ਦਿਲੀ ਤਖਤ ਪਰ ਬਹਿਗੀ ਆਪ ਗੁਰੂ ਕੀ ਫੌਜ॥

"ਕਥਾ ਮੈਨੂੰ ਫੇਰ ਕੁਝ ਪਿੱਛੇ ਵਲ ਲਿਜਾ ਰਹੀ ਹੈ ਤੇ ਅੱਗੋਂ ਜਿਹੜੇ ਸੂਰਮਿਆਂ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਰੂਬਰੂ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਵਾਕਫੀ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ.. ", ਬਾਬਾ ਸਾਡੇ ਵਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਬੋਲਿਆ,

"ਕੀ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਹੈ.. ? "

"ਇਹ ਕੀ ਆਖ ਰਹੇ ਹੋ ਬਾਬਾ ਜੀ", ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਅਸੀਂ ਹੱਥ ਜੋੜ ਲਏ, "ਅਸੀਂ ਕਥਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣਾ ਕਿ ਕਿੱਧਰ ਜਾਣਾ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਕਥਾ ਨੇ ਸਾਡੀ ਰਾਹ ਦਸੇਰੀ ਬਣਨਾ ਹੈ। ਕਥਾ ਨੇ ਹੀ ਸਾਡੇ ਭਵਿਖ ਦੇ ਪੈਂਡਿਆਂ ਨੂੰ ਰੁਸ਼ਨਾਉਣਾ ਹੈ। ਸੋ ਕਥਾ ਸਾਨੂੰ ਜਿਧਰ ਵੀ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵੇਗੀ ਅਸੀਂ ਅੱਖਾਂ ਮੀਚ ਮਗਰ ਮਗਰ ਤੁਰਾਂਗੇ। ਹੁਣ ਤਕ ਅਸੀਂ ਇਹ ਤਾਂ ਜਾਣ ਹੀ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ ਕਿ ਮਰਜ਼ੀ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣੀ, ਨਿਰਣਾ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕਥਾ ਨੇ ਕਰਨਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਣ ਲਈ ਕਿਸ ਕੋਲ ਲਿਜਾਣਾ ਹੈ", ਦਰਬਾਰਾ ਸਿਹੁ ਬੋਲਿਆ ਤੇ ਬਾਬਾ ਫੇਰ ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਦੇਖਣ ਲੱਗਾ।

"ਕਿਉਂ ਭਾਈ ਤੁਹਾਡਾ ਵੀ ਇਹੋ ਮੰਨਣਾ ਹੈ.. ?"

“ਜੀ ਬਾਬਾ ਜੀ... ਅਸੀਂ ਹੁਣ 'ਸਤਿਬਚਨ' ਕਹਿਣਾ ਸਿਖ ਗਏ ਹਾਂ ਤੇ ਜਾਣ ਗਏ ਹਾਂ ਕਿ 'ਸਤਿਬਚਨ' ਨੇ ਹੀ ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੇ ਵਰਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਨਮੁਖ ਖੜ੍ਹੇ ਕਰਨਾ ਹੈ"

" ਤਾਂ ਸੁਣੋ ਫੇਰ"                                  

ਇਕ ਨਿੱਕਾ ਜਿਹਾ ਬਾਲ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਬਾਣੀ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਭੈਣ ਨੇ ਆਨੰਦ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਕੀਤੀ,

"ਸੁਣਤੇ ਪੁਨੀਤ ਕਹਤੇ ਪਵਿਤੁ

ਸਤਿਗੁਰੁ ਰਹਿਆ ਭਰਪੂਰੇ॥

ਬਿਨਵੰਤਿ ਨਾਨਕੁ ਗੁਰ ਚਰਣ ਲਾਗੇ