ਸਨ ਤੇ ਪਠਾਨਾ ਦੀ ਥਾਂ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਮੇਲ ਲਈ ਸੀ। ਕਿਲ੍ਹੇ ਅੰਦਰ ਲੁਕ ਕੇ ਜਾਨਾ ਬਚਾਉਂਦੇ ਫਿਰ ਰਹੇ ਗਿਲਜੇ ਥੱਕ ਹਾਰ ਕੇ ਬੁਲੰਦ ਖਾਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
"ਸਿਖਾਂ ਨੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੋਈ ਚਾਹ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ ਫੌਜਦਾਰ ਸਾਹ ਪਹਿਲੇ ਘੇਰੇ ਵੇਲੇ ਭੱਜਣਾ ਵੀ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਦਾਲ ਹੀ ਸੀ। ਸਾਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਲੈ ਗਏ ਤੇ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਉਸ ਫੌਜ ਦਾ ਕੀ ਬਣਿਆ। " ਇਕ ਸਿਪਾਰੀ ਬੋਲਿਆ।
"ਇਹ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਕਿ ਕਿਤੇ ਦੂਰ ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਜੱਥਾ ਆ ਲੱਖਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਸਾਡੀ ਫੌਜ ਨੀਤੀ ਤਹਿਤ ਓਥੇ ਪੁਚਾਈ ਗਈ ਹੋਵੇ ", ਜਿਦੋਂ ਜਿਵੇਂ ਪਠਾਨ ਸਿਪਾਹੀ ਬੋਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਬੁਲੰਦ ਖਾਨ ਦਾ ਡਰ ਨਾਲ ਮੁੜਕਾ ਚੇ ਰਿਹਾ ਸੀ।
"ਤੁਸੀਂ ਹੁਣੇ ਜਾਓ ਤੇ ਚੜ੍ਹਤ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲੈ ਕੇ ਆਓ... " ਡਰਦਾ ਹੋਇਆ ਬੁਲੰਦ ਖਾਨ ਬੋਲਿਆ।
"ਗ੍ਰਿਫਤਾਰ ਕਰਕੇ ਹਜ਼ੂਰ ?" ਸਿਪਾਹੀ ਹੈਰਾਨ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲੇ, "ਇਹ ਤਾਂ ਹੁਣ ਨਾਮੁਮਕਿਨ
"ਜਭਲੀਆਂ ਨਾ ਮਾਰੋ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਉਸ ਦੇ ਕਦਮਾਂ ਵਿਚ ਰੱਖੋ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰੋ ਕਿ ਫੌਜਦਾਰ ਸਾਹਬ ਤੁਹਾਡੀ ਅਧੀਨਗੀ ਕਬੂਲ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਮਝੌਤੇ ਲਈ ਸੱਦਾ ਭੇਜਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਗ੍ਰਿਫਤਾਰ ਕਰਨਾ ਕਿਸੇ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਨਹੀਂ, ਖੁਦ ਅਬਦਾਲੀ ਵੀ ਇਹ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ. " ਬੁਲੰਦ ਖਾਂ ਆਪਣੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ 'ਤੇ ਖਿਝਦਾ ਹੋਇਆ ਬੋਲਿਆ।
“ਤਦ ਤੀਕ ਏਥੇ ਮਖਮਲੀ ਗੱਦੇ ਤੇ ਕਾਲੀਨ ਵਿਛਾਓ ਚੜਤ ਸਿੰਘ ਲਈ...". ਨਾਲ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਦਰਬਾਰੀ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਬੁਲੰਦ ਖਾਨ ਦੇ ਵਕੀਲ ਸਰਦਾਰ ਕੋਲ ਆਏ। ਝੁਕ ਕੇ ਸਲਾਮ ਕੀਤੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਸ਼ਤਰ ਸਰਦਾਰ ਅੱਗੇ ਰੱਖਣ ਲਈ ਝੁਕੇ। ਸਰਦਾਰ ਨੇ ਆਪ ਵੀ ਤੇ ਬਾਕੀ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਵੀ ਸਸ਼ਤਰ ਅੱਗੋਂ ਫੜ੍ਹ ਲਏ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਾ ਰੱਖਣ ਦਿੱਤੇ।
"ਸਾਡੇ ਪੀਰ ਨੇ ਸਸ਼ਤਰ ਖਾਨ ਸਾਹਿਬ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਸਮਾਨ ਹੀ ਅਸੀਂ ਸਸ਼ਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਸੋ ਪੂਜਨਯੋਗ ਸ਼ੈਆਂ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਗੋਂ ਸਿਰਾਂ 'ਤੇ ਧਰੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਨੇ", ਇਹ ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਸਰਦਾਰ ਨੇ ਪਠਾਨ ਵਕੀਲ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਨੂੰ ਛੁਹਾਈ।
