ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਛਕਦਾ ਸੀ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਤਾਂ 'ਲੰਗਰ ਮਸਤ' ਕਹਿ ਕੇ ਭਾਣੇ ਵਿਚ ਫਾਕਾ ਕੱਟ ਲੈਣਾ।
ਜਦ ਬੰਦਈਆਂ ਦੀ ਤੱਤ ਖਾਲਸੇ ਨਾਲ ਵਿਗੜ ਗਈ ਤਾਂ ਬਾਬਾ ਸ਼ਾਮ ਸਿੰਘ ਜੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਸਾਹਿਬ ਆ ਗਏ। ਤੁਰਕਾਂ ਨਾਲ ਵਿਗਾੜ ਤਾਂ ਸੀ ਹੀ, ਸੋ ਨਿਤ ਦਿਨ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਝੜਪਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਤੇ ਤੁਰਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲ ਲਗਭਗ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਲੁੱਟ ਲਿਆਉਂਦੇ ।
ਜਦ ਸਰਦਾਰ ਕਪੂਰ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਨਵਾਬੀ ਮਿਲੀ ਤਾਂ ਬਾਬਾ ਸ਼ਾਮ ਸਿੰਘ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੁਨਹਿਰੀਏ ਭਰਾ ਸਨ। ਦੋਵੇਂ ਸਿੰਘ ਇਕੋ ਬਾਟੇ ਵਿਚ ਛਕਦੇ ਤੇ ਇਕਠੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਦਲ ਵਿਚ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਹੀ ਬਹੁਤ ਆਦਰ ਸੀ। ਨਵਾਬ ਸਾਹਬ ਹਰ ਮੁਹਿੰਮ ਲਈ ਬਾਬਾ ਸ਼ਾਮ ਸਿੰਘ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਜਰੂਰ ਕਰਦੇ।
ਬਾਬਾ ਸ਼ਾਮ ਸਿੰਘ ਦੇ ਜੱਥੇ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜਸਵਾਰ ਸਿੰਘ ਸਦਾ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਸਾਰੀਆਂ ਮਿਸਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਰੋੜਸਿੰਘੀਆ ਮਿਸਲ ਸਿਰ ਕੱਢਵੀਂ ਸੀ। ਬਾਬਾ ਜੀ ਦੇ ਸੁਭਾਅ ਕਰਕੇ ਜੇ ਕੋਈ ਸਿੰਘ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮਿਸਲ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਵੀ ਆ ਜਾਂਦਾ ਤਾਂ ਬਾਬਾ ਜੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲ ਲਾ ਕੇ ਕਰੋੜਸਿੰਘੀਆਂ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ।
ਮਹਾਨ ਸੂਰਬੀਰ ਯੋਧੇ ਬਾਬਾ ਸੁੱਖਾ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਵੀ ਬਾਬਾ ਸ਼ਾਮ ਸਿੰਘ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਹੀ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਬਾਬਾ ਸੁੱਖਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਵੀ ਬਾਬਾ ਸ਼ਾਮ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੀ ਜੀਅ ਜਾਨ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਗਿਲਜੇ ਨਾਲ ਦਵੰਧ ਯੁੱਧ ਵੇਲੇ ਜ਼ਖਮੀਂ ਹੋ ਕੇ ਪਰਤੇ ਬਾਬਾ ਸੁੱਖਾ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਬਾਬਾ ਸ਼ਾਮ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਾਂਭਿਆ। ਦਵੰਧ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਜੇਤੂ ਰਹਿਣ ਕਰਕੇ ਸ਼ਾਬਾਸ਼ ਵਜੋਂ ਸਭ ਮੁਖੀ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਬਾਬਾ ਸੁੱਖਾ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਘੋੜੇ ਭੇਟ ਕੀਤੇ ਸਨ, ਪਰ ਬਾਬਾ ਸੁੱਖਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਬਾਬਾ ਸ਼ਾਮ ਸਿੰਘ ਵਾਲਾ ਘੋੜਾ ਰੱਖ ਕੇ ਬਾਕੀ ਸਭ ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਮੋੜਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਸੀ,
"ਇਹ ਤੁਰੰਗ ਖਾਲਸਾ ਪੰਥ ਦੀ ਅਮਾਨਤ ਨੇ, ਖਾਲਸਾ ਪੰਥ ਦੇ ਸਾਂਝੇ ਨੇ। ਮੈਨੂੰ ਜਦ ਲੋੜ ਹੋਈ ਫੇਰ ਮੰਗ ਲਵਾਂਗਾ। ਜਥੇਦਾਰ ਜੀ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ 'ਤੇ ਮੇਰਾ ਹੱਕ ਹੈ।"
ਬਾਬਾ ਸੁੱਖਾ ਸਿੰਘ ਭਾਵੇਂ ਬਾਬਾ ਜੀ ਦੇ ਗੜਵਈ ਸਨ, ਪਰ ਬਾਬਾ ਸ਼ਾਮ ਸਿੰਘ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਥੇਦਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ
