ਅਸੀਂ ਫੇਰ ਵੀ ਟੱਕਰ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਪਰ ਸਿੱਖ...
"ਪਰ ਕੀ ਕੀ ਤੂੰ ਹਰਿਮੰਦਰ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਬਦਾਲੀ ਸ਼ਾਹ ਵਲੀ ਦੀ ਝਿਜਕ ਦੇਖਦਿਆਂ ਬੋਲਿਆ। ".
"ਜੀ ਹਜ਼ੂਰ ਜਿੰਨਾ ਕੁ ਮੈਂ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਸਕਿਆ ਤਾਂ ਏਨਾ ਕੁ ਤਾਂ ਕਹਿ ਹੀ ਸਕਦਾਂ ਕਿ ਸਿਖ ਆਪਣੇ ਸਾਲ ਬੱਚੇ, ਘਰ ਪਰਿਵਾਰ ਤਾਂ ਸੜਦੇ ਦੇਖ ਸਕਦੈ ਪਰ ... ਹਰਿਮੰਦਰ ਦਾ ਨੁਕਸਾਨ ਅਸਿਹ ਹੈ ਉਹਨਾਂ ਲਈ... ਸ਼ਹਿਜ਼ਾਦਾ ਤੈਮੂਰ ਤੇ ਜਹਾਨ ਖਾਂ ਵਾਲੇ ਹਮਲੇ ਤੋਂ ਅਸੀਂ ਏਨਾ ਕੁ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਤਾਂ ਲਾ ਹੀ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਨਾ ਤਾਂ ਉਹ ਅੱਜ ਇਹ ਬੇਅਦਬੀ ਸਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ ਤੇ ਨਾ ਰਹਿੰਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਤੱਕ ਅੱਗੋਂ ਕਦੇ ਸਹਿ ਸਕਣਗੇ. " ਸ਼ਾਹ ਵਲੀ ਨੇ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ।
"ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਜਾਪਦੇ ਸ਼ਾਹਵਲੀ ਕਿ ਮੈਂ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਹਰਿਮੰਦਰ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਦੁਹਾਇਆ। ਤਾਲ ਕਿਉਂ ਪੂਰਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦਾ ਇਹ ਹਾਲ ਸੁਣ ਕੇ ਇਹ ਭਮੱਕੜਾਂ ਵਾਂਗ ਏਧਰ ਭੱਜੇ ਆਉਣਗੇ ਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਅਸਾਨੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਕਿੰਨਾ ਕੁ ਚਿਰ ਅਸੀਂ ਲਾਹੌਰ ਬੈਠੇ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਹੋਰ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਰਹਾਂਗੇ... ਤੂੰ ਦੇਖੀਂ, ਕੁੱਪ ਰਹੀੜ ਵਿਚ ਜੋ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਮਾੜੀ ਮੋਟੀ ਅਲਖ ਬਚ ਗਈ ਹੈ ਮੈਂ ਉਹ ਹੁਣ ਮਿਟਾ ਦੇਵਾਂਗਾ ". ਸ਼ਾਹਵਲੀ ਦੇ ਜਵਾਬ ਵਿਚ ਅਬਦਾਲੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਇਹ ਸਭ ਕਿਵੇਂ ਬੋਲ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੇ ਕਰੀਬੀ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਕਿ ਅੱਜ ਕੱਲ ਉਹ ਸੋਚ ਤਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਉਲਟ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਰਿਮੰਦਰ ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਢਾਹਿਆ ਸੀ ਤੇ ਢਾਹੁਣ ਮਗਰੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਵੀ ਵਾਹ ਲੱਗਦੀ ਉਹ ਸਿਖ ਸਰਦਾਰਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਅਬਦਾਲੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਾਹ ਵਲੀ ਉਦਾਸ ਹੋਇਆ, ਉੱਥੇ ਨਜ਼ੀਬ ਖਾਂ ਤੇ ਲਾਹੌਰ ਦੇ ਕਾਜ਼ੀਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਮੁਸਕੁਰਾਹਟ ਆ ਗਈ। ਪਰ ਸ਼ਾਹ ਵਲੀ ਨੇ ਇਕ ਆਖਰੀ ਪੱਤਾ ਹੋਰ ਚੱਲ ਕੇ ਦੇਖਿਆ,
ਤੇ ਨਾਲੇ ਸਾਡੀ ਕਿੰਨੀ ਫੌਜ ਤਾਂ ਨੂਰਦੀਨ ਨਾਲ ਕਸ਼ਮੀਰ ਵੱਲ ਗਈ ਹੋਈ ਹੈ ਹਜ਼ੂਰ... ਇਸ ਵਾਰ ਸਾਡੀ ਗਿਣਤੀ ਸਿਖਾਂ ਨਾਲੋਂ ਮਸਾਂ ਡੂਢੀ ਹੋਏਗੀ
ਪਰ,
"ਫਿਕਰ ਨਹੀਂ", ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਅਬਦਾਲੀ ਨੇ ਸ਼ਾਹ ਵਲੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ
