂਹ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਮਹਾਰਾਜ ਨਾਲ ਮਿਲੀ, ਬਾਣੀ ਪੜ੍ਹਦੇ ਸਿੰਘ ਨੇ ਬੋਲ ਉਚਾਰੇ,
"ਦਿੱਲੀ ਤਖਤ ਪਰ ਬਹਿਗੀ ਆਪ ਗੁਰੂ ਕੀ ਫੌਜ॥
