ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਬੋਲੇ। ਐਸੀ ਰੂਹਾਨੀ ਮੁਸਕੁਰਾਹਟ ਦੀਪੇ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖੀ ਸੀ। ਏਨੇ ਨੂੰ ਇਕ ਬਾਲ ਨੇ ਆ ਕੇ ਉਸਤਾਦ ਦੇ ਗਲ ਵਿਚ ਪਿੱਛਿਓ ਬਾਹਾਂ ਪਾ ਦਿੱਤੀਆਂ ਤੇ ਬੋਲਿਆ,
"ਆਪ ਜੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਸ਼ਸਤਰ ਵਿੱਦਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਕਿਹੜਾ ਸ਼ਸਤਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ... ?" ਬਾਲ ਬੋਲਿਆ।
"ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਦੱਸੋ", ਉਸਤਾਦ ਜੀ ਬਾਲ ਵੱਲ ਪਿੱਛੇ ਨੂੰ ਦੇਖਦਿਆਂ ਬੋਲੇ। ਬਾਲ ਨੇ ਗਲ ਵਿਚੋਂ ਬਾਹਾਂ ਲਾਹੀਆਂ ਤੇ ਅੱਗੇ ਆਉਂਦਿਆਂ ਕਮਰਕਸੇ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ਸਤਰ ਕੱਢਿਆ।
ਦੂਰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਹਾਥੀ ਦੇ ਕਰਾਹੁਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।
"ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਸ਼ਸਤਰ ਹੈ ਭਾਈ... ਬੜਾ ਸੋਹਣਾ"
"ਇਹ ਨਾਗਨੀ ਹੈ ਪਿਤਾ ਜੀ... ਤੇ ਆਪ ਜੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਅਸਮਾਨੋ ਬਿਜਲੀ ਡਿੱਗਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਕੋਈ ਕੋਈ ਸਿੰਘ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ੍ਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਬਰਛੇ ਉੱਤੇ ਮੜ੍ਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਫੇਰ ਬਣਦੀ ਹੈ ਨਾਗਨੀ...", ਬਾਲ ਨੇ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਨਾਗਨੀ ਬਰਛਾ ‘ਉਸਤਾਦ’ ਨੂੰ ਫੜਾਉਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ।
"ਵਾਹ ਭਾਈ ਬਚਿੱਤਰ ਸਿੰਘ ਖੂਬ ਹੈ ਤੇਰੀ ਨਾਗਨੀ ਤਾਂ... ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਮੱਥੇ ਪਾੜ ਦੇਣ ਵਾਲੀ”, ਉਸਤਾਦ ਜੀ ਬਾਲ ਭਾਈ ਬਚਿੱਤਰ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਬੋਲੇ।
"ਤੇ ਏਹਦਾ ਵਾਰ ਕਿੱਥੇ ਕਰੀਦਾ ਹੈ ?", ਉਹਨਾਂ ਬਾਲ ਬਚਿੱਤਰ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
“ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਜਿਸ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਦੀ ਮਿਹਰ ਹੋਵੇ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਗਨੀ ਵਰਤਨ ਦਾ ਵੱਲ ਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਸਿੰਘ ਲੱਖਾਂ ਦੇ ਲਸ਼ਕਰ 'ਤੇ ਭਾਰੂ ਪੈ ਸਕਦਾ ਹੈ... ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਮੱਥੇ ਪਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਇਹ ਨਾਗਨੀ...", ਬਾਲ ਭਾਈ ਬਚਿੱਤਰ ਸਿੰਘ ਨਾਗਨੀ ਨੂੰ ਫੜ੍ਹ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਲਿਆਉਂਦਿਆਂ ਬੋਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸੂਰਮਾ ਬਰਛੇ ਦਾ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
'ਤੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇਗੀ ਕਿਵੇਂ... ?"
"ਸਿੰਘ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਇਕ ਉੱਚੀ ਛਾਲ ਮਾਰੇ ਤੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਮੱਥੇ ਵਿਚ ਧਸਾ ਦੇਵੇ"
ਬਾਲ ਭਾਈ ਬਚਿੱਤਰ ਸਿੰਘ ਤੇ ਉਸਤਾਦ ਜੀ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ
