ਜਾਣਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਅੱਗੇ ਬਾਬਾ ਵੀ ਤਾਂ ਲੱਗਣਾ ਸੀ।
ਬਾਟੇ ਵਿਚ ਉਸ ਦਾ ਮਨਭਾਉਂਦਾ ਸ਼ਸਤਰ ‘ਖੰਡਾ ਫੇਰਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਵਿਚੋਂ ਤਿਆਰ ਹੋਏ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਛਕ ਲੈਣ ਮਗਰੋਂ ਉਹ ਆਨੰਦਪੁਰ ਸਾਹਿਬ ਹੀ ਟਿਕ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ‘ਉਸਤਾਦ’ ਉੱਥੇ ਸੀ, ਸੋ ਉਸ ਨੇ ਹੁਣ ਹੋਰ ਕਿੱਥੇ ਜਾਣਾ ਸੀ। ਖੰਡੇ ਬਾਟੇ ਦੀ ਪਾਹੁਲ ਲੈਣ ਮਗਰੋਂ ਉਹ ਭਾਈ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਭਾਈ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਦੋ ਕਲਮਾਂ ਦੀਪ ਸਿੰਘ ਵੱਲ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ,
"ਆਓ ਭਾਈ ਦੀਪ ਸਿੰਘ ਜੀ, ਕਰੀਏ ਸੇਵਾ ਸ਼ੁਰੂ"
"ਦੋ ਕਲਮਾਂ... ?”, ਦੀਪ ਸਿੰਘ ਨੇ ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ਇਕ ਕਲਮ ਵਾਪਸ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ।
"ਜੀ ਦੋ... ਦੋਹੇਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੀ ਨੇ। ਦੋ ਵੱਡੇ ‘ਗ੍ਰੰਥਾਂ" ਦੇ ਉਤਾਰੇ ਤੁਸਾਂ ਕਰਨੇ ਨੇ ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ... ਸੋ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖੋ ਦੋਹੇਂ ਕਲਮਾਂ। ਸਤਿਗੁਰਾਂ ਆਪ ਘੜ੍ਹੀਆਂ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ”
"ਵਾਹਿਗੁਰੂ", ਦੀਪ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇਹੀ ਨਿਕਲਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆਂ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿ ਸਤਿਗੁਰੂ ਜਾਣੀ ਜਾਣ ਨੇ, ਪਰ ਅੱਜ ਦੇਖ ਵੀ ਲਿਆ ਸੀ।
“ਮਹਾਰਾਜ ਜੀ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਲਿਖਣ ਦਾ ਸ਼ੌਕ ਹੈ... ?”, ਬੋਲੇ ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਸਨ, ਪਰ ਸੁਣ ਭਾਈ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਲਿਆ ਸੀ।
“ਮਹਾਰਾਜ ਜੀਆਂ ਦੀ ਅੰਤਰਜਾਮਤਾ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਹਜੇ ਸਾਥੋਂ ਕਿੱਥੇ ਲੱਗਣਾ ਹੈ ਦੀਪ ਸਿੰਘ ਜੀ...", ਭਾਈ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੇ ਬੋਲ ਭਵਿੱਖ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
"ਕੀ ਮੈਂ ਬਾਲ ਭਾਈ ਬਚਿੱਤਰ ਸਿੰਘ ਦੀ ਨਾਗਨੀ ਮੱਥੇ ਨੂੰ ਛੁਹਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ... ?”, ਦੀਪ ਸਿੰਘ ਨੇ ਭਾਈ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
“ਹਾਂ ਹਾਂ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ... ਭਾਈ ਬਚਿੱਤਰ ਸਿੰਘ ਜੀ ਆਪਣੀ ਨਾਗਨੀ ਦੇ ਦਰਸਨ ਕਰਵਾਇਓ ਭਾਈ ਦੀਪ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੂੰ", ਭਾਈ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਭਾਈ ਬਚਿੱਤਰ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਹਾਕ ਮਾਰੀ।
ਉਹ ਚਾਅ ਵਿਚ ਦੂਜੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਛੋਟੀ ਨਾਗਨੀ ਦਿਖਾ
