ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਪਰਲੇ ਪਾਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵੀ ਭੇਟਾਵਾਂ ਲੈ ਕੇ ਸਰਦਾਰ ਚੜ੍ਹਤ ਸਿੰਘ ਕੋਲ ਆਉਣ ਲੱਗੇ।
ਪਰ ਸਰਦਾਰ ਚੜ੍ਹਤ ਸਿੰਘ ਇਕ ਥਾਂ ਟਿਕ ਕੇ ਬੈਠਣ ਵਾਲਾ ਕਦ ਸੀ। ਸਿਰਫ ਰੁਹਤਾਸ ਹੀ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਖਾਲਸੇ ਦਾ ਰਾਜ ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਤੀਕ ਹੋਣਾ ਸੀ । ਸਿੰਘਾਂ ਲਈ ਬੈਠਣ ਦੀ ਵਿਹਲ ਕਦ ਸੀ। ਹਜੇ ਤਾਂ ਬਥੇਰੀਆਂ ਮੁਹਿੰਮਾਂ ਸਰ ਕਰਨੀਆਂ ਸਨ।
ਸੋ ਸਰਦਾਰ ਚੜ੍ਹਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਅੱਗੇ ਵੱਲ ਚਾਲਾ ਪਾਇਆ। ਪਰ ਰੁਹਤਾਸ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਸਿੰਘ ਬਿਠਾਉਣ ਤੋਂ ਮਗਰੋਂ ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਹੋਰ ਅਨੋਖਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
"ਇਕ ਪਾਲਕੀ ਤਿਆਰ ਕਰਵਾਓ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਕੁੜੀ ਦੀ ਡੋਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ.. ". ਉਸ ਨੇ ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
"ਡੋਲੀ.. ਉਹ ਕਿਸ ਲਈ ਸਰਦਾਰ ਸਾਹਿਬ ?". ਹੈਰਾਨ ਹੁੰਦੇ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਹੈਰਾਨ ਹੋਣਾ ਜਾਇਜ਼ ਵੀ ਸੀ। ਡੋਲਿਆਂ, ਨਾਰਾਂ, ਵਿਆਹਾਂ ਦਾ ਮੋਹ ਤਾਂ ਸਿੰਘ ਕਦ ਦੇ ਤਿਆਗ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਕੋਈ ਕਿਲ੍ਹਾ ਕੋਟ ਜਿੱਤਣ ਮਗਰੋਂ ਕਿਸੇ ਹਾਰੇ ਫੌਜਦਾਰ ਦੀ ਤੀਵੀਂ 'ਤੇ ਅੱਖ ਰੱਖੀ ਸੀ। ਫੇਰ ਇਹ ਸਰਦਾਰ ਦਾ ਕੈਸਾ ਹੁਕਮ ਸੀ।
"ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ.. ਤੁਸੀਂ ਕਰੋ ਤਾਂ ਸਹੀ", ਸਰਦਾਰ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਮੁਸਕੁਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਉਵੇਂ ਹੀ ਕੀਤਾ। ਡੋਲੀ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਵਿਹੜੇ ਵਿਚ ਲਿਆ ਕੇ ਰੱਖੀ ਗਈ। ਸਭ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਸਰਦਾਰ ਵੱਲ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
"ਬੁਲੰਦ ਖਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਓ, ਸਰਦਾਰ ਬੋਲਿਆ। ਕੁਝ ਹੋਰ ਸਿੰਘ ਸਰਦਾਰ ਹੁਣ ਮੁਸਕੁਰਾਉਣ ਲੱਗੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਇਦ ਸਰਦਾਰ ਚੜ੍ਹਤ ਸਿੰਘ ਦੀ ਸ਼ਰਾਰਤ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਈ ਸੀ।
ਬੁਲੰਦ ਖਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਪਿੱਛੇ ਨੂੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। "ਹੱਥ ਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿਓ ਵਿਚਾਰੇ ਦੇ". ਸਰਦਾਰ ਬੋਲਿਆ ਤੇ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ।
"ਹੁਣ ਬਿਠਾਓ ਇਸ ਨੂੰ ਪਾਲਕੀ ਵਿਚ", ਹੱਸਦਿਆਂ ਸਰਦਾਰ ਬੋਲਿਆ, '' ਤੇ ਅਗਲੀਆਂ ਸਭ ਮੁਹਿੰਮਾਂ 'ਤੇ ਇਸ ਪਾਲਕੀ ਨੂੰ ਨਾਲ ਰੱਖੋ ਤੇ ਯਾਦ ਰੱਖਿਓ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸ ਦੀ ਖਿਦਮਤ ਵਿਚ ਕੋਈ ਕਮੀ ਨਾ ਆਵੇ...
