ਲਾਈ। ਘੋੜਾ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਫਗਾਨਾ ਵੱਲ ਭੇਜਿਆ।
"ਯਾ ਖੁਦਾ ਹੁਣ ਇਹ ਕੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ " ਘੋੜੇ ਦੀ ਰਫਤਾਰ ਦੇਖ ਕੇ ਅਬਦਾਲੀ ਕੰਬ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਅੱਜ ਤੀਕ ਕੋਈ ਐਸਾ ਦੁਸ਼ਮਨ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਲਸ਼ਕਰ ਵੱਲ ਇਕੱਲਾ ਐਸੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ ਹੋਵੇ।
“ਨਾਦਰ ਠੀਕ ਆਖਦਾ ਸੀ... ਇਹਨਾਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਮਾਰਿਆਂ ਨਹੀਂ .ਇਹ ਦਿੱਲੀ ਮਾਰਨਗੇ... ਕਿਹੜੀ ਦਿੱਲੀ, ਇਹ ਇਕ ਦਿਨ ਦੁਨੀਆਂ ਮਰਨਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਬਣਨਗੇ... " ਅਬਦਾਲੀ ਕੱਲਾ ਬੜਬੜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਾਦਰ ਨੇ ਦਿੱਲੀ ਮਾਰਨ ਤੋਂ ਮਗਰੋਂ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਮੁਹੰਮਦ ਸ਼ਾਹ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਡੋਲਾ ਮੰਗਿਆ। ਮੁਗਲਾਂ ਦੇ ਰੀਤੀ ਰਿਵਾਜ਼ਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਮੁਹੰਮਦ ਸ਼ਾਹ ਨੇ ਨਾਦਰ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੱਤਾਂ ਪੀੜੀਆਂ ਦੇ ਨਾਮ ਪੁੱਛੇ।
ਨਾਦਰ ਬੋਲਿਆ, "ਨਾਦਰ ਪੁੱਤਰ ਤਲਵਾਰ ਦਾ, ਪੁੱਤਰ ਤਲਵਾਰ ਦਾ, ਪੁੱਤਰ ਤਲਵਾਰ ਦਾ " ਅਰਥਾਤ ਕਿਸੇ ਖਾਨਦਾਨ ਦੇ ਜ਼ੋਰ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਤਲਵਾਰ ਦੇ ਸਿਰ ਡੋਲਾ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਕੁਲ ਮੇਰੀ ਤਲਵਾਰ ਹੀ ਹੈ।
"ਇਹਨੂੰ ਨਹੀਂ ਕੋਈ ਹਰਾ ਸਕਦਾ ". ਦਰਬਾਰ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਵਜ਼ੀਰ ਬੋਲਿਆ।
"ਆ ਜਾਊ ਕੋਈ ਏਹਦੇ ਤੋਂ ਉਤਾਂਹ ਵੀ ”, ਠੰਡਾ ਹਉਕਾ ਭਰਦਿਆਂ ਇਕ ਦਰਬਾਰੀ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਸੱਤਰ ਅੱਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਬੰਦਾ ਇਕ ਦਿਨ ਵਿਚ ਕਤਲ ਕਰਕੇ ਤੇ ਕੋਹਿਨੂਰ ਸਣੇ ਅਰਬਾਂ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਲੈ ਕੇ ਨਾਦਰ ਨੇ ਵਾਪਸ ਕੂਚ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ ਉਸ ਨੇ ਪੰਜਾਬ ਦਿਆਂ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਦੀ ਲੰਘਣਾ ਸੀ ਤੇ ਇਹਨਾਂ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰਾਂ ਦੇ ਜੁਬਾੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪਾੜ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਕੌਮ ਵੱਸਦੀ ਸੀ। ਕਰਨਾਲ ਤੋਂ ਅਟਕ ਤੀਕ ਨਾਦਰ ਨੂੰ ਵੀਹ ਥਾਈਂ ਲੁੱਟਿਆ ਗਿਆ।
"ਆਖਰ ਤੁਸੀਂ ਹੋ ਕੋਣ ਜ਼ਰਾ ਦੱਸੋ ਤਾਂ ਸਹੀ... ", ਖਿਝਦਾ ਹੋਇਆ ਹਾਦਰ ਬੋਲਿਆ।
“ਇਸ ਕੌਮ ਨੇ ਸਾਡੇ ਨੱਕ ਵਿਚ ਦਮ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ ਹਜ਼ੂਰ, ਘਰ ਘਾਟ, ਕਿਲ੍ਹਾ ਕੋਟ ਕੋਈ ਹੈ ਨਹੀਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰਾਜੇ ਸਮਝਦੇ ਹਨ... " ਜ਼ਕਰੀਏ ਵੱਲੋਂ ਹਮਲਾਵਰਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਣ ਮਗਰੋਂ ਨਾਦਰ ਆਪਣੇ ਤੰਬੂ ਵਿਚੋਂ ਮੁੜ
