ਕਰੋ ਏਕ ਕੇ ਦੇ ਮੁਕਟ ਰਾਜ ਸੇਹੀ॥

ਨਮੋ ਲੋਹ ਪੈਂਤੀ ਅਛੋਹ ਰਹੰਤੀ ॥

ਨਮੋ ਜੀਓ ਜਾਲਾ ਮੁਖੀ ਜਿਉ ਸੈਲੋਤੀ॥"

ਇਕ ਹੋਰ ਸਿੰਘ ਭਗੌਤੀ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾਉਂਦਿਆਂ ਪੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਸਰਦਾਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਥੀ ਨਾਲ ਲਏ ਤੇ ਸਰ ਬੁਲੰਦ ਖਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਚੱਲ ਪਿਆ। ਬੁਲੰਦ ਖਾਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹੋਏ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਤਲਵਾਰਾਂ ਫੜ੍ਹੀ ਖਲੋਤੇ ਗਿਲਜਿਆਂ ਨੂੰ ਧੱਕੇ ਮਾਰ ਮਾਰ ਪਾਸੇ ਕੀਤਾ। ਬੁਲੇਟ ਖਾਂ ਦੇ ਖਾਸ ਅੰਗ ਰੱਖਿਅਕ ਵੀ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਬੰਦੀ ਬਣਾ ਲਏ।

ਸਰ ਬੁਲੰਦ ਖਾਂ ਦਾ ਸਿਰ ਨਮੋਸ਼ੀ ਵਿਚ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਸਰਦਾਰ ਚੜ੍ਹਤ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਵੇਖਦਿਆਂ ਬੋਲਿਆ,

"ਖੁਸ਼ਆਮਦੀਦ ਸਰਦਾਰ ਬਹਾਦਰ ਚੜ੍ਹਤ ਸਿੰਘ ਜੀ...", ਤੇ ਉਹ ਉੱਠਦਿਆਂ ਹੋਇਆ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਵਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਸਰਦਾਰ ਵੱਲ ਗਲਵਕੜੀ ਪਾਉਣ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਪਰ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਉਹ ਸਰਦਾਰ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਦਾ, ਮੂਹਰੇ ਖਲੋਤੇ ਇਕ ਸਿੰਘ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲਵੱਕੜੀ ਪਾ ਲਈ। ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਸ਼ੱਕ ਸੀ ਕਿ ਕਿਤੇ ਖਾਨ ਕੋਲ ਕੋਈ ਗੁਪਤ ਹਥਿਆਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਸਰਦਾਰ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਉਸ ਸਿੰਘ ਨੇ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੜੇ ਫੜਾਏ ਬੁਲੰਦ ਖਾਨ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਬਿਠਾ ਲਿਆ। ਕੁਝ ਹੋਰ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਖਾਨ ਦੇ ਹੱਬ ਪਿੱਛੇ ਕਰਕੇ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤੇ।

"ਸਮਾਂ ਜੱਫੀਆਂ ਪਾਉਣ ਦਾ ਨਹੀਂ ਹਿਸਾਬ ਲੈਣ ਦਾ ਹੈ ਖਾਂ ਸਾਹਬ", ਹੱਸਦਿਆਂ ਸਰਦਾਰ ਬੋਲਿਆ। ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿਚ ਹੀ ਸਰਦਾਰ ਚੜ੍ਹਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਆਪਣਾ ਠਾਣਾ ਬਣਾ ਲਿਆ।

ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੀ ਫਸੀਲ ਉੱਤੇ ਨੀਲੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਝੁਲਾਏ ਗਏ। ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਕੀਮਤੀ ਸਮਾਨ ਲੁੱਟ ਲਿਆ। ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਖਬਰਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਕਿ ਰੁਹਤਾਸ ਹੁਣ ਖਾਲਸੇ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੈ। ਚਾਰੇ ਪਾਸਿਓ ਮੁਲਖਈਆ ਨਜ਼ਰਾਨੇ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ ਲੱਗੇ। ਸਰਦਾਰ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਸਭ ਪਾਸਿਓ ਲੋਕ ਆਉਣ ਲੱਗੇ। ਜਿਹਲਮ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਉੱਤੇ ਸਰਦਾਰ ਦਾ ਕਬਜ਼ਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਇਹ ਇਲਾਕਾ ਹੁਣ ਖਾਲਸੇ ਦੀ ਈਨ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। ਦਰਿਆ ਦੇ ਉਰਲੇ ਪਾਰ