ਇੰਝ ਹੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜਸਵਾਰ ਤੇ ਏਨੀ ਕੁ ਹੀ ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ ਲੈ ਕੇ ਅਫ਼ਗਾਨ ਲੜਾਕੇ ਬਾਹਰ ਆਏ। ਪਰ ਸਰਦਾਰ ਚੜ੍ਹਤ ਸਿੰਘ ਕਦ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਆਉਣਾ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਅਫਗਾਨਾਂ ਦੀ ਆਉਂਦੀ ਫੌਜ ਦੇਖ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਅੱਡੀ ਲਾਈ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵੱਲ ਨਿਕਲ ਗਏ। ਅਫਗਾਨ ਫੌਜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੋਸ਼ ਅਤੇ ਗਿਣਤੀ 'ਤੇ ਮਾਣ ਹੋਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਦਿਆਂ ਹੀ ਸਿਖ ਡਰਦੇ ਭੱਜ ਜੇ ਗਏ ਸਨ।

"ਉਹ ਤਾਂ ਸਾਡੀ ਫੌਜ ਦੇਖਦਿਆਂ ਹੀ ਪੋਤਰੇ ਵਾਚ ਗਏ ਹਜੂਰ. ". ਸੂਹੀਏ ਨੇ ਸਥਿਤੀ ਬੁਲੰਦ ਖਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸੀ। "

ਪਿੱਛਾ ਕਰੋ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਇਹੀ ਮੌਕਾ ਹੈ ਚੜ੍ਹਤ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਦਾ। ਜੇ ਉਹ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜਿਆ ਹੈ ਤਾਂ ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਤੇ ਤਿਆਰੀ ਜਰੂਰ ਘੱਟ ਹੋਏਗੀ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰਲੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਗਰ ਦੌੜਾਓ ', ਬੁਲੰਦ ਖਾਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਸਰਦਾਰ ਚੜ੍ਹਤ ਸਿੰਘ ਹਥਕੜੀਆਂ ਵਿਚ ਨੂੜਿਆ ਨਜ਼ਰ ਆਉਣ ਵੀ ਲੱਗ ਪਿਆ ਸੀ।

ਪਰ ਸਰਦਾਰ ਚੜ੍ਹਤ ਸਿੰਘ ਤਾਂ ਅਜੇਤੂ ਸੂਰਮਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਣਾ ਇਜ਼ਰਾਈਲ, ਮੌਤ ਦੇ ਫਰਿਸ਼ਤੇ, ਨੂੰ ਢਾਹ ਲੈਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ। ਸਰਦਾਰ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਗਿਲਜਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆ ਰਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਨਾਲ ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਉਹ ਬਹੁਤੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦੇ। ਸੋ ਸਰਦਾਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਹ ਤੂਫਾਨ ਦੀ ਰਫਤਾਰ ਨਾਲ ਅਫਗਾਨ ਲਸਕਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਓਹਲੇ ਹੋ ਗਏ।

ਪਰ ਕੀ ਸਰਦਾਰ ਮੈਦਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਗਿਆ.. ?

ਨਹੀਂ ਸਰਦਾਰ ਭੱਜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਕਦ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਤਾਂ ਜਿਹਲਮ ਦੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪੱਤਣ ਤੋਂ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਮੁੜ ਰੁਹਤਾਸ ਦੇ ਅਲੇ ਅੱਗੇ ਆ ਖਲੋਤਾ। ਅਫਗਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਨਿਓ ਗਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵੀ ਹੁਣ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਸੀ ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਉਹ ਫੌਜ ਕਿਧਰ ਸੀ। ਜਾਂ ਕਿਧਰੇ ਸੀ ਵੀ ਕਿ ਸਿੰਘਾਂ ਦੀਆਂ ਭਗੋਤੀਆਂ ਭੇਟ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।

ਸਰਦਾਰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਦੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਅੰਦਰ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਸਿੱਖ ਲੜਾਕਿਆਂ ਨੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੀਆਂ ਬਾਹੀਆਂ ਅਤੇ ਬੁਰਜਾਂ ਉੱਤੇ ਕਬਜਾ