ਵਾਜੇ ਅਨਹਦ ਤੂਰੇ॥
ਸਮਾਪਤੀ ਕਰਕੇ ਭੈਣ ਨੇ ਫਤਹਿ ਬੁਲਾਈ ਤਾਂ ਬਾਲ ਨੇ ਵੀ ਹੱਥ ਜੋੜੇ। ਫੇਰ ਉਹ ਭੈਣ ਵੱਲ ਦੇਖਦਾ ਬੋਲਿਆ।
"ਸੁਣਤੇ ਪੁਨੀਤ ਕੌਣ ਹੁੰਦੇ ਐ ਭੈਣ ਜੀ ?"
"ਜਿਹੜੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੁਣਦੇ ਆ", ਭੈਣ ਥੋੜਾ ਜਿਹਾ ਮੁਸਕੁਰਾਈ ਤੇ ਬਾਲ ਵੱਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਬੋਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਸੇ ਨੂੰ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
''ਤੇ ਕਹਤੇ ਪਵਿਤ
"ਜਿਹੜੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਹਿੰਦੇ ਆ", ਭੈਣ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਅਗਲਾ ਸਵਾਲ ਵੀ ਆਏਗਾ, ਸੋ ਉਹ ਬਾਲ ਵੱਲ ਦੇਖਦੀ ਰਹੀ।
ਉਹ ਸਿਰ ਘੁਮਾ ਕੇ ਭੈਣ ਵੱਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਬੋਲਿਆ,
"ਪੁਨੀਤ ਤੇ ਪਵਿਤ ਵਿਚ ਕੀ ਫਰਕ ਹੈ "
"ਜਿਹੜੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਆ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੇ ਐ... ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਦੇ ਆ ਉਹ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੇ ਐ ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈਂ ਤੂੰ ਪੁਨੀਤ ਹੈਂ ", ਭੈਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਬਾਲ ਮੁਸਕੁਰਾਇਆ।
“ਪਰ ਪਵਿਤੁ ਪੁਨੀਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ?"
"ਹੁੰਦੈ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਜਿਹੜਾ ਗੁਰੂ ਦੀ ਬਾਣੀ, ਗੁਰੂ ਕੀ ਕਥਾ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਆਪ ਵੀ ਸੁਣਦਾ ਰਹੇ ਉਹ ਪਵਿਤੁ ਵੀ ਪੁਨੀਤ ਈ ਹੁੰਦਾ ਪਰ ਬਹੁਤੀ ਵਾਰ ਅਸੀਂ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਸੁਣਾਉਂਦੇ, ਆਪ ਸੁਣਨਾ ਭੁੱਲ ਈ ਜਾਂਦੇ ਆਂ.
"ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਪੁਨੀਤ ਦੀ ਸਾਖੀ ਸੁਣਾਓ ਭੈਣ ਜੀ", ਬਾਲ ਫੇਰ ਧੌਣ ਮੋੜ ਕੇ ਭੈਣ ਵੱਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਬੋਲਿਆ।
"ਠੀਕ ਐ ਸੁਣ ਫੇਰ। ਇਹ ਉਸ ਪੁਨੀਤ ਦੀ ਸਾਖੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਬਾਬਾ ਨਾਮਦੇਵ ਜੀ ਦਾ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣਿਆਂ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਾਖੀ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਵਸਾ ਲਿਆ,
"ਮੁਏ ਹੂਏ ਜਉ ਮੁਕਤਿ ਦੇਹੁਗੇ
ਮੁਕਤਿ ਨ ਜਾਨੈ ਕੋਇਲਾ ॥
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸਾਖੀ ਸੁਣ.."
