ਛੋਟੇ ਹੁੰਦੇ ਨੂੰ ਹੀ ਮਾਂ ਗੁਰੂ ਘਰ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਰੱਖ ਰਹੀ ਸੀ। ਨਾਮ ਬਾਣੀ ਦੇ ਲੜ ਲਾ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਕੀਆਂ ਸਾਖੀਆਂ ਸੁਣਾਉਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ। ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ 'ਚ ਸਫਾਈ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਾਇਆ ਗੰਦ ਸੰਭਾਲਦੇ। ਮਹੀਨੇ ਵਾਰ ਮਸੰਦ ਜਦ ਆਉਂਦੇ ਤੇ ਮਾਂ ਬਾਲ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ, "ਜਾਹ ਪੁੱਤ ਆਹ ਦਸਵੰਧ ਗੁਰੂ ਦਾ ਹੈ, ਮਸੰਦਾਂ ਤਕ ਪੁਚਾ ਦੇ।"
ਉਹ ਬਾਲ ਇਵੇਂ ਹੀ ਕਰਦਾ, ਪਰ ਮਸੰਦ, ਉਹ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਰਾਹ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਬਾਲ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਦੂਰੋਂ ਬੋਲਦੇ, "ਓਏ ਅਛੂਤਾ, ਨੇੜੇ ਨਾ ਆਈ, ਦੂਰ ਹੀ ਰੱਖ ਕੇ ਚਲਾ ਜਾਹ ਦਸਵੰਧ, ਮਤਾ ਕਿਤੇ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ ਕਰੇਂ….
ਉਸ ਨੂੰ ਮਸੰਦ ਗੁਰੂ ਕੀਆਂ ਉਹਨਾਂ ਸਾਖੀਆਂ, ਜੋ ਮਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦੀ ਸੀ, ਵਿਚ ਦਿਸਦੇ ਸਿਖਾਂ ਨਾਲੋਂ ਜਮਾਂ ਭਿੰਨ ਲੱਗਦੇ। ਉਹ ਜਾ ਕੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ, "ਮਾਂ ਜਿਹੇ ਮਸੰਦ ਨੇ... ਗੁਰੂ ਵੀ ਓਹੋ ਜਿਹਾ ਹੀ ਹੋਊ ?”
“ਨਾ ਪੁੱਤ, ਇੰਝ ਨਹੀਂ ਕਹੀਦਾ, ਗੁਰੂ ਬੇਅੰਤ ਆ ਪੁੱਤ, ਗੁਰੂ ਗੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਮਸੰਦ ਮਸੰਦ", ਮਾਂ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਝਿੜਕ ਨਾਲ ਵਰਜਣਾ।
ਪਰ ਮਸੰਦ ਤਾਂ ਮਸੰਦ ਸਨ। ਹਰ ਵਾਰ ਉਸ ਬਾਲ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿਹੜੇ ਵਿਚੋਂ ਨਾਲ ਆਏ ਹੋਰਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਬੁਰੇ ਤੋਂ ਬੁਰਾ ਵਤੀਰਾ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਬਾਲ ਜਾ ਕੇ ਗੁੱਸਾ ਮਾਂ 'ਤੇ ਕੱਢਦਾ, "ਮੈਂ ਹੁਣ ਨੀ ਜਾਣਾ ਮਾਂ ਤੂੰ ਆਪ ਲੈ ਜਾਇਆ ਕਰ ਦਸਵੰਦ...
"ਨਾ ਪੁੱਤ, ਗੁਰੂ ਦਾ ਹੁਕਮ ਐਂ। ਸਿਖ ਨੇ ਦਸਵੰਧ ਗੁਰੂ ਅੱਗੇ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਹੀ ਐਂ ਪੁੱਤ। ਗੁਰੂ ਵਡਿਆਈਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੁੰਦਾ, ਗੁਰੂ ਗੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਮਸੰਦ ਮਸੰਦ", ਮਾਂ ਹਰ ਹੀਲੇ ਉਸ ਦਾ ਗੁਰੂ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਬਣਾ ਕੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ।
ਇਕ ਵਾਰ ਦਸੰਵਧ ਦੇਣ ਗਏ ਹੋਏ ਸਨ ਤੇ ਪੈਸੇ ਰੱਖਣ ਲੱਗੇ ਹੱਥ ਮਸੰਦ ਦੇ ਪੈਰ ਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਛੂਹ ਗਿਆ, "ਤੇਰੀ ਐਸੀ ਕੀ ਤੈਸੀ ਨੀਚ ਜਾਤ ਦੀ... ਤੇਰੀ ਹਿੰਮਤ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਢੁੱਕਣ ਦੀ ਕਮਜ਼ਾਤਾ...", ਤੇ ਇਹ ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਮਸੰਦਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧੱਕੇ ਮਾਰ ਕੇ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਨੀਰ ਸੁੱਟਦਾ ਹੋਇਆ ਘਰ ਜਾ ਕੇ ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦੀ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ ਤੇ ਬੋਲਿਆ, "ਪਤਾ ਨੀ ਮਾਂ ਗੁਰੂ ਕੀ ਤੇ ਕਦੋਂ ਦਿਊਗਾ ਵਡਿਆਈ... ਸਾਡਾ ਦਸਵੰਧ ਤਾਂ ਮਨਜੂਰ ਹੈ, ਪਰ ਸਾਡੀ ਛੋਹ ਨਾਲ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ਮਸੰਦ... ਤੈਨੂੰ ਪਤੈ ਮਾਂ ਅੱਜ ਉਹਨਾਂ ਮੈਨੂੰ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ..", ਤੇ ਇਹ
