ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਉਸ ਦੀ ਧਾਹ ਨਿਕਲ ਗਈ।
"ਗੁਰੂ ਗੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਪੁੱਤ ਤੇ ਮਸੰਦ ਮਸੰਦ ਗੁਰੂ ਜਰੂਰ ਬਹੁੜੀ ਕਰਦੇ ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਦਿੰਦੇ " ਮਾਂ ਏਨਾ ਹੌਲੀ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਬੋਲੀ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆਂ।
ਕਈ ਵਰ੍ਹੇ ਬੀਤ ਗਏ, ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਇਵੇਂ ਚੱਲਦਾ ਰਿਹਾ। ਇਕ ਦਿਨ ਇੱਕ ਮੁੰਡਾ ਉਸ ਕੋਲ ਭੱਜਾ ਆਇਆ ਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, "ਤੈਨੂੰ ਸਾਹ ਜੀ ਨੇ ਬੁਲਾਵਾ ਘੱਲਿਐ ਕੋਈ ਜਰੂਰੀ ਕੰਮ ਐ. ਕਹਿੰਦੇ ਸੀ ਛੇਤੀ ਆਵੇ
ਉਹ ਜਾ ਪੇਸ ਹੋਇਆ। ਸ਼ਾਹ ਜੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਅੱਥਰੂ ਸਨ, ਉਹ ਗੋਲੇ, "ਤੇਰੀ ਇੱਕ ਸੇਵਾ ਲੱਗੀ ਐ ਭਾਈ.. ਨਿਭਾਵੇਂਗਾ...?"
"ਤੁਸੀਂ ਹੁਕਮ ਕਰੋ ਸ਼ਾਹ ਜੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਕਿਹਾ ਸਿਰ ਮੱਥੇ"
"ਮਹਾਰਾਜ ਦੀ ਦੇਹ ਦੇ ਸਸਕਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਅਸਾਂ ਕਰ ਲਿਐ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਮਹਾਰਾਜ ਦਾ ਧੜ੍ਹ ਰੱਖ ਕੇ ਘਰ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦੇਵਾਂਗਾ... ਪਰ ਸੀਸ ਕੀ ਤੂੰ ਲੈ ਜਾਏਂਗਾ ਆਨੰਦਪੁਰ ਸਾਹਿਬ '
"ਜ ਹੁਕਮ ਸ਼ਾਹ ਜੀ ਮੇਰੇ ਧੰਨ ਭਾਗ ", ਆਖਦਾ ਉਹ ਚਾਂਦਨੀ ਉਕ ਵੱਲ ਭੱਜਿਆ। ਸਿਖਾਂ ਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ਘੜੀ ਵਿਉਂਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸੀਸ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਮਹਾਰਾਜ ਦਾ ਸੀਸ ਚੁੱਕੀ ਹੁਣ ਉਹ ਆਨੰਦਪੁਰ ਸਾਹਿਬ ਵੱਲ ਭੱਜਾ ਜਾ ਰਿਹੈ। ਸਿਰ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਹੋਇਐ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਯਾਦ ਰਹੇ ਨੇ.
"ਗੁਰੂ ਇਕ ਦਿਨ ਵਡਿਆਈ ਦਿੰਦਾ ਹੁੰਦੇ ਪੁੱਤ ..
'' ਤੂੰ ਸੱਚ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ ਮਾਂ, ਜਿਸਦੀ ਛੋਹ ਨਾਲ ਮਸੰਦ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ. ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਮਹਾਰਾਜ ਦਾ ਸਿਰ ਲੱਗਾ ਹੋਇਐ ਤੂੰ ਸੱਚ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ....
ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਅੱਥਰੂ ਭਰ ਉਹ ਆਨੰਦਪੁਰ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਇਆ।
'ਸੱਦਾ ਪਾਤਸ਼ਾਹ' ਖਲੋਤਾ ਉਸ ਨੂੰ ਉਡੀਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। 'ਉਸ' ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾਇਆ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਬੋਲੇ, "ਰੰਘਰੇਟਾ ਗੁਰੂ ਕਾ ਬੇਟਾ,
" ਤੂੰ ਸੱਚ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ ਮਾਂ ਗੁਰੂ ਗੁਰੂ ਹੁੰਦੈ ਤੇ ਮਸੰਦ ਮਸੰਦ
