ਤੇ ਦੀਪਾ ਖਲੋਤਾ ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਕੋਲ ਖਲੋਤੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਉਸਤਾਦ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦਿਆਂ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਗੁਰਮੁਖ ਕੌਣ ਨੇ?"
" ਇਹ ਭਾਈ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਪਿਆਰਿਓ, ਸਿੰਘ ਨੇ ਬੜੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ।
"ਧੰਨ ਧੰਨ ਭਾਈ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਜੀ", ਆਖਦਿਆਂ ਦੀਪੇ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਲਏ ਤੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ।
ਭਾਵੇਂ ਦੀਪਾ ਹੁਣ ਅੱਗੇ ਨੂੰ ਚੱਲ ਪਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਭਾਈ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਜੀ ਵੱਲ ਦੇਖਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਪ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪੁਰਾਣਾ ਗਵਾਚਿਆ ਲੱਭ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
"ਮਹਾਰਾਜ ਆ ਰਹੇ ਨੇ ਭਾਈ। ਦਰਸਨ ਅਭਿਲਾਖੀ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਦੇ", ਇਕ ਸਿੰਘ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਦੀਪੇ ਨੂੰ ਸੁਣੀ ਤੇ ਉਹ ਦਰਬਾਰ ਵੱਲ ਭੱਜ
ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਮਹਾਰਾਜ ਜੀਆਂ ਦੇ ਦਰਸਨ ਕੀਤੇ। ਉਹ ਨਿਸ਼ਬਦ ਹੋ ਗਿਆ। ਬੇਲਦਾ ਤਾਂ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਜਿਆਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਤਾਂ ਇੰਝ ਜਾਪਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਬੋਲਣ ਤੋਂ ਅਸਮਰੱਥ ਹੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਮਹਾਰਾਜ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਬਿਆਨਨ ਲਈ ਕੋਈ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ ਸਨ ਉਸ ਕੋਲ। ਉਸ ਕੋਲ ਕੀ....
ਦੁਨੀਆਂ ਭਰ ਦੀਆਂ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇ ਦੀਦਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੀਆਂ ਤਾਂ ਗੂੰਗੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਮਹਾਰਾਜ ਦਾ ਸਰੂਪ ਬਿਆਨ ਸਕਣਾ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਦੇ ਵਸ ਵਿਚ ਕਿੱਥੇ ਸੀ। ਦੁਨੀਆਂ ਭਰ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸੁਹੱਪਨ ਨਿੱਤ ਦਿਨ ਆਨੰਦਪੁਰ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਧੂੜ ਮੱਥਿਆਂ ਨੂੰ ਲਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਧੂੜ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ ਮਹਾਰਾਜ ਦੀ ਚਰਨ ਛੋਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਸੀ।
“ਸਿਖ ਤਾਂ ਏਨੇ ਸੋਹਣੇ ਹੋਣਗੇ ਹੀ ਜਦ ਮਹਾਰਾਜ ਐਸੇ ਨੇ..", ਦੀਪੇ ਨੂੰ ਭਾਈ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਦੀ ਯਾਦ ਆਈ।
ਦੀਪੇ ਨੇ ਸੱਚੇ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਤੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛਕਿਆ ਤੇ 'ਦੀਪ ਸਿੰਘ' ਬਣ ਗਿਆ। ਦੀਪੇ ਤੋਂ ਦੀਪ ਸਿੰਘ' ਬਣੇ ਇਸ ਭੁਜੰਗੀ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਹਜੇ ਕਈ ਤਖੱਲਸ ਹੋਰ ਲੱਗਣੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੂੰ 'ਸ਼ਹਾਦਤ' ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ 'ਸ਼ਹੀਦ` ਕਿਹਾ
